KAYIP:İLK GENÇLİK

İlk Gece

Saat 00:00 yatma vakti. Üniversite hayatımın ilk günü .Heyecanlı mıyım?Evet. Hayatımın temelini attım. Çabalayarak geçtiğim tüm zorluklara rağmen İstanbul Muhammed Ali Kartal Üniversitesini kazandım. Babamın bana hep söylediği söz beni hep vazgeçip bıraktığımda teselli ederdi

"Kendine güvenmezsen asla başaramazsın. Ya kazanıp hayatını yaşarsın, ya da insanların seni yönetmesine izin verirsin. Ama unutma ne zaman başın sıkışırsa bil ki ben hep yanındayım " derdi. Babam hep en büyük destekçim oldu. Annemi 8 yaşındayken o lanet gün 16 Mayıs 2010 günü trafik kazasında kaybetmiştim . Annem benim güzel bir üniversitiyi kazanıp kendi ayaklarının üstünde duran bir kadın olmamı istemişti. Bak anne oldum, kazandım nazlı kızın senin için istediğin üniversiteye gidiyor. Yarın başlıyorum.

Saat 01:00 geç ama ben nasıl uyuyayım. Çok stresliyim, heyecanlıyım birazda korku var içimde. Ben bu duygularla nasıl başa çıkayayım.

"Tık tık. Melisa'm canım müsayit misin? İçeri girebilir miyim?Bu babam Kemal Eren. Babam çok sıcakkanlı,disiplinli,temiz,biraz huysuz ve mesleği iç mimarlık olan dünyanın en iyi babası. Bana hem annelik hemde babalık yaptı. Annemin ölümüyle yıkıldı,kahroldu. Uzun zaman kendini toparlayamadı. Babam annemin öldüğüne inanmıyor. Çünkü ölüm sebebinin polisler fazla hızdan olduğunu söylüyorlar. Ama babam annemi birazcık tanıyorsa tabi bende, annem asla hız yapmaz hatta babamın hız yaptığı zamanlarda öyle bir kızardı ki babam çok korkardı. Böyle bir kadının hız yapması bana hiç mantıklı gelmiyor açıkçası. Hatta olay yerine gelen polisler bir tek taş bulmuşlar. Kocaman çok abartılı annem öyle şeyler sevmez. Günlük hayatta bile asla makyaj yapmaz. Ama polisler olayın gece yaşandığından yorgunluk ve dalgınlıktan olduğunu ve o sebeple hız yaptığını söylüyorlar.Peki o tek taş nereden geldi. O bir muamma...
Babam zaten kendinden başka bir şeye inanmayan, soğuk, huysuz biri bu benim için çok normal. Peki ya babam doğruyu söylüyorsa, ya annem ölmediyse. Dizilerde olduğu gibi kaçırılıp zihnini silmişlerse. Eğer öyle bir şey varsa da bir dedektif gibi annemin yaşadığına dail izler bulmam gerekir... Babam artık yatıp uyumam gerektiğini söylüyor haklı da zaten hemen yatıp yarına hazırlanmam gerek. Bu sıkıcı hayatta eğlenmek için birşeyler yapmam gerektiğini biliyorum. Bu evrende milyonlarca gezegen ve  galaksi varken ölmüş dedemin ayakları altındaki dünyada yaşıyorum. Yaşamak bana göre değil. Hayattan haz almam gerek. İstediğim ve olmak istediğim kişi olmam gerek. Pes etmemem gerek. İnsanların benim hakkımda düşündükleri  bu olumsuz ve iğrenç düşünceleri yok etmem gerek. Her salak insan beni buluyor bu dünyada. Hatırlarım, unutmam da asla. En sıkı dostumun ihanetini. Sekiz yıllık bu dostluğun kıskançlık sebebiyle bitmesini. Ben onla yeni doğmuş bebekler gibiydik. Her zaman birbirimizden uzaklaştığımız zaman tüm engelleri aşardık. Anladım artık. Uyandım herşeyin farkındayım. Anladım ki her insanın kız veya erkek farketmeksizin hepsinin birer piç olduğunu. Sinirliyim o zamanı hatırladıkça. Hatırlatan her mala da sinirliyim. Her zaman söylemek istediğim ama cesaret edemediğim sözlerim çok sazla."Hepinizin canı cehenneme alçak herifler.Hayatımın içine ettiğiniz için size teşekkür ederim. Ne mal olduğunuzu gösterdiğiniz için sana ve mal olan herkese teşekkür ederim. İşe yaramaz ve saf salak biri olduğumu bana gösterdiğiniz için size teşekkür ederim. Tekrardan söylüyorum. Allah belanızı versin!"

Bu sözleri haykıra haykıra bağırmak istiyorum. Ve onların yüzüne tükürüp"Ey evren. Ey dünya. Ey insan oğlu. Ben kazandım. Ben seni yendim. Artık çok güçlüyüm. Beni yenemezsin. Artık bir hiçsin. Hayatımdan defolup git. Beni yenilmez yaptığın için sana hem minnettarım hemde öfkeliyim. Sonsuza dek"

Artık o pis ve kötü geçmişimi bırakıp geleceğe odaklanmam gerek. Şimdiden yarın ki ben  ve gelecekteki bene iyi uykular...