SİYAH DİRSEKLİLER

1. BÖLÜM: Eda ve 17. Vaka

  ''Hepinize iyi akşamlar sayın seyirciler. Bugün haber bültenimize yine üzücü ve kan donduran bir haberle başlıyoruz. Bu gün yaklaşık 6 yıldır devam eden ve başı hala bulunamayan, köklü bir teşkilatın işi olduğu düşünülen Siyah Dirsekliler vakalarının 17. kurbanını verdik. Sabah saat 05.15 sularında Çalıksaray kasabasında evinin önünde 25 yaşlarında dirseği siyaha boyanmış gencecik bir kadın cesedi bulundu. 2 oğlu olan Y.O. nun yapılan adli tıp testleri sonucunda 8 haftalık hamile olduğu öğrenildi. Aynı şekilde gelen adli tıp raporuna göre karnından ve göğsünden aldığı darbeler sonucu kan kaybından yaşamını yitirdiği biliniyor. Kadını erkeği, yaşlısı genci farketmeyen ve sonu gelmeyen bu vakalar hakkında yetkililerden gelen açıklamalar yetersiz.'' 
  ''Çalıksaray mı?!'' diye bağırarak ayağa kalktı Eda. ''Burnumuzun dibi. Ne yapacağız şimdi? Gidelim. Gidelim burdan lütfen.'' 
 ''Abartıyorsun Eda. Bunların hepsi tesadüf. Hem kim bizi niye öldürsün ki? Birine zararımız dokunmadı hiçbir şey yapmadık.'' 
 ''O gencecik kadın ne yapmış olabilir Emra? Baksana daha 25 yaşında 2 çocuğu varmış. Bir de hamileymiş. Bu halde kime ne zarar vermiş olabilir?'' Lara da ayağa kalktı. Eda'nın fikrine katılmıyordu.
 ''Alakası yok Eda. Kadının nasıl biri olduğunu bilmiyoruz. Çocuklu ve ya hamile olması bir şeyi değiştirmiyor. Şu zamana kadar olan vakaları hatırlayın. Çoğunluğu masum gözüken insanlardı.''
 ''Gözüken derken? Belki de zaten masumlardı.'' diye atıldı Alkın. 
 ''Olamaz.'' dedi Lara. ''Bu bir seri katil vakası Alkın ve bu insanlar özellikle seçilmiş insanlar.''
 ''Nereden biliyorsun. Belki katil bir psikopat ve önüne geleni öldürüyor. Belli bir şeyi yoktur.'' 
 ''Eğer elimizdeki katil senin dediğin gibi biri olsaydı öldürüp bırakırdı. Fakat hepsinin dirseğine siyah boya sürüyor. Yani ölenlerin hepsinin aynı kişi tarafından öldüğünü bilmemizi istiyor. Bana kalırsa bu insanların bir yerden birbirleriyle bağlantıları var.''
 ''Bence de öyle.'' dedi Eda. ''Mesela 14. vaka açıklandığında 15. vaka sıranın kendine geleceğinin farkındaydı.'' 
 ''Katılıyorum.'' dedi. Lara. ''Ölüm yerlerine bakacak olursak.. Havalimanı, ev önü, taksi durağına ve ya otobüs garlarına yakın yerler olduğunu görüyoruz. Yani bu insanlar bir şeyden kaçıyor.'' 
 ''Evet lan. Bu kadın da 16. vaka açıklandığında korkmuş olmalı. O saatte evinin önünde olmasının sebebi de sabah erken saatte bulunduğu yeri terk etmek istemesidir belki.''dedi Emra.
 ''Çok mantıklı. Şu an sıranın bize geldiğini gösteren bir işaret var mı?'' 
 ''Mekan olarak var ama kişisel olarak bakacak olursak yok gibi.'' 
 ''O zaman içinizi ferah tutun. Ve saate bakın.'' Hepsi aynı anda televizyonun sağ alt köşesinde duran saate baktılar. Geç kaldıklarını anlayınca apar topar odalarına gidip hazırlanmaya başladılar. Bu akşam Eda'nın kardeşinin bale gösterisi vardı. Hepsi orada olacaklarına söz vermişlerdi. 15-20 dakika içinde hepsi hazırdı. Emra Lara'ya, Alkın da Eda'ya kolunu uzattılar. Kızlar gülümseyerek kollarına girdiler. Evden çıkıp arabaya bindiler. Öne Emra ve Lara, arkaya da Alkın ve Eda oturdu. Yola çıktıklarında Emra radyoyu açtı ve dördünün şarkısı olan Sarı Laleler çalmaya başladı. Birbirlerine bakıp gülerek şarkıya eşlik etmeye başladılar...
 4 arkadaş: Eda, Lara, Emra ve Alkın. Liseden beri birbirlerinden hiç kopmamış adeta 4 kardeş. 6 senedir birbirlerinin her şeyi oldular. Şu an üniversitedeler ve aynı evde yaşıyorlar. Birbirlerinden başka kimseleri yok. Hayat onlara birbirleri hariç hiçbir konuda gülmedi. 

