Numbers

Hedef Bölüm 1

Karanlık ve küçük odasında tekerlikli iş sandalyesine geçip bilgisayarın önünde oturdu. Bir eliyle gözlüğünü düzelterek diğer eliyle acı kahvesini alıp bir yudum içti. İçi daralmıştı ama nedenini bilmiyordu.  Belkide tek nedeni hedefinden kilo metrelerle geride olmasıydı. Aylarca çalışmasına rağmen hiç bir şey elde edememişti.

Bu durumdan Rahatsızlanan kalbini azıcık huzura erdire bilmek için, Ayağa kalkıp balkona çıktı. Öfkeyle yanıp sönen yıldırımın şiddeti, ve camlara vuran soğuk rüzgarın ürkütücü sesi nice kalplere korku salsa da O bu manzaradan  zevk alıyordu. içi açılmış,ve Rahatlamıştı.

Ne kadar zor olsa da yolundan dönmeyecek ne olursa olsun hedefine ulaşacak ve başaracaktı. çatılmış kaşların altında ışıl- ışıl alevlenen gri gözler yalnız hedefini görüyordu  .  uzun - yol ve yolun acısını hissetti. 

Sıktı yumruğunu buda bir direnç hissiydi. Artık yoktu durmak, eski yaşananlara " Dur " demek vardı. Kalbinin derinlerinde bir direniş, bir diriliş, ve bir uyanış...

Daha başlamamış olsa bile düşüncesinden dönmek onun için çaresizliğin yüz karasıydı... Mücadele yoksa dahi durmak ve eskileri yaşamak daha ateşliydi. tüm amaç çalışmak, ve kazanmaktı. 

Kapattı gözlerini.Balkondan yüzüne çarpan rüzgar bir nefes oldu. nefesin ardından açsa da gözlerini açmamış gibi hisler, çünkü daha hedefine ulaşamamıştı.

Balkondan atılıp koşmak, bir yerlerde arayıp bulmak ister, ama mümkün değildi. İlla çalışmak, diken-diken çekmek zorunda kalmış kalbi rüzgar gibi esip, ateş gibi yanan nefesine nasıl motive edeceğini bilemiyordu. O sadece biliyordu yıkılacak ama yıkılmayı kalbine nasıl sığdıracağını bilememişti. biliyordu gerçeği, teselli yalandı artık.

Balkondan inerek bilgisayarın ışığıyla aydınlanan odasına geçti. Aynı cümleyi  bir kaç kez tekrarladı.  "Ya dikenli yolları aşıp hedefine ulaşacak, yada hep eskilerde kalacaksın" . Yıldırım ve rüzgar durmuş,  klavyenin sesinden başka bir ses duyulmuyordu. Sanki her şey bir anlığına susturulmuştu, konuşan ise yalnız şifrelere odaklı keskin bakışlı gri gözler ve durmadan yazan uzun, ve ince parmaklardı.

Dark and small, he wheeled himself into his office chair, sitting in front of the computer. He adjusted his glasses with one hand and took a sip of bitter coffee with the other. His insides felt constricted, and he couldn't quite pinpoint the reason. Perhaps it was the frustration of lagging so far behind his goal. Despite months of hard work, he had nothing to show for it.Feeling the weight on his chest, he rose from the chair and stepped out onto the balcony. The furious flashes of lightning and the cold wind crashing against the windows only added to his unease. As he stood there, a sudden sense of dread washed over him, like an invisible force clutching at his heart.Turning back to the dimly lit room, he noticed a flicker of movement out of the corner of his eye. Unnerved, he spun around, but there was nothing there. Was it just his imagination? Or was there something more sinister lurking in the shadows of his own home? His pulse quickened as he grappled with the chilling uncertainty, his mind racing with every conceivable danger.Suddenly, a low creak echoed through the hallway, plunging him deeper into the mystery of the inexplicable. It was as if the very walls held secrets that threatened to unravel his sanity. Fear gripped him tightly, and the once familiar surroundings now felt sinister and foreboding.Trembling, he stumbled towards the source of the sound, his heart pounding in his ears. It was time to confront the unknown, to face whatever lurked in the darkness. With each step, the tension mounted, until finally, he found himself standing at the threshold of a room bathed in an eerie glow.Taking a deep breath, he pushed the door open and was met with a scene that defied all reason. The hair on the back of his neck stood on end, and a shiver ran down his spine as he struggled to comprehend the inexplicable sight before him. In that moment, he realized that the true terror lay not in the shadows, but in the unfathomable depths of his own mind.