Ben Beyza saat gece 4.07 idi hafif bir sallanmıştı evimiz ilk önce çok birşey olmadığını sanmıştım ama 10 dakika geçti ve büyük bir deprem oldu.Evimiz ağır hasarlıydı hemen çıkmamız gerekiyordu ve çıktıkta 9 saat geçti üşüyordum battaniye ve diğer eşyalarımızı almak için o ağır hasarlı eve girdik ama girmez olsaydık keşke.Yine deprem oldu.Çok korkmuştum neler oluyordu böyle.Duvarlara ve avizeye baktım.Duvarlar yavaş yavaş çatlıyor avize ise pervane gibi dönüyordu.2.30 dk sürmüştü deprem.Evin sağlam olduğunu düşündüm ama ev çöküyordu apartman sekiz katlıydı biz ikinci katta oturuyorduk.Apartman çökerken o kadar korkmuştum ki çığlık çığlığa bağırdım "YARDIM EDİN NOLUR EVİMİZ ÇÖKÜYOR"bir yandan gözlerimden akan yaşları silmeye çalışıyordum ama bağırsam ne fayda ederdi ki ev çoktan çökmüştü.Enkaz altındaydım.Yine bağırdım "YARDIM EDİN BURADAYIM HAYATTAYIM"ben böyle bağırdım ama hiçbir ekip sesimi duymadı gelmemişlermiydi yoksa.Korkuyordum.Bacağım onu hissetmiyordum üstüne kolon düşmüş olmalıydı sanırım.
Doğrulmaya çalıştım bacağıma bakacaktım ama beceremedim.Çok korkuyordum ne zaman buradan çıkacaktım."Belkide hiç"dedim içimden şansımı tekrar deneyip bağırdım "YARIM EDİİİN BURADA ÖLECEĞİM" yine sesimi duyan olmadı ama ekipler gelmişti sren seslerini duyuyordum
Ama bir türlü bu binaya gelmiyorlardı 3 saat oldu 4 saat oldu hala yoklardı yine bağırdım "HEY BU BİNAYADA GELİN NOLURSUNUZ"
14 saat olmuştu çok susamıştım ekipler geldi ama benim olduğum alana gelmeleri en az 10 saat sürecekti.Hareket etmeyi denedim ama başaramadım.Bacağımdan bahsetmiştim ya onu hala hissetmiyordum. Dışarıdan bir ses yükseldi "TEKRARLIYORUM SESİMİ DUYAN VARMI" sadece ekiplerin sesi geliyordu her taraf ölüm sessizliği idi. Bende "BEN DUYUYORUM GELİN NOLURSUNUZ ÇOK SUSADIM" dedim gözümden bir damla yaş süzülürken. Sanırım beni duymuş olmalılardı ki bana "EVET DUYDUK SENİ TATLI KIZ" dedi "KAÇ YAŞINDASIN VE KAÇ KİŞİSİNİZ" "4 KİŞİYİZ BEN ABİM BABAM VE ANNEM" dedim "16 YAŞINDAYIM" "TAMAMDIR TATLI KIZ HEMEN GELECEĞİZ AİLEN İYİ Mİ" "ANNEM İYİ BABAM MERDİVEN BOŞLUĞUNDA DURUMUNU BİLMİYORUM" dedim "PEKİ YA ABİN" dedi ekipten biri.Çok üzülmüştüm abi kelimesini duyunca "ABİM Mİ" dedim üzgünlükle "EVET ABİN O İYİMİ" "HAYIR" dedim "O İYİ DEĞİL SANIRIM BUZ GİBİ OLMUŞ CEVAPTA VERMİYOR YÜZÜ MOSMOR OLMUŞ YANIMDA DURUYOR ARAMIZDA BİR YIKIK DUVAR VAR" dedim zar zor ağlaya ağlaya ekiplerden birkaç dakika ses gelmedi ve biri "ÜZÜLME NOLURSUN ÜZÜLME GELİYORUZ SADECE BEKLE" dedi ama ağladığı sesinden belliydi sesi tir tir titriyordu 9 saat geçti ve bana " TATLI KIZ HALA ORADASIN DEĞİLMİ" "EVET BURADAYIM" dedim başka yerde olmam ya. Habercilerin sesini duydum şöyle diyordu "Evet sayın seyirciler şuan bir mutluluk yaşıyoruz 23. saatte enkaz altından ekiplerimiz tarafından çıkarılıyor olan bir kızımız var sanırsak 15-16 yaşlarında bacağında sıkıntı olduğunu söylüyorlar." Evet çıkarılıyor diyorlar fakat sadece başımda dikilmişlerdi haberciler ekiplere de engel oluyorlardı. "YETER" dedim habercilere "ÇIKIN ŞURDAN DA EKİPLER İŞİNİ YAPSIN ÇIKAMIYORUM BİR TÜRLÜ BURADAN" ben bunu söyleyince tüm haberciler susup bir kenara çekildi. Onlara kızmıyordum asılda saatlerce enkazda kalmak sinirlerimi bozmuştu hemen çıkmak istiyordum habercilerin işi bu zaten herşeyi yayınlar haber verirler. Yavaştan çıkıyordum enkazdan sanırım evet evet çıkmıştım bile ama bacağım çok acıyordu gerçi hissedemiyordum bile. Ben çıkınca herkes şöyle bağırdı
"MUCİZEEEEE"
"YAŞASIN BİR İNSAN DAHA KURTARDIK"
"ALLAH IM ŞÜKÜRLER OLSUN"
Annemin sesini duydum "KIZIM" diyordu "İYİ MİSİN" nasıl yani annem ne ara çıkmıştı. Koşarak anneme sarıldım "ANNECİĞİM" dedim ve ağlamaya başladım.16 yıldır yaşadığım şehri artık tanıyamıyordum. Çok değişmişti şehirimiz heryer toz duman olmuştu. Aradan beş saat geçti ve bu seferde babam çıktı enkazın altından durumu çok iyi idi merdiven altında kalmasına rağmen çiziklerle kurtulmuştu. Koşup onada sarıldım "Babacığım seni çok özledim. Ha buarada hani bacağını hissetmiyordun nasıl koştun demeyin çünkü enkazdan çıkarılırken bacağım sıkışmıştı ve çıkmıyordu bu yüzden de bacağımı kestiler ve yardımlar arasında protez bir bacak buldum üzerinde bir not vardı şöyle yazıyordu notta "Bu bacak sizin için benimde bacağım yok ama sizin daha çok ihtiyacınız var" Bu söz beni çok mutlu etmişti. Hemen bacağıda takmıştım ve zar zor koştum işte.
Tam 7 saat daha geçti ve abimde çıkarıldı ama ölü bir şekilde
ona sarılmak istedim kan içindeydi sarılmama izinde vermediler zaten "Bari yanımıza bırakın birkaç dakika konuşayım onunla sonra biz gömeriz onu" Gerçi bu kağıttan ve depreme dayanıklı denilen ev abimi çoktan gömmüş ama olsun
Ekipler abimi bize vermedi onlar gömeceklermiş. Hayatım bitmişti artık. Çadırkente aldılar bizi orada bir arkadaş edimiştim adı Fatma idi onun evi sağlammış ama çoğu akrabasını kaybetmiş.
