~At the park where I knew.......and where it end~

At the park where I knew.....

At the park

May naaaninag akong isang lalaki na tumatakbo mula sa malayo,di ko toh masyadong maaninag dahil sa sikat ng araw because I’m here in the park,nagpapaaraw at lumalanghap ng sariwang hangin dahil umaga,habang wala pang masyadong mga tao ay sinamantala ko na,so balik tayo don sa boy.

Lumapit ito sa akin at si Tristan lang pala,ang aking crush mula elementary,actually close kami kasi friends kami,oo yun lang ang alam nya na friends lang kami hahaha,hirap noh.

“Fay bakit ka nandito?”tanong nya sa akin.

“Di pa bah obvious?”pagtataray ko sa kanya.

“Itatanong ko pa bah kung alam ko?”sagot nito sa akin.

“Ohh easy lang,toh nmn di mabiro,HAHAHA”patawa kong sabi.

“So bakit ka nga nandito ang aga aga?”tanong nya ulit sa akin.

“Wala lang nagpapaaraw at lalanghap ng sariwang hangin,ehh ikaw?”sagot ko.

“Ganon rin”maikling sagot nito sa akin.

Umupo muna kami sa isang bench,oo nakakakilig ikaw ba naman ang makasama at makatabi mo si crush at close pa kayo ang kaso lang di ko maamin ang nararamdaman ko at kung sasabihin ko man ito paano,wahhhh help me lord.

“Ahm Tristan?”pagbasag ko sa katahimikan nmin dalawa.

Tumingin ito sa akin “Hm?bakit?”tanong neto.

“Ayos lang bah kung itanong ko sayo kung anong gusto mo sa babae?”tanong ko sa kanya.

“Oo naman,ang gusto ko sa babae ay magalang,may respeto sa sarili at sa iba,at may pangarap sa buhay.”mahabang sagot neto.

“Ahh may crush ka na bah?”pagtatanong ko ulit sa kanya.

“HAHAHA oo naman,eh ikaw?”patawang sabi at tanong neto.

“Oo meron din”maikling sagot ko.

“Fay?”pagtawag neto sa pangalan ko.
“Hm...bakit?”tanong ko.

“Diba sabi ni tita pwede ka na daw mag paligaw?”tanong neto.

“Oo,bakit?”sabi ko.

Oo pinayagan na ako ng parents ko na magpaligaw basta wag ko lng daw pabayaan ang pagaaral ko.

“Ahm pwede bang...ay hindi.”magulong sabi nito.

“Ano?...anong pwede bang?”tanong ko rito.

“Pwede bang humingi ng favor sayo?”tanong neto sa akin.

“Oo naman bakit hindi”sagot ko.

“Sure ka?”tanong nya ulit.

Tumango ako bilang sagot,jusq ano kayang favor ang hihingin neto sana naman di mabigat sa kalooban ko hayst,nako nako…

“Pwede mo bah akong tulongan?”tanong ni Tristan.

“Oo naman,saan bah yun?”sagot ko

“Tulongan mo kong manligaw kay kaycee”masayang sabi neto.

Nawala naman ang ngiti sa mga labi ko at di makapaniwala sa sinabi ni Tristan.Pero bakit? Bakit kaibigan ko pa ang sama mo naman tadhana sa dami dami ay kaibigan ko patalga,pano nalang kung magkatulyan sila ohh edi ang sakit non sa mata diba,kupido pwede bang kami nlng huh?,di bah pwed yon?

“I’m sorry,Fay alam kong di mo inaasahang sabihin ko yun dahil,alam ko na o nararamdaman kona na may pagtingin ka sa akin,at ang ayoko lang ay ang mawala ang pakakaibigan nating dalawa kaya pasensya kana,I’m really sorry Fay sana after neto walang magbago sa atin.”

“Ahm hahaha,ano kaba ikaw naman”sabi ko at umiwas ng tingin sa kanya at tumingala para pigilan ang luhang nagbabadyang tumulo sa aking mga mata at pinapaypayan ko ito gamit ang palad ko.

Pwede na bah akong lamunin ng lupa ngayon,as in now,gusto ko na makatakas sa katotohanan na ito at ang mawala sa isip ko ang mga sinabi ni Tristan.

“Ayos ka lang bah?”tanong neto sa akin.

Sa tingin mo bah ayos lang ako pagkatapos ng lahat ng sinabi mo haha how dare you self bobo mo kasi,nilakasan ko ang loob ko at tumgin ng deretso sa mga mata nya at sinabing…

“Oo gusto kita Tristan kaya di ako...o di ko masabi sayo yun kasi eto,eto ang kakalabasan at medyo na papansin ko na rin na mas napapalapit ka narin,kayo ng kaibigan ko sa isat isa,ano pa nga bang magagawa ko diba?,kundi ang suportahan kayong dalawa,at hahaha wag kayo mag alala ayos lang ako.”mahabang sabi ko at pinipigilang tumulo ang luha ko s mata at ang mautal.

Napansi kong may papalapit sa aming babae at si Kaycee ito kaya nagpaalam na ako kay Tristan.”Oh,haha ayan na pala si Kaycee,mukhang may date kayo haha,cge una nako sa inyo.”mabilis na sabi ko at mabilis na yumayo at tumakbo papalayo,tinatawag pa nga ako ni Kaycee kaso di ko na siya nilingon,kasi sobrang sakit nah,di ko na kayang pigilan pa ang luha ko kaya tumakbo ako ng mabilis hanggang sa makakaya ko at hanggang sa makarating ako sa bahay at wala naman tao dahil busy sila mom and dad sa work,umakyat ako sa kwarto ko at sinara at di ko na mapigilan ang umiyak,umiyak ako ng umiyak at nagsisigaw at di maalis sa isip ko ang mga nangyari kanina ang mga sinabi ni Tristan.

Ang sakit oo di ko matanggap ang katotohanan na kaibigan nya lang ako at di na magbabago yun,yawa ka tadhana,ang sakit mo naman manakit,pero ano pa nga bah ang magagawa ko kundi ang tanggapin na hanggang doon lang kami at wala ng magbabago doon.

Nah mag KAIBIGAN LANG KAMI!!!.