Ken je dat gevoel dat je je opeens heel alleen gaat voelen en geen idee hebt of je moet janken of dat er opeens een soort verdriet in je lichaam kruipt. Dat gevoel dat je de enige bent op de wereld. Het niet hebben van tijds besef. Het gevoel dat niemand je echt begrijpt hoe erg je ook je best doet het uit teleggen. De druk die van sommige op je af komt vliegen. De vrienden die je willen helpen maar diep van binnen gewoon weet dat het echt niet helpt. Het niet vertellen omdat je bang bent dat ze je een aansteller zullen vinden. Het soms teveel eten omdat je niet weet wat je anders zou moeten doen of juist te weinig eten omdat je het idee hebt teveel gegeten te hebben. Bij iedere onvoldoende een traan laten omdat je teleurgesteld ben in je zelf of bang zijn dat andere dat zullen zijn. Je iedere dag afvragen wat je hier nog doet. Die ene gedachten dat het beter zou zijn er gewoon een einde aan te maken want ja wie zou mij nou missen? Op het laatst niet meer weten waar je het zoeken moet "het komt vast goed". Maar wat dan?
