R. 4 Kasım 2001.
Rae. İsmim Rae, kitap okumayı severim. Bence herkes sever. Onlarca raf arasında bir rafta durduğun zaman ve bir kitabı içinden seçip aldığın zaman ilk yapacağın şey kapağına bakmak olur, kapağı güzelse büyük ihtimalle güzeldir. Kendimi kitaplara benzetirim, fakat ben biraz yalancı bir kitabım sanırım. İnsanlar raflar arasında dolaşırken hep beni seçiyor çünkü, Rae; sen güzel ve zenginsin. Kitabın kapağını kaldırdıklarında başta bomboş bir sayfa karşınıza çıkar ve diğer sayfaların dolu olacağı bilinciyle çevirmeye devam edersiniz -her ne kadar ne yazacağını bilmeseniz de. Çevirdiğinizde sayfalar bir bir gerçekleri döker gün yüzüne. Belki tam beklediğiniz gibidir, belki daha güzel, belki de daha kötü. Güzeller güzelliğini gösterme ihtiyacı duymaz genelde, kapakları dümdüzdür; kötülerse maske takınırlar, kapakları daha ihtişamlı, güzeldir- belli etmek istemediklerinden olsa gerek. Sayfalar çevrildikçe maskeleri çatlamaya başlar, son sayfada ise paramparça olur. O kitap benim, o kapak da benim maskem. Her ne kadar paramparça olmuş maskenin tozlarını bile yüzüme sürmeye çalışacak kadar basite indirgemiş olsam da kendimi, sıra arka kapağa geldiğinde tüm tozlar da yok olur. Arka kapağı kapatırlar. Arka kapak gerçek yüzdür, gerçek yüzündür bütün saflığınla, gerçekliğinle. Ama o kitabı herkese okutamazsın, sen okutsan çoğu okumaz, sabretmez bile. 'Daha kendi kitabımızı bile bitirmedik' der insanoğlu, oysa başlamamıştır bile. Çektikleri vicdan azabı yalnızca karşısındaki insan dilindeki zehiri akıttığında canlanan insanlar, bir kere insanın gözlerinin içine baksa elindeki kitabı yarılayacağını bilmiyor muydu? 'Buradayım işte, baksan bir kere gözlerimin içine anlayacaksın her şeyi. Bir kere olsun bak...'
Bakmazlar.
Bu insanlardan farklı olarak bir gün bir insan çıkar, en azından ben öylesine inanırım. Öyle ki, hiçbir şeyin farkında olmadan tek tek her şeyi masa üzerine yığan göz bebeklerine bakar. Sayfalarını sindire sindire, anlaya anlaya okur seni. Son sayfaya gelir, bitirmek için can atmaz diğerleri gibi. En son kapağı kapattığında ise o kişiye karşı herhangi bir masken kalmamıştır artık, apaçık ortadasındır. Yeni bir kitap yazar, kapağı sapsade, başrolü sen yapar. Dümdüz kapaklı bir kitap, önü de arkası da aynı olan.
***
"Rae, görüyorsun ya beyaz elbiselerin içindeki siyaha hayran ruhu. Neden göstermiyorsun insanlara? Yoksa ruhun da hayran olduğun şey kadar karanlık mı?"
"Belki... Geçmişten taşıdığım zamanın gölgesi yatıyor içimde. Beyaz elbiseler belki de perdedir."
ESTÁS LEYENDO
Untitled Part 1
Ficción General"sessiz misindir hep böyle?" "kimin dinlediğine bağlı." kırıldığım için korkutuyor konuşmak beni. kırsalardı parmaklarının ucunda kalan toz olmazdı. dudaklarım mühürlense dudaklarına açılır mı mührü dudaklarının? bir kerecik konuş. "soğuksun insanl...
