Onu ilk gördüğüm anda hayatımın geri kalanını beraber geçireceğim kişi olduğunu anlamıştım. O bal köpüğü rengi iri gözlerinin tek bir bakışıyla aşkının kalbime işlenmesi bundandı. Tanıştığımızda ben 24, o ise 28 yaşındaydı. Söylediğine göre ilk görüşte aşkmış onunkisi de. Hayat öyle garip ki, birkaç ay öncesine kadar aklımın en dip köşesinde bir toz zerresi kadar bile olmayan evlilik fikrine içim bir anda ısınıvermişti. Büyük bir aşktı bizimkisi. Büyük ve gerçek bir aşk...
3 yıl sevgililiğin ardından aldığımız evlilik kararıyla birkaç ay içerisinde evlendik Kemal ile. Kemal;Hayatımın aşkı... Artık sadece Güneş Talay değildim. Birbirimizin gözlerinin içine bakarak ettiğimiz evlilik yeminlerinin ardından, "evet" dediğimiz anda "Güneş Atalar" olmuştum. O günkü mutluluğumdan sonra bir daha mutlu olamam diye büyük konuşmuş olmalıydım ki, 2 yıl sonra hamile olduğumu öğrendim. Bu haberi Kemal'e tabi ki büyük bir sürprizle verdim.
İkimiz de iş yerindeki öğle aramızda herzaman gittiğimiz ve müdavimi olduğumuz kafeye gidecektik. Bu benim işime çok gelmişti çünkü aslında bu bizim rutinimizdi. Bu yüzden kesinlikle şüphelenmemişti. Kafeye girdiğimizde lavaboya gitmem gerektiğini söyleyerek yanından ayrıldım. Kafe sahibi Nurhan Abla'dan minik bir ricada bulunmam gerektiği için bu beyaz yalanı kendime çok görmedim. Masaya geri döndüğümde Kemal'le siparişlerimizi verdik ve günlük sohbetimizi etmeye başladık. Biraz sonra masaya gelen tatlının yanında getirdikleri kahvenin karton bardağında Kemal'in ismi yerine baba olacağı haberi yazılmıştı. Tabi ki okuyunca çok şaşırdı. Birlikte gülmeye başladık ve hemen ardından da sarıldık. Yıllar sonra, onlara veda ederken bile o saf mutluluğumuzu hatırlayıp gülümsetebiliyor bu anı beni.
