bir umut

bir umut 1.bölüm

Aldığımız her karar bizim hayatımıza ya güzellik katıyor ya da kötülük ekliyormuş,benim aldığım kararlar hiç bir zaman benim hayatıma güzellik katmadı,gittiğim yollar hep yanlış oldu ve ben bunu o yollardan çıkmaya çalışırken anladım.
Tıpkı bu üniversite konusunda aldığım karar gibi,gitmek istemediğim Okuldu,ama gitmek zorundaydım istemediğim bir yerde ne kadar hayatımı sürdürebilirdim bilmiyorum ama mecburdum artık,ya da ben kendimi mecburum diye kandırıyordum. Kendime yeni bir hayat kurarım diye düşünürken aslında hayatımı eskisinden daha kötü yerlere sürüklüyormuşum. 19 yaşında oluşum çokta bişey değiştirmedi hep çocukça şeyler yaptım belki de çocukluğum içimde kaldığı içindi bilmiyorum,küçük yaşta darbe alan birisiydim küçük yaşta yüreğime insanlara güvenme,sevme onları kırarlar seni gibi cümleler kuruyordum,belki diyordum kendime belki biri çıkar karşıma ve bana birşeyler çok güzel olacağına inandırır,bu yaşıma kadar aşk'a inanmayan ben karşıma birinin çıkmasını ve beni aşka inandırmasını bekliyordum,ne saçma aşık olunca yaşıcaklarımdan habersiz kalmış hayatımın daha kötüye gitmesi için birini bekliyordum,beklediğim çokta uzun sürmedi bundan 7 ay önce biri ile tanıştım,tamam dedim buldum ben diğer yarımı buldum,öyle güzel anlıyordu ki beni,öyle iyi geliyordu ki bana,gözüme ne güzel gözüküyorsa koşar ona anlatırdım aynı zamanda beni yoran ne varsa ona anlatır onun omuzlarında dinlendirirdim ruhumu. Bilemezdim ki benimle sadece kendini toparlamak için konuştuğunu "o"nunla geçen zamanlarım öyle güzeldi ki,ağlamak akılımın ucundan bile geçmezdi oysa o yokken her gün ağlardım,yatar kalkar Allah'a onun gibi birini karşıma çıkardığı için dua ederdim,tâki bir kaza geçirene kadar, üniversite'yi onun olduğu şehire yazmıştım kazanmıştım da mesafeler olmucak artık diyordum,mutlu uyuduğum günün sabahı herşey eskisinden bile kötü olacakmış bilemedim.