Second face | Together forever

Prolog

Cześć, nazywam się Clover Parker, jednak wolę jak znajomi mówią do mnie El. Nie jest to co prawda żadne zdrobnienie, jednak już od dłuższego czasu moja rodzina tak do mnie mówi i tak się po prostu przyjęło. Jestem raczej przeciętną nastolatką, no prawie. Staram się być realistką, nie wdawać w większe konflikty, dobrze się uczę, bo mi na tym zależy, ale nie myślcie, że jestem kujonką. Mam po prostu dobrą głowę do tego, więc nie spędzam nad książkami dużo czasu. Nie mam raczej typowego grona przyjaciół. Z dziewczyn przyjaźnię się tylko z jedną, z którą poznałam się już w przedszkolu. Jest to moja najlepsza przyjaciółka Mia. Jest moim kompletnym przeciwieństwem. Wesoła, ekstrawertyczna, zawsze uśmiechnięta, pełna energii, optymistyczna. Z wyglądu również nie mamy nic wspólnego, ale to potem.
Większość czasu spędzam w męskim gronie. Od zawsze lepiej dogadywałam się z chłopakami co jest zasługą moich starszych braci. Zawsze bawiłam się z nimi, zabierali mnie często do swoich znajomych, więc nawet zainteresowania mam bardziej męskie, niektórym to może przeszkadza, ale ja traktuję to jako coś wyjątkowego i przydatnego, bo mogę sama obronić się przed niechcianymi zaczepkami w szkole. Większość moich męskich znajomych ze szkoły to chłopcy z drużyn sportowych. Znam się praktycznie z każdym, nawet z wuefistą mam bliższą znajomość, ale to ze względu na moje zainteresowania.
Po szkole kocham trenować. Od małego interesowałam się sportem. Od prawie 13 lat chodzę na akrobatyke, przez 8 lat trenowałam balet i inne rodzaje tańca. Od  pewnego wypadku, który miał miejsce 4 lata temu zapisałam się na sztuki walki. Boks i kickboxing stały się moją codziennością. Mój brat należy też do drużyny footballowej w szkole, więc często przychodzę i trenuje z nim, co nie ukrywam idzie mi naprawdę dobrze.

Teraz może trochę więcej o mojej rodzinie. Z ojcem nie mam kontaktu. Nie jest mi z tego powodu przykro, no może czasami, ale zdążyłam się już do tego przyzwyczaić. Większość może teraz pomyśli, że uciekł gdy dowiedział się o ciąży, zdradził matkę, rozwód, śmierć w wypadku lub jeszcze dziwniejsze scenariusze. Tu muszę was zdziwić, ale nie. Mój ojciec podobno był najlepszym mężczyzną na świecie, mama i bracia zawsze dobrze go wspominali, byli mali gdy odszedł, ale mają chociaż jakieś wspomnienia. Kilka miesięcy po moim urodzeniu ojciec ciężko zachorował. Śmiertelna choroba sprawiła, że jedynym wyjściem było opuszczenie kraju i wyjechanie do Europy. Tylko tam mieli dostępne leczenie, które mogło uratować mu życie,wiec nie wahał się długo. Nie chciał zostawiam mamy z trójką małych dziecię, ale ona sama kazała mu jechać z myślą, że gdy już wyzdrowieje to wróci do rodziny. Podobno nie zerwali kontaktu, ojciec często z nią rozmawia i utrzymują dobrą relację, ale nigdy jeszcze nie poznałam go osobiście.

Moja mama to wspaniała kobieta. Mądra, piękna, uśmiechnięta, zaradna, szczera, kochana, troskliwa i po prostu najlepsza. Mimo braku męża wspaniałe nas wychowała, abyśmy wyrośli na ludzi. Nigdy w nas nie wątpiła, zawsze wspierała i pomaga w trudnych wyborach, za to ją kocham. Wszyscy mamy relację idealną.

Teraz trochę o rodzeństwie. Mam dwóch starszych braci. Najstarszy ma na imię Alan i ma 25 lat, pracuje jako informatyk w dużej firmie w Nowym Jorku, drugi ma na imię Lukas, ale mówię na niego Luck lub Lucky, ma 19 lat i chodzi obecnie razem ze mną do szkoły. Jest tylko klasę wyżej, ponieważ raz po przeprowadzce i zmianie szkoły nie nadrobił materiału i musiał powtarzać klasę. Tak jak wspominałam wcześniej Luck gra w piłkę nożną i jest kapitanem drużyny w naszej szkole, przez co często z nimi trenuję. Obu kocham najbardziej na świecie. Jak każde rodzeństwo się kłócimy, ale możemy na siebie liczyć i bardzo wiele razy mi pomogli. Zwłaszcza 4 lata temu w najgorszym okresie mojego życia.

To by było chyba tyle o mojej rodzinie. Nie jest to może nadzwyczajna historia z filmu, ale cieszę się z tego, że ich mam.