Αγάπη μου

Ξαπλώνω στο κρεβάτι του νοσοκομείου και σκέφτομαι...

Σαν σήμερα... Σαν σήμερα έχασα έναν άνθρωπο που μου στάθηκε και στα εύκολα και στα δύσκολα... Σαν σήμερα νο πριν από 50 χρόνια έχασα τον μεγαλύτερο μου έρωτα...

Αυτόν που μου έλεγε "Καλημέρα αγάπη μου" σε κάθε ξημέρωμα κάνοντας την μέρα μου να ξεκινήσει ευχάριστα και "Καληνύχτα καρδιά μου" κάθε βράδυ κάνοντας τα βράδια μου ηολο και πιο ήρεμα.

Αυτό το αγάπη μου και το σ'αγαπώ έχω να τα ακούσω εδώ και πολλά χρόνια... Πάρα πολλά χρόνια και ήρθε η ώρα να τα ξανά ακούσω.

Είχα σκεφτεί πολλές φορές να βάλω τέλος στην ζωή μου αλλά ποτέ δεν το είχα κάνει... Του το είχα υποσχεθεί... Ότι θα ζήσω γι'αυτόν...

Μου είχε πει να ξανά φτιάξω από αρχή την ζωή μου μετά από αυτόν αλλά δεν το έκανα... Δεν μπόρεσα... Πονούσε η καρδιά μου όποτε προσπαθούσα... Δεν μπορούσα να δω με άλλον τρόπο κανέναν εκτός από τον φιλικό και δεν στεναχωριέμαι καθόλου γι'αυτό ίσα-ίσα χαίρομαι που ήμουν πάντα δική του και δεν με "έκλεψε" κάποιος άλλος.

Κάποιοι θα με ρωτούσαν τώρα "Μα καλά γιατί δεν στεναχωριέσαι που θα φύγεις από την ζωή;" η μόνη απάντηση που έχω να δώσω είναι πως "Όχι δεν στεναχωριέμαι γιατί μετά από τόσα χρόνια θα δω αυτόν που αγάπησα με όλη μου την καρδιά..."

Κάποιοι εκεί έξω λένε πως δεν υπάρχει αγάπη και έρωτας... Εγώ πάλι λέω ότι δεν βρήκατε τον σωστό άνθρωπο τον οποίο θα αγαπήσετε...

Αρχίζουν σιγά σιγά τα μάτια μου να κλείνουν, τα μηχανήματα δίπλα μου να χτυπάνε μανιωδώς και οι γιατροί να τρέχουν στο δωμάτιο...

Ήρθε... Ήρθε να με πάρει μαζί του...

"Ήρθες αγάπη μου" είπε με δάκρυα στα μάτια και ένα χαμόγελο έως τα αυτιά.

Έφτασε μπροστά μου και με φίλησε... Σαν εκείνα τα φιλιά που μου έδινε τότε...

"Μου έλειψες" του είπα και τον αγκάλιασα σφιχτά

"Και εμένα μου έλειψες αγάπη μου"