I'm facing my huge vanity mirror, while I was tracing the scar above my eyebrow.
By the looks of the scar, I know, it was not just a simple crash. Actually, it almost took my life. I almost die that night.
According to my mom, I was driving my car when a drunk driver got into my lane, sinubukan kong iwasan iyon ngunit huli na ito at na bangga ako sa isang malaking puno.
It was a miracle that I woke up after that incident. Kaya lang wala akong maalala.
"Sweetie, are you sure about this?" Biglang sulpot ni mommy sa kwarto ko.
Napatingin ako sa kanya, kita sa mukha niya ang pag aalala. I couldn't blame her.
Ngumiti ako. "Yes mom, don't worry about me."
Ngayong araw kasi ang unang araw ko sa trabaho. This is actually my work before the accident occur. Kung saan ako ang incharge sa paper works ng aming farming business, katuwang ang aking daddy.
At first they didn't want me to work, ang sabi maaga pa daw. That I should focus on recovering, but I insist. I told them that being at work might help me remembering my past.
Atsaka hindi ko naman isasagad ang katawan ko sa trabaho, I just want to know what my life is before.
"Don't worry mom. I'll be fine, atsaka uuwi din naman ako ng maaga." I assured her
"Pagkatapos kong asikasuhin ang kapatid mo susunod ako sa farm." aniya "Sabay tayo uuwi."
I smiled "Sure mom."
After that, lumabas na si mommy habang ako naman ay pinagpatuloy na ang pag aayos ng sarili.
White vneck shirt, maong pants and a sneaker. Pinili ko 'ito para kumportable ako mamaya sa pag iikot sa farm.
Pag labas ko ay nakaabang na yung driver namin para ihatid ako sa farm.
An old lady welcomes me, dali dali siyang lumapit sa'kin
"Hija! Naku! Kamusta ka na?" maluha luha pa siya sabay lahad ng dalawang kamay niya para yakapin ako. "Salamat sa panginoon at nakabalik ka na." kumawala na siya sa pag yakap sa'kin ngunit hindi pa'rin niya binitawan ang mag kabilang kamay ko.
Tiningnan ko siya, nag babakasakali na maalala ko siya ngunit bigo ako.
"Okay lang po" I said, ngumiti ako para hindi awkward.
She seems friendly towards me, parang matagal niya na ako kakilala.
"Halika na sa loob, lahat sila excited na makita ka."
Nauna siyang lumakad habang ako naman ay tahimik na nakasunod lang sa kanya.
I couldn't pinpoint what exactly my feelings are right now.
Happy, excited and a bit nervous on meeting the people that i've been working with before.
"Welcome back Miss Amara!"
"Welcome po!"
"We missed you miss!"
Yan ang salubong ng mga tauhan ko sa'kin nang tuluyan kaming nakapasok sa silid, hindi ko mapigilan na hindi mapangiti.
"Thank you." I shyly said.
Iginala ko ang aking tingin sa silid. Hindi siya gaanong malaki ang office. There is just 5 wooden table, may isa isang desktop, at sandamakmak na papeles.
"Oh thank you." Sabi ko ulit sabay abot nang bulaklak.
"Welcome back po." A lady staff said with a huge smile on her face.