                                                                           GEÇMİŞ 

 Eda. Kardeşiyle birlikte istenmeyen çocuk olarak doğdular. Annesi hiçbir zaman çocuk istemiyordu. Eda'nın babasıyla istemeden evlenmişti. Eda'ya hamile kalınca aldırmak istemiş fakat kocası belki erkek doğar diye izin vermemişti. Cinsiyetinin kız olduğu öğrenilince annesi babasından defalarca kez dayak yemiş ve o çocuğu doğuracağını, ve ikisinin de ona hizmet etmesi gerektiğini söylemişti. Eda doğduğunda annesi ona hep nefretle baktı. Çünkü o olmasaydı kocasından daha kolay kaçabilecekti. Eda okula başlama yaşına geldiğinde annesi de babası da onu okula göndermediler. Henüz 7 yaşındayken bulaşık yıkamayı öğrenmişti. 10 yaşına geldiğinde ise çoğu ev işini yapabiliyordu. Babası ve annesi genelde hep dışardalardı ve çalışırlardı. Eda da onlar işe gittiğinde komşunun çocuğunun evine gider okulda öğrendikleri şeyleri dinlerdi. Komşu çocuğu ve onun öğretmen annesi.. Onun kahramanlarıydı. Gerçi öyle ya, komşu çocuğu hala onun kahramanıydı. Alkın.. Alkın'la küçük yaştan beri tanışıyorlardı. Bazen Alkın ve annesi Eda'ların evine gelir, çocuklar ders çalışırken Alkın'ın annesi evde Eda'nın yapması gereken işleri yapardı. Eda, Alkın'ın annesini bir melek sanardı.
 Bir gün Eda yine ailesinden gizli ders çalışıyordu. Liseye geçmesine 1 sene kalmıştı. Alkın'ın okuldan onun için fazladan aldığı kitaplardan sorular çözmeye çalışırken bir anda sert bir şekilde kapı açıldı. Eda korkuyla yerinden sıçradı. Anne babasının eve gelmesi için saat henüz çok erkendi. Hemen kitaplarını sakladı ve kapının yanına gitti. Annesi yerde ağlayarak karnına vuruyordu. Eda annesinin yanına çöktü. 
 ''Anne ne oldu? Neden vuruyorsun karnına?'' Annesi bir anda ayağa kalktı. Kolundan tuttuğu gibi de Eda'yı kaldırdı. ''Anne ne oluyor?'' Annesi cevap vermeden Eda'yı kollarından tutup hırpalayarak duvara vurdu. Saçlarını çekti. Artık Eda da ağlıyordu. Canı yanıyordu çünkü. 
 ''Eğer sen erkek olsaydın böyle olmayacaktı!'' diye bağırdı annesi. ''Başımıza gelen her şey senin yüzünden Allah'ın belası. Bir geberemedin pislik.'' dedi ve son kez itti duvara Eda'yı. Eda yere düştü. Sonra birden biri onu kolundan tutup kaldırdı. Annesi sandı Eda. Ama değildi. Alkın. Onu kaldıran Alkın'dı. Eda güçlükle Alkın'a sarılmaya çalıştı. O günü bir daha hiç unutamadı. 
 9 ay geçti aradan. Annesinin karnı iyice büyümüştü. Eda'ya bir kız kardeş daha gelecekti. Ama Eda mutsuzdu. Kardeşinin de onun gibi büyüyeceğinden korkuyordu. Aynaya baktı. Yüzündeki morluklara, kahve gözlerinden süzülen yaşlara, yolunmuş kumral saçlarına. Kardeşi de mi böyle gözükecekti? Kendisi de böyle mi doğmuştu acaba yoksa zamanla mı olmuştu bunlar? Kendini bildi bileli böyleydi çünkü. 
 Günler geçti. Eda kucağında 5 aylık kardeşiyle ders çalışıyordu. Kardeşinin ismi Çağla'ydı. Ablasına çok benziyordu. Küçücük kahve gözleri ve kumral saçları vardı. Ama onun yüzünde morluklar yoktu. Eda sevgiyle kardeşini incelerken birden kapı çaldı. Doğru ya, bu anne babasının geliş saatiydi. Kitaplarını topladı ve kardeşiyle birlikte kapıyı açmaya gitti. Gelen annesiydi. Kızları ittirip salona geçti. Eşi henüz gelmemişti. Ayaklarını koltuğa uzatıp Eda'ya yemeği hazırlaması için seslendi. Eda kardeşini salona bırakıp sofrayı kurdu. Yemeğe oturdular. Babası hala gelmemişti. Sonra birden telefon çaldı. Arayan annesinin görüşmediği kız kardeşi, yani teyzesiydi. Herkes şaşırdı fakat annesi telefonu açtı. Teyzesi haberlere bakmasını söyleyip telefonu hemen kapadı. Annesi merakla televizyondan haber kanalını açtı, spiker konuşmaya başladı:
 '' Bir sonraki haberimiz kan donduran bir haber. İstanbul Büyükçekmece'de eşi ve iki kızıyla birlikte yaşayan K.B. öğle saatlerinde çalıştığı taksi durağında ölü bulundu.'' Annesi bir anda ayağa fırladı. Kerem Bolatlı. Bu babasıydı. Babası ölmüştü. 
  ''İlginç olan şey ise K.B.'nin cesedinin üstünde bir not bulundu. Üzerinde ise 'Siyah Dirsekliler 1. Vaka' yazıyordu ve K.B.'nin dirseği simsiyah bir boyayla kaplıydı.'' 

 Bu Siyah Dirsekliler'ın ilk vakasıydı. Eda'nın babası. Daha sonra bu vakaların ardı arkası kesilmedi. Şu an ise herkes, 18. vakanın kendisi olmaması için dua ediyordu.

     Selammm bu hikayemin ilk bölümü umarım beğenirsiniz. Henüz bir kapak fotoğrafımız yok ama en kısa zamanda olacak. Şu anlık geçici bir şey kullanacağım. Görüşmek üzeree..