El trabajo de química

4 0 0
                                        


James Jones

Son las 7 de la mañana el día 3 de septiembre, lunes, y mi despertador no para de sonar. No quiero despertarme para ir al instituto, no quiero salir de mi cuarto.

Oigo a mi madre llamándome con el desayuno listo en la mesa.
-James, vamos cariño que se te va a hacer tarde.- Dice con voz muy dulce.

No me queda otra que salir de la cama y vestirme para bajar a desayunar.

Bajo y ahí están mi padre y mi hermana, Rachel, desayunando. Es el primer día de colegio para todos después de un verano horrible.

Mi abuela, la madre de mi padre falleció días después de acabar el colegio y todos hemos sido bastante infelices este verano. Era una persona muy importante para todos, nos ha ayudado económica y emocionalmente cuando estábamos mal.

Pero bueno, no quería empezar el instituto más que nada porque sabía que a partir de ahora no iba a estar mi abuela después esperándome para comer.

-Va a ser un buen día, ya lo veréis.- Decía mi padre intentando animarnos a Rachel y a mí.

-No creo, lo único que puedo hacer es pensar en la abuela, solo quería ver cómo me graduaba y ni siquiera me va a ver empezar la FPI.- Dijo mi hermana, ella iba a empezar 1.º de FPI y yo, 3.º. Éramos nuevos en el pueblo, por lo que no conocíamos a nadie.

Pero bueno, ella y yo cogimos la mochila y fuimos de camino al instituto.

-Bueno, me da que aquí nos separamos.- Dijo señalando su clase. Ella es una chica bastante extrovertida, no le cuesta mucho hablar con la gente, al contrario que a mí, por lo que yo estaba mucho más nervioso que ella.

Llegué a mi clase y vi un montón de gente sentada en mesas. Vi una libre al fondo de la clase y me senté ahí.

Entonces entró el profesor, que supuse que era mi tutor.

Peter Williams

A mí el instituto nunca me ha gustado, siempre he ido por ver a mis amigos y pasar el rato con ellos.

Así pues, era un 3 de septiembre e iba a empezar el colegio, la verdad es que no me hacía mucha ilusión. Total, a mis amigos los he estado viendo todos los días en el parque, así que no quería empezar.

Nunca he sido un chico muy social, por eso valoro mucho a mis amigos, Adam y Blake, les quiero más que a mí mismo.

Iba rezando de camino con ellos para que por lo menos me tocara con uno de ellos, no quería volver a pasar lo mismo otra vez.

Siempre he sido un chico con un poco de sobrepeso, por lo que se han estado metiendo conmigo toda mi vida, y 1.º fue el peor año de toda mi vida. Un día llevé un bocadillo de ensalada a almorzar, siempre comía en el baño solo, no me atrevía a estar con nadie más. Entonces entró Caleb, el chico que se solía meter conmigo y trató de meterme el bocadillo entero de un solo bocado en la boca, cosa que me hizo vomitar y desde ahí me llamaba "La bola vomitiva de Peter", cosa que me hizo la vida imposible.

Cuando conocí a mis amigos y vi que realmente no querían hacerme daño me salvaron la vida, se lo agradezco mucho.

Llegamos al instituto y estábamos viendo las listas de los grupos. "Peter Williams: 3º E" "Adam  Brown: 3º B" "Blake Wilson: 3Xº D"

-No, no, no, no, no quiero que nos separen, no es justo.- Decía muy nervioso.
-No te preocupes, Peter, no hace falta que te juntes con los de tu clase, siempre vamos a estar aquí.- Decía Blake tratando de tranquilizarme.
-Cierto, en clase lo único que tienes que hacer es atender, no es necesario que hables con nadie.- Me dijo Adam.

Sí que es verdad que eso me calmó, pero no quitó el hecho de que no quisiera separarme de ellos.

Fuimos juntos de camino a nuestras clases y me dejaron en la puerta de la mía, no quería entrar.

Era de los primeros en llegar, por lo que no había casi nadie. Así que pude elegir dónde sentarme. Me senté al fondo en una esquina rezando para que no le tocara a Caleb en esta clase.

