HİJO DE LA LUNA (DÜZENLENECEK)

1- Gümüş Renkli Ay

~Aşina bünyem~

<hey, baksana. Şuradaki lanetli adam değilmi?>

<evet. Duyduğuma göre evlendiği her kadın 3 gün sonra gizemli bir şekilde ölüyormuş.>

<bahtsız adam.>

<yazık. >

–Söyledileri adam her şeyi duymuştu aslında. Her bir sözü, her bir kelimeyi,
Her bir acınmayı. Ama dikkat etmedi,
Belki çok sarhoştu belki de alışkın dı.
Acınmalara ihtiyacı yoktu, ihtiyacı olan tek şey bir bardak daha viski, o zaman her şey daha güzel olacak.
Olmalı.

– masanın üstüne parayı ve bahşişi bıraktı lanetli. Ayaklandı ve yaylana yaylana tozlu ve eskimiş sokaklardan geçti. Üstünde uzun siyah bir palto  vardı. Hava soğuktu, ama o sıcacık hissediyordu.

– Uzun ve bakımsız saçını gözlerine gelmesin diye bir parça bez ile bağlamıştı, göz altlarına birkaç gündür doğru düzgün uyumamış gibi karanlık çökmüş'dü ve viski, votka'dan başka bir şey girmemiş  ağızı leş gibi kokuyordu. Uzun siyah paltosu tüm bedenini sarmış, onu bir dilenci gibi gösterivermişti.

–Aslında, bir dilencinin tüm özellikleri onda vardı. Uzun zamandır kişisel bir bakım yapmamıştı, doğru düzgün yediği de yoktu zaten. Cebinde 1 yen'i bile yoktu. Beşparasız, evsiz ve kimsesiz bir adam. Ondan pek bir şey olmazdı. Uchiha sasuke...
Ondan pek bir şey çıkmaz. Değil mi?

–ayakları onu nereye götürürse gidiyordu. Bir varış noktası yoktu onun için. Her yer aynı, her yer benzerdi. Evsiz bir gezgin için bir ev hayalı, günah'dı.
Yolu engebeli ve taşlı olmaya başlayınca bir ormana doğru gittiğini anladı. Ama takmadı, geri dönecek hali yoktu.

–zifiri karanlık orman, onu içine çekiyordu adeta. Sasuke gitmek istedi, yada istemedi hissetti.

–Hiçbir şey düşünmüyordu, aklından bir tek şey bile geçmiyordu. Boş bir kafa, boş bir ruh, boş bir hayat. Bu Uchiha sasuke'nin otobiyografisydi.

–ormanın derinliklerinde geziyor ve dinliyordu. Her şeyi hissediyordu. Yanındaki kılıç süs, zaten paslanmıştı.

Abi'den yadigâr.

–ormanda en derin kısma ulaştığı zaman Ay'ın o güzel ışığının vurduğu bir tepeye geçti.
Ormanın o güzel sesi kulaklarında âhenk ile dans ediyordu. Huzur, pekte kötü hissettirmemişti.

–boş zihninde birkaç şey canlandı. Eşleri.
Her birini düşündüğünde yanaklarını hafifce islandığını hissetti.
Bu yalnızlık ve acı, ona fazlaydı.

–hıçgırıklar eşliğinde yalvardı Ay'a.
Ona, bir hayat versin diye
Bir amaç, bir umut.

–boş ve anlamsız ruhunu dolduracak bir kadın için yalvardı.

~EY KÖMÜR SAÇLI ADAM, SEN AY GÖZLÜ KADINA VARACAKSIN. AMA KARŞILIĞINDA... DOĞACAK OLAN İLK EVLADINI ALACAĞIM~

–ay parladı. Ve uchiha sasuke, yeni bir hayat için gözlerini yumdu.

<b-baba! Burda bir dağ ayısı var! Hemde bayılmış>

<hanabi! Bu bir dağ ayısı değil.
Bir insan! >