Bir ben yok bu hayatta, hep başkaları için var olan her zaman başkalarını düşünmek zorunda kalan.... Ben bir kız çocuğu oldum annesini babasını düşünmek zorunda kalan, ben bir kardeş oldum abisini ablasını düşünmek zorunda olan, evlendim eş oldum ,çocukken anne oldum ama yinede ben olamadım çünkü ben eştim anneydim gelindim görevlerim önceliklerim hep onlardı .Bu zamana kadar ben değilde onlar olmaktan gurur duyduğum çocuklarım oldu... Her zaman fazlası beklendi benden, beynimden büyük düşünmem ,gücümden fazlasını yapmam ,katlanabileceğimden fazlasına katlanmam... Söyleyemedim kimseye derdimi ,anlatsam ne olacak sanki ya üzülecektiniz yada üzecektiniz yine beni , mükemmel değildim belki sizin istediğiniz gibi, elimden gelenin en iyisini yaptım bu zamana dek ama yine herkes işine geldiği kadar övdü işine gelmediği kadar eleştirdi kimse kendi hatasına yada eksiklerine bakmadı ,mütemadiyen hep kendi çıkarları doğrultusunda benim eksiğimi tamamlamaya çalıştı. Hiç kimse bir gün olsun sen büyük bir şey başardın demedi tebrik ederim demedi ya mecbur yapacaksın dedi yada neyse idare et bakalım dedi ama kimse helal olsun sen yaptın yada sen de varsın demedi... Düşünüyorum bazen belkide yaratılış gayem budur diyorum kendime ama gel görki içim almıyor bazı sahtekar ve düşüncesiz tavırları dişimi sıkıp katlansamda her şeye içimdeki ses susmuyor ,bende burdayım diye çığlıklar atıyor artık ama sadece ben duyuyorum kimseye duyuramıyorum...
Koskocaman dünyada küçücük bir zerreyim belki lakin içimde kocaman bir dünya var kimsenin bilmediği, farklı hayatlar farklı rüyalar yaşıyorum görünen o küçük dağın içinde ne fırtınalar kopuyor ne güneşler açıyor kimseler bilmiyor ilgilenmiyor en sevdiklerin bile aslında seni sadece tanıdığını sanıyor ama sadece yapay bir kuklayı görüyor onu yargılıyorlar, belki içlerinden salak diyorlar belki acıyorlar hatta çoğu zaman eleştirip gülüyorlar ama bilmiyorlar benimde onların bu çok bilmiş mükemmeli oynayan tavırlarına güldüğümü ve benimde onlara acıdığımı...
