ÇULSUZ KRAL'IN AŞKI (+18)

1. Bölüm / ECRİN

♥

SELAM arkadaşlar! Okumayı çok seven, bu yüzden yazmaya girişen, yazmayı okumaktan daha fazla sevmiş biri olarak, yazdığım ve yazmakta olduğum hikayeyi tanıtmak istedim! Yazım hataları muhakkak olacaktır! Hoş görmenizi rica edeceğim! Yurt dışında doğup büyüdüğümden ötürü, hatalarım olacaktır tabii! Destekleyerek yardımcı olabilirsiniz! ☻Umarım hikayeyi beğenirsiniz! Okurken bol keyifler dilerim! Bolca yorum ve yıldız bırakmayı unutmayın lütfen! Sevildiniz...

♥

~ BÖLÜMÜ OLAN KİŞİNİN DÜŞÜNCELERİ! ~

» KONUŞMA! «

~ Ben Ecrin! Niye yalnızım şimdi? Neden kimsem yok? Doğduğumda, yetimhane önüne konulmuşum. Kim mi koydu? Bilmiyorum! Öğrenemedim! Kim bıraktı beni? Neden terk edildim? On beş senedir beynimden, hep bu soruyu geçirdim. Geçirsem dahi, sorunun cevabını bulamayacağım zannederim! En azından ama, cenazemi kaldıran annem ile babam oluverirdi. Bu şerefsizin ellerinde ölüp, onun elleriyle de gömülmezdim. ALLAH'ım! Bana yardım etmelisin! Gözümün önü kararmış, bayılmak üzereydim. ~

» BIR, ... ! BIRAK! DOK, ... ! «

» Bağırma! Hoşuna gidecek! İnan bana! «

~ Bin beterini yaşa inşALLAH! Yetimhane müdürü! Odada! Kimse duymuyor mu çığlıklarımı? Biri yardım etsin bana! Gözlerimi açtığım an, okula geç kaldığımı anladım. Herkes gitmiş, yalnız bırakılmıştım. Niye geç uyandım? Bu şerefsiz mi planladı? Sanırım! Daha on beş yaşındayım! Karşı geliyorum diye, dayak attı. İki büklüm şekilde yatağa fırlatıp, kemeriyle bileklerimi bağladı. Ne yapacağım? Ne yazık ki dayanmaya, karşı çıkmaya, halim de kalmadı! Gözlerimde damlalar, bir türlü bayılmadım. Bayılsam, yaşamayacağım belki bu acıları, yapmaya çalıştığı utancı. Dönüm noktası! Hayatımın dönüm noktasındaydım. Kaç yeni sayfa açar insan hayatında? Ben olmasam da, dönmüyor mu zaten bu dünya? Ölsem, kimsem yok diye en fazla gazete manşeti yaparlar! Bu acıları yaşayarak ama ölmeyi, hak etmez kızlar, insanlar! Üniformamın gömleğini yırtmış, her yerim ortada! Debelenmeye çalıştıkça, vuruyordu hayvan! Eli eteğimde, çekiştiriyor umursamadan! Kafasına koyduğunu yapacak! Vazgeçmeyecek bundan! ~

» BABA! BABA! İT HERİF! NEREDESİN LAN? «

~ Baba mı? Ses algılamaya başladık koridordan. Son şans! Son şansımı kullanmış, gücümü toplayıp bağırmaya çalıştım. Ağzımı kapatsa da, susturmak için vursa da, duyuldu sanırım isyan ağlayışlarım. Kapı açılmış, müdür üzerimden çekilerek yere fırlatılmıştı! ~

» ŞEREFSİZ İT KÖPEK! Anneme yaptıkların yetmedi, küçük kızlara da mı el sürüyorsun sen? «

~ Olanları izliyordum ama, doğru mu görüyorum? Gelen çocuk, bağırarak müdürü tekmeliyor. Annemi öldürdün! Suçu bana atıp hayatımı söndürdün! Delirmiş! Çocuğun gözü dönmüştü! ~

» Yıllarım içerde geçti! Şimdi seni gebertip, yine içeri gireceğim! Bu sefer fakat, gerçek katil olarak yargılatacağım kendimi! ŞEREFSİZ! «

~ Anlamıyorum! Beynim durdu! Vazo! Çocuk pencere kenarında duran vazoyu kırmış, eline cam parçası alıp müdürün karnına batırdı! Gerçekten babası mı? Kendi derdinden hariç, benim için babasını mı yaraladı? Oturmuş yanıma bileklerimi çözmüş, kollarımı hareket edebilmem için yardım çabasındaydı. Kazağını çıkarmış, gözlerimin içine bakarak hızlı davrandı. Kendi kazağını bana giydirerek, açık olan önümü kapattı. ~