Pasó el rato y empezaron a entrar y sentarse en las mesas, gracias a los cielos no conocía a casi nadie. Entonces entró un profesor de mediana edad con gafas a nuestra clase. 

Aiden Taylor

-¡Llegas tarde, estúpido!- Era la voz de mi padre que gritaba mientras yo dormía.

-¡Oh, mierda! ¡No puedo llegar tarde el primer día de clase!- Dije mientras me vestía. Tenía 15 llamadas perdidas de mis amigos, me habían estado llamando para ir con ellos pero como ya era tarde se fueron sin mí.

Me arreglé lo más rápido que pude, cogí una tostada y salí de casa corriendo.

Cuando llegué al instituto ya estaba todo el mundo en su clase, así que me dirijí hacia las listas, vi en qué clase me tocaba y fui como un rayo para allí.

No es por echarme flores ni nada por el estilo, pero soy un chico bastante popular en el instituto, por lo que conocía a casi todo el mundo, por lo menos de mi curso.

Así que cuando entré a clase esperé encontrarme con alguien que yo conociera pero para mí sorpresa no, no conocía a nadie.

-Joder, me ha tocado con todos los frikis.- Pensaba mientras entraba avergonzado por haber llegado tarde.

Por lo menos cuando llegué, no había llegado el tutor, cosa que era bueno a mí favor. Pero en cuento me senté en primera fila, el único sitio libre que había, entró.

Thomas Johnson

Volver al instituto para mucha gente es el principio de una nueva etapa, un "borrón y cuenta nueva" para los que quieren empezar de nuevo, pero no para mí: mi padre va a ser mi tutor este año, cosa que no me gusta para nada.

Ya le he dicho y le he recalcado que no quiero que lo diga en clase, no me apetece ser tema principal de conversación.

Entonces, me desperté muy temprano, ya que a mi padre siempre se le ha premiado por su puntualidad,  en 30 años que lleva como profesor, no ha llegado tarde nunca.

Me vestí, cogí mi mochila y salí antes que mi padre para que nadie nos viera, llegando juntos.

Me conozco el instituto muy bien, mi padre lleva trabajando aquí 25 años, y siempre he venido los días que mi madre se tenía que ir de viaje.

Nunca me he llevado bien con mis padres, y es por una simple razón: ellos no son mis verdaderos padres. Mis padres biológicos fallecieron en un accidente de coche cuando yo tenía 8 años, y ellos me tuvieron que adoptar para no irme a un centro de menores. Realmente ellos son mis tíos lejanos, hermanos de mis abuelos.

Pero en fin, llegué a clase y habían como 2 personas, por lo que me puse en medio de clase, la gente piensa que es mejor estar atrás del todo pero mi experiencia me dice que los profesores están más atentos a los de atrás que a los que están en el medio, pero a los lados, es decir, en la pared/ventana.

Pasó un rato y llegaron todos, entonces entró mi padre con su camisa de cuadros horrible.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

La clase estaba muy tranquila cuando Mr. Robert, profesor de química en el instituto Standbridge. Iba a ser el tutor del grupo 3º E.

-Hola a todos, mi nombre es Robert, y voy a ser vuestro tutor, a parte de vuestro profesor de química. Quería explicaros un proyecto anual que hago con todos mis alumnos que tiene que ver con la química. Tendréis que explicar qué es y para qué sirve la química en 100 hojas por delante y por detrás a parte de hacer un experimento el cual tenéis que explicar en una exposición de 40min. mínimo. Será para exactamente dentro de 9 meses, el día 3 de junio y contará para el 80% de vuestra nota final.- Decía el profesor con toda la seriedad que podía. Entonces siguió hablando:- Entonces, como para este proyecto obligatoriamente tiene que ser por grupos de 4, ya los he hecho yo. Grupo 1: James Jones, Peter Williams, Aiden Taylor y Thomas Johnson. Levantaros para saber quiénes sois, por favor.-

Nuestros 4 protagonistas se levantaron y se vieron las caras, este será el principio de una gran amistad, o talvez no.




Naabot mo na ang dulo ng mga na-publish na parte.

⏰ Huling update: Dec 05, 2021 ⏰

Idagdag ang kuwentong ito sa iyong Library para ma-notify tungkol sa mga bagong parte!

El Club Sin Nombre Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon