The Unexpected Affection

PROLOGUE

The tale is being published on the premise that it will not be reproduced or transmitted in any form, in whole or in part, without the prior permission of the copyright owner. Any infringement is a violation of copyright legislation.

If it is revealed that you have plagiarized copyrighted material, the copyright owner may pursue legal action against the other party. It's possible that you'll have to pay legal fees.

Please accept my apologies if theres a spelling error, erasures, or letters that are not legible; thankyou.

Disclaimer

Any resemblance to living or deceased people is completely coincidental. All of the characters in this book are created by the author.

I was panicking while checking my backpack on my study table to find my missing phone. My Bestfriend busy typing at her phone to help me and call my number.

Mygosh, ang bigat bigat na ng katawan ko dahil sa antok tapos kakauwi ko pa nang mawala 'yung phone ko.

BREEZ! BREEZ! BREEZ!

Suddenly i froze and look at her, when our eyes met i look at my pocket because i feel the vibrate. Gago nasa akin pala?

"The fuck, Yla!?" My Bestfriend said with irritate tone. Bakit ba alam niya agad? I asked my self.

I didn't say anything while she's scolding at me like my mother. Well, sanay naman na ako dahil lagi niya ginagawa sa akin 'yon. I just sit beside her and keep my mouth zip.

Naka cross pa ang mga braso nito ng mag salita ulit "Tangina, sakit mo na ata 'yan. Grabe ka mag panick tapos... Tapo-," hindi niya tinuloy ang sinabi dahil napasabunot nalang ito sa sariling buhok.
"Nandiyan lang pala bhe. Sakit mo sa heart."

Tinarayan ko siya, super dramatic e 'yun lang naman. I slid my arm in my pocket and open my phone.

Nakita kong may tatlong nag text. My Bestfriend, the Nerdy one and my Secret admirer. I screamed but didn't bother to read.

"Shet, Te!" tumatalon-talon pa ako sa tuwa.

Nagulat pala si bruha, nakita ko nalang na sapo ang mga dibdib na halata ang kaba at inis sa mga mata. Tinarayan ko siya at inayos ang sarili tsaka pinakita ang phone ko habang naka ngisi.

Dzu siya lang ba pwedeng kiligin gabi gabi? No freaking way 'di ako papatalo.

Sa Secret admirer lang talaga ako kinikilig dahil may thrill 'yung ginagawa niya. Pinapaisip niya ako buong mag damag noh, siguraduhin niya lang na medyo may kaunting turn on ako sakaniya.

"O-M-GIRL! TATLONG NAG AAYA LUMABAS LIKE NOW NA ASSIN NOW!?"

My eyes get bigger when i heard what she said and look at my phone screen.

From Xyrix
Are you free? Please, we need to talk.

From Tharn
Hi ms. ma'am, coffee? Libre ko :))

From Mr. Secret
I think it's time. Let's meet at Flor 'de Plaza.

"Potangina, eto na ba talaga 'yon, Alina."I said in a fast as i can. I screamed again and again hanggang sa mapagod kaya umupo nalang ulit ako.

"Oo, pero sumakit tutuli ko do'n. So which one?" She asked and i give him confused look. "Sino uunahin mo Yla, eto tatanga-tanga."

Ohh i get it, puro sigaw kasi inuna ko e. "Well sino pa ba no, edi 'yung pinipiga 'yung utak ko tuwing mag paparamdam siya." tinarayan ko siya at tumayo tsaka dinala nalang ang sling bag ko. Alam kong alam niya kung sino 'yon dahil hindi na siya umimik at nag tanong.

Hindi na ako nag abala mag bahis dahil kakarating ko lang din naman galing sa school. Okay na rin na naka uniform ako as if ma tuturn off siya e baka nga same school din kami.

Bakit ba iniisip ko 'yon? Siya may gusto sa akin tapos matuturn off lang siya sa pananamit ko. Pero bakit ba jina judge ko sarili ko? Tanong ko.

Eto ang mahirap sa akin kinikimkim ko 'yung mga tanong e, ang hirap din naman kasi na sabihin kay Alina at mag explain. Wala naman akong ineexpect na magandang lalabas sa bibig no'n.

"Pag uwi mo nandito pa rin ako ha, kaya wag ka na magulat!" 'yon lang ang narinig kong sigaw ni Alina at sinara ko na ang unit ko.

I just grab a car while texting Tharn and Xyrix to decline their invite.

Wala naman akong naramdaman na may nag text kaya siguro okay lang sakanila 'yung sinabi ko. Magaling kasi ako mag dahilan.

Medyo kinakabahan ako habang nakatingin sa labas ng umaandar na mga sasakyan, bakit ngayon ko lang naramdaman 'to? Hindi ko namalayan na nakarating na pala ako. I exhale before walking.

I heard and feel my phone's vibrate so i stop and check it.

From Mr. Secret
I'm sitting at the bench.

Creepy, nakikita niya siguro ako. Nang dahil do'n ay agad na bumilis ang tibok ng puso ko kaya napahawak nalang ako at dinadama kung gaano ba ako katakot, oo natatakot ako pero bakit ngayon? Bakit ngayon lang hindi nung kanina na tumitili tili pa ako.

Napabuntong hininga nalang ako, "Tangina umatras nalang kaya ako?" tanong ko sa sarili ko na para bang nag hihintay ng sagot pero ako lang din naman 'yon.

Napailing nalang ako at nakikita ko nalang ang sarili ko na nag hahanap sa isang lalaking naka upo sa bench, mygosh papahirapan pa ako hindi nalang lumapit tsaka andaming tao as if naman na mahahanap ko siya. Anong pakulo 'to, puta.

Ang sarili kong isip at mga paa ay nag tatalo. Gusto ko ng umuwi pero etong mga paang 'to ay parang may sariling amo at utak na kusang nag lalakad.

Napahinto nalang ako sa lalaking nakaupo sa bench sa medyo madilim na parte kaya lumapit ako ng kaunti upang maaninag ang kaniyang itsura.

My feet froze when i see the familiar face. And i think he feel my presence because he look at me back so when our eyes met i hold my face and i feel the tear running on my cheek. He stands up. I don't get what in his mind it's like full of emotions.

Bakit ganoon? Bakit siya? Bakit parang hindi naman kaasa-asahan? So many questions covering my mind.

"No, maybe no, i think I'm wrong." i said in a low voice.

I don't know what to say i just ended up convincing myself that he is not the guy i was finding.

Ramdam ko parin ang tulo ng aking mga luha at sakit ng aking dibdib, hindi ako makahinga. Kaya hinawakan ko nalang ang dibdib ko at nakita ko agad ang pag aalala sa mukha niya. Naramdaman ko na gusto niyang lumapit.

In his first step i walk backwards making him stop. Hindi naman siya malayo, tama lang para makita namin ang isa't-isa.

Nakita ko ang sunod-sunod na pag patak ng kaniyang mga luha "Why?" 'yon lang ang lumabas sa mga bibig ko at tumingin nalang sa ibang direksyon.

Hindi ko alam kung saan ako babaling. Hindi ko na siya hinintay pa mag salita at inawan na siyang mag-isa, hindi na ito nag dalawang isip para pigilan ako.

Bakit siya naiyak? So siya nga 'yon?

That's so unexpected.