Falling for you/ Berat Ayberk Özdemir

to home

Tırnaklarımla telefonumun üstünde ritim tutarken vücudumu hapseden stresten uzaklaşmak için derin bir nefes aldım. Eninde sonunda bu konuşmayı yapmam lazımdı değil mi? Bugün ya da yarın bir şekilde söylemem lazım. Kendimi daha fazla strese sokmadan telefonumun kilidini açıp hemen isminin üstüne tıkladım. Bana on asır gibi gelen on saniyeden sonra telefonu açtı ve gergin sesi kulaklarıma doldu."Efendim." "Alo Ege benim seninle konuşmam gereken çok önemli bir şey var." "Söyle dinliyorum." "Yüz yüze konuşsak daha iyi olur." "İşim başımdan aşkın Ayla oyalama beni söyleyeceksen söylemeyeceksen akşam gelince konuşuruz." "Akşam görüşürüz." diyerek telefonu kapattım. 

Zilin sesini duyunca mutfaktan çıkıp kapıyı açtım. "Hoş geldin." "Konuşalım mı hemen çıkmam lazım." "Yemek yerken konuşuruz diye bir şeyler hazırlamıştım." "Yemek yemeye vaktim yok konuşmak istediğin için geldim sadece." kapıyı açık bırakıp salona ilerledim ve  kendimi bir koltuğa attım. "Evet seni dinliyorum." "Hani ben eczanemi açmak için yer arıyordum ya o yeri buldum." "Bunu söylemek için mi çağırdın beni." "Hayır hayır devamı da var uzun uzun düşündüm ve karar verdim eczanemi Trabzonda açmak istiyorum." sahte bir kahkaha attı "Ciddi misin sen?" "Evet çok ciddiyim. Hayatımı bu mesleğe adayacaksam istediğim yerde çalışmaya hakkım." "Ankarayı bırakıp o küçücük şehre mi gideceksin cidden? Kim var ki orada? O küçücük şehirde nasıl hayatta kalacaksın." parmaklarımı birbirine kenetleyip sorularına cevap vermeye başladım "Ankaranın benim için ne kadar önemli olduğunu biliyorsun ama beni oraya çeken bir şey var tarif edemesem bile bu hissi biliyorum benim orada olmam lazım. Kuzenim orada olacak hem hiç bilmediğim bir yer değil ki çok kez gittim o da beni yalnız bırakmaz. Burada nasıl hayatta kalıyorsam orada da öyle kalırım." "Seninle gelmemi isteme benden.Benim burada işim var düzenim var onları bırakıp sırf orada olman gerektiğini hissettiğin için peşinden gelmem." "Ege ben senden böyle bir şeyi asla istemedim istemem de zaten sadece erkek arkadaşım olarak aldığım karara saygı duymanı istiyorum o kadar." "Eğer oraya gitmek için bu evin kapısından çıkarsan artık erkek arkadaşın değilim demektir bu." söyledikleri karşısında kahkahamı tutamadım "Ne demek şimdi bu?" "Ne demek olduğunu sen gayet iyi biliyorsun.Eğer gidersen biter. Tamamen." sakinleşmek için derin bir nefes aldım "Çık git evimden." "Ne?" Çık git dedim bana bunu söylediğin an bitti bizim ilişkimiz." koltuktan yavaşça kalktı ve kapıyı çarpıp çıktı. Bu kadar kolay mıydı dört yıllık ilişkimizi üç dakikalık konuşmamız mı bitirmişti cidden. Koltukta oturup ağlamaya başlamadan ayağa kalktım ve valizimi toplamaya başladım. Artık beni geride tutan hiçbir şey kalmamıştı. 

"Alo Ayla." "Abi biliyorum dünyanın en hazırlıksız telefonu ama ben Trabzona taşınacağım ev bulana kadar sizin yanınızda kalsam olur mu?" "Ne? Sen ciddi misin?" "Evet eczanemi oraya açmayı düşünüyorum." "Bu harika bi haber istediğin kadar bizimle kalabilirsin hem Kübra'da buna çok sevinir." "Teşekkür ederim sen olmasan ne yapacağımı inan hiç bilmiyorum." "Benim de bu olaydan bir çıkarım olur ama." dedi ciddi bir sesle "Tabi ne istersen." "Burada olduğun sürece Kuzey'e bakıcılık yapacaksın." içten bir kahkaha attım "Sen söylemesen bile yapacağımı biliyorsun." o da güldü "Biliyorum biliyorum. Ne zaman geleceksin." "Uçağım yarın dörtte." "Benim o saatten antrenmanım var Kübra alır seni sonra beraber yanıma gelirsiniz." "Tamam abi. Tekrar teşekkür ederim." "Rica ederim." dedi ve telefonu kapattı. İşte bu kadar yepyeni bir şehir ve yepyeni bir hayata sadece on dokuz saat uzaktayım.

Eveeet ilk bölümümüz biraz anlamsız olmuş olabilir sadece başlangıcı nasıl yapacağımı bilemedim ve sıkıcı olayları hemen atlamak istedim okuduğunuz için teşekkür ederiim :))