Helloo :)
Geçmiş insanı yaralayan, insanı bugüne ve yarına götüren bir yaşanmışlıktı. Geçmiş geçmişte kalmaz, üflediğimizde toz misali uçup gitmezdi. Peşimizi bırakmaz, ta ki sadece hafıza kaybı geçirene dek.
İnsanın ailesi, o ailedeki vasfı, soyadı önemliydi. Çünkü bir soy ad uğruna insan nelerden vazgeçebiliyordu.
Bütün suçum o mahalle de doğmaktı ve suçum, soyadım yüzünden öldürülmekti. Tek tabanca, tek kurşun ve iyi bir keskin nişancı işimi görürdü ama düşman bile dostça intikam almak isteyen bu dünyada beni ayakta tutan bir sebebim varken ölmek niyetimde yoktu.
Yoruluyorum, sıkılıyorum, düşünüyorum ve kendimi mahvediyorum belki de ama tüm sular onu görene kadar dalgalıydı.
Terapi gibi bir ses, can alıcı gülüş. Kana bulanmış kalbimi gökkuşağına çeviren küçük bir kız.
Kızardığını düşündüğüm burnumu çekerek yavaşça annemin mezar taşından elimi çekerek son kez baktım ismine. Derya Barça.
Kaşlarımı çattım, dudaklarımı ıslatıp yavaşça etrafa göz atarak "söz," dedim tekrar toprak dönüp üzerine ektiğim kırmızı gülün yapraklarını okşayarak. "Ecelim gelmeden ölmeyeceğim."
Derya Barça,
1975-2020
Ölüm sebebi: Soyadı.
Kaşlarımı çatarak atağa kalktım ve etrafta kimsenin olmadığına emin olarak parmaklarımı öperek toprağa sürttüm. Buraya ilk gelişim değildi ve bu gelişim son da değildi, küçük bir ziyaret.
Çünkü hayatımı değiştirmeye karar vermiştim.
Oyunsa oyun, karşılıksa karşılık.
Ben Ümit Barça,
Soyadım yüzünden babamın otomatikman düşman belledikleri, düşmanları tarafından dostça intikam alarak öldürülmeye çalışılan sıradaki kişiyim. Ben annem gibi olmam.
Çünkü kötü yollara düşeli çok olmuştu.
Yakında!
