Normal bir iş günüydü yine bir sürü suçluyu yakaladım. İyi iş çıkardım.
"Jisoo yine iyi iş çıkardın."
"Jisoo, çok iyiydin."
"Mükemmeldin"
Tam övgüleri almışken çok tanıdık, gürültülü, cırtlak sesi duyup irkildim.
"Ajan Kim! Odama hemen."
Son söylediğini sakin söylemesi beni daha da korkuttu bu bir fırtına öncesi sessizlikmiydi?
Merakla ve korkmuş bir şekilde Şerif'in odasına girdim."buyrun, şerif"
Derin bir nesfes aldı ve "Bak Jisoo senin görevin o bölgede değildi ve ödenemeyecek kadar büyük bir hasara yol açtın."
"Ama şerif-"
"Aması maması yok. Kovuldun."
"Hayır şerif bunu yapamazsınız lütfen bir şans daha verin"
"Bayan Kim kararım asla değişmeyecek!"
Gözlerim dolmaya başlamışken kapının arkasından Jimin düştü ve şöyle dedi:
"Bunu yapamazsınız cidden şerif"
Diyerek arkamda durdu.
2 saat duraksamadan konuştu. Beni savunucam derken biraz abarttı.
"...Ve bu yüzden şerif-"
"Yeter!"
Jimin ile ben bir ürkme ile yerimizden sıçradık.
"Yemin ederim cekilmezsiniz ya! Evet Jisoo sana son bir şans vericem ama sadece son bir şans"
"Aaaaa teşekkür ederim teşekkür ederim teşekkür ederim şerif"
"Ajan Jisoo!"
"Öhm öhm evet şerif "
"Görevin Kayıp cinayet vakası aslında bir tane değil Sincap Yolundaki vakaların nedenini araştıracaksın"
Bu ilginçti. Tanıdık bir isimdi Sincap Yolu ama bir yandan da hiç gittigimi sanmıyorum.
"Şerif bu dedektifleri veya polislerin işi değil mi?"
"Seni kovma-"
"Tamamdır. Yola koyuluyorum."
Heyecanla çıktım binadan
Yoldan geçen bir taksiye dur işareti yaparak durdurdum. Ve sonunda Sincap Yolu... Gelmiştim. Hemen parayı ödeyip indim. Etrafına bakındım ve bir sürü
gazeteci, muhabir ve polis vardı.
Olay yerine yaklaştığımda cinayeti görünce biraz korktum ama geri cekilmedim. Polislerden duyduğuma göre bir parmak izi bile yokmuş.
Bu ürkütücüydü. Bir profosyonel yapmış olmalıydı. Neyse işimize dönelim hemen elimdeki kamerayla olay yerini çekmeye başladım. Öyle odaklanmıştım ki geri geri yürüdüğümün ben bile farkına varmamıştım. Ve birine çarptım.
Tam düşecekken beni belimden kavradı ve kendine çekti.
Ben o anın şokuyla öylece kalakalmıştım ki o içten ses ile kendime geldim.
"İyi misin?"
Hemen ondan kurtuldum. Ve kendimi ondan kurtardım. Sonra ağzımdan şu sözler döküldü:
"Niye dikkat etmiyorsun ve her önüne gelen kızı böyle kendi istemedikçe tutuyor musun?"
"Pardon ama bana çarpan sensin?"
Dedi. Sardığına taviz vermeden.
"Hem benim çarptığım ne belli?" Dedim. Umusamaz bir şekilde. Sonra bu hareketlerin bana yakışmadığını düşünerek şöyle dedim:
"Neyse önemli bir şey değil. Fazla abartmış olabilirim" ve hemen ardından
"Ben Jisoo. Ya siz?" Dedim elimi uzatarak
"Ben de Taehyung" dedi memnun bir şekilde ve elimi sıkarak tokalaştık.
Uzaktan bir ses "Taehyung hadi ama abi gel yaa"
Ve gitti genç adam..
Selammm nasil bir bölümdü?
Benim ilk kitabım ve benim için çok önemli desteklerinizi esirgemeyin ❤️
