Renk. Gözlerinin rengi. Gözleri tarif edilemez fevkalade bir tondaydı. Zümrüt yeşilini andıran gözlerine kendimi kaptırdığım zaman içimdeki garip ama hoş bir his bedenimi sarıyordu. Misal ölüyormuş gibiydim. Lakin ölmekten beter oluyordum tarif edilemeyecek bir duyguydu bu. Kendimi yeşilin tonlarından ayırdığımda ise yüz hatlarına kayıyordu gözlerim. Yorgun ve pürüzsüz. Gözlerim tekrar gözlerine değdiğinde ise içimde kaçmaya çalışan kelebekler özgürlüğüne kavuşuyordu. Saçları kahverenginin en değişik tonlarındaydı.
Kıvırcık saçlarının arasından gözüken yeşil gözleri ona farklı bir hava katıyordu. "Kurtar beni,Kurtar beni,Kurtar beni,KURTAR BENİ" içimden ona karşı bağırdığım sözlerdi bunlar. Ona bu kadar bağlandığım için her zaman kendimden nefret etmiştim oysaki, ama ne zaman ondan uzaklaşsam hep onu düşünürken buluyordum kendimi. Nefesimi kesmeme neden oluyor ama ben bu hisse bayılıyordum. Onun her hali kusursuzdu. Onu her gördüğümde içimde oluşan o hissi durduramyorum sanki beni içine çekiyordu ve beni boğuyordu. Herşeyi unutturuyordu acılarımı,öfkemi,üzüntümü. Gözlerindeki o tona kedimi kaptırmaktan zevk alıyordum adeta. Karanlığın içindeydim onunla tanışmadan önce fakat şu an aydınlığımı onun gözlerinde kutluyorum. Gözlerindeki duyguyu çözemiyorum. İyinin veya kötünün yeşili beni kendine çekiyordu ve ben buna izin veriyordum. Onun gözlerinde ölmek,onun gözlerinde hayatıma renk katmak istiyorum.
