Better Than Revenge

BTR 3: From This Moment

Unedited

-------------

Chapter 3:

Pagpasok ko sa loob ng building ay hindi ko maiwasang mamangha sa laki at ganda nito. Ang ding ding ng lobby ay gawa sa salamin kaya naman kitang kita ang kabuuan nito. Napakalinis din ng sahig na kitang kita na ang reflection ko.

Habang namamangha ay nahagip na ng mata ko ang elevator. Pinindot ko ang button ditto at hinintay na magbukas. Nang bumukas ito ay hinintay ko munang makalabas ang ilang emplyado bago ako sumakay kasama ang ilan pang employee. Pinindot ko ang 5th floor at nagkanya kanyang pindot din ng floor ang mga ito.

Kung ganoon ay may 15 floor pala na kabuuan ang A&A malaki para sa isang kumpanya lang. Pero dahil iba iba ang linya nito ay hindi na nakapagtataka na ganito ito kalaki. Bago ko mapagpasyahang pumasok at magtrabaho dito ay nagsagawa muna ko ng research about sa Company. I learned that they are also involved in publishing, telecommunication, banking and malls. At isa ito sa pinaka successful sa Asia.

Ang CEO ay si Antonio Razon, ang ama ko and the COO is Jace David Razon, the adopted son. Napaka swerte nga naman ng lalaking ‘yon. He grew up in a rich and well known family. Samantalang ako ay si mama lang ang nakasama buong buhay at nangulila sa isang buo at masayang pamilya.

Bumakas ang pinto ng elevator sa 5th floor at agad akong lumabas. Tinignan ko relo ko sa kliwang kamay at nakitang malapit nang mag 9:30. At dahil hindi ko alam kung saang kwarto ako dapat pumunta ay naghanap ako ng mapagtatanungan. Nang makita ko ang isang babae na lumabas mula sa isang room ay lumapit ako ditto. Nakasuot s’ya ng ID ng company kaya siguradong alam n’ya ito.

“Ahm.. excuse me. Do you know where is the room for the applicants for the secretarial job? I’m one of them kasi.” Malumanay na tanong ko dito.

“It’s in the function hall right there.” Tinuro n’ya ang isang pinto na may sign na ‘Function Hall’.

“Oh! I know now thank you for your time.” Ngiting sagot ko dito.

“You’re welcome.” Gumanti rin ito ng ngiti atsaka umalis.

Mabilis kong tinungo ang daan papunta dito. Mabuti nalang talaga at inagahan ko ang alis kung hindi ay siguradong maliligaw ako sa laki nito at malalate.

Nang marating ko ito at ay nagpakawala muna ako ng malalim na hinga. Kahit naman buo ang loob ko na matatanggap ako sa trabaho ay hindi parin maaalis sa’kin na kabahan. Hindi ko alam kung sino sino ang magi interview sa’min kaya naman medyo kumakabog ang dib dib ko. Iniisip ko na baka si papa ang isa sakanila dahil s’ya naman ang naghahanap ng bagog secretary. Pero may part sa’kin na ayoko muna s’yang makita at makaharap. Alam ko sa sarili ko na kahit buo na ang loob ko nang pinasok ko ito ay hindi ko parin alam kung handa na ba talaga ako kapag nagkita kaming dalawa. Hindi ko alam kung ano ang gagawin at sasabihin ko sakanya kapag nagkataon. Kaya naman sa ngayon ay nagdadasal akong ‘wag muna ngayon.

Isa pang hinga ang pinakawalan ko bago pihitin ang door knob ng pinto. Napaka kunot ang noo ko nang hindi ko ito mabuksan. Mukhang naka lock. Umatras ako ng konti para tignan ang sign sa taas nito. Tama naman, ito nga yung function hall na sabi nung babae kanina pero bakit ayaw magbukas?

Muli ko itong sinubukang buksan. Siguro ay mahirap lang talagang buksan ito. Bakit sa yaman ng kumpanyang ito ay hindi pinto lang hindi nila magawang palitan?

Buong lakas kong pilit na tinutulak pabukas ang pinto nang bumukas na nga ito. Nagtaka ako dahil medyo madilim dito ay may boses nang babaeng umuungol. Kinabahan ako sa narinig. Haunted ba itong kwarto na ‘to. Bakit ang dilim at ano ‘yung boses na ‘yun? Parang nahihirap ito na hindi ko maintindihan.

Sakabila ng nararamdaman ko ay pumasok parin ako para hanapin ang ibang aplikante. Nakahinga ako ng maluwag nang may nakita akong tao na nakatalikod.

Pero ganun na lang ang gulat ko nang mapagtanto ko kung ano ang ginagawa ng lalaking ‘yon kasama ang isang babaeng gumawa ng ingay na narinig ko kanina.

Nasa isang maliit na couch sila habang umiindayog ang lalaki sa itaas ng babae. Pabaling baling ang ulo nito na para bang hindi malaman ang gagawin. Nanlalaki ang mga mata ko sa nakikita. Hindi naman ako inosente pero ngayon lang ako nakkaita ng live action.

Walang saplot ang babae ganun din ang lalaki na pabilis nang pabilis ang pag galaw.

“Oooh.. gosh Jace...” Ungol ng babae

Hindi ko alam kung ano pa ba ang ginagawa ko dito. Dapat ay kanina pa ko umalis ng tumatakbo pero dahil sa pagkabigla ko ay hindi ko na magawang makagalaw at ang mga mata ko ay naka glue na sakanilang gingawa.

“Aahh!” Sumunod ko namang narinig ang nakakapangilabot na ungol na lalaki.

 Moaned after moaned. ‘yun nalang ngayon ang malinaw sa tenga ko. Huminto sa paggalaw ang lalaki.

“Gosh Jace you’re a beast.” HIngal na saad ng babae.

Hindi ko makita ng maayos ang mga mukha nila dahil sa dilim pero napakalinaw naman para sa’kin kung ano ang ginawa nila sa isang napaka prestige na kumpanya gaya nito.

Tumayo ang lalaki at mas lalo akong nagulat at nanghina ng makita ang kubuuan nito.

“Oh my God!” Nasabi k na ito bago ko pa mapigil. Agad kong tinakpan ang bibig ko sa takot na marinig nila. Pero huli na nang makita ko ang pares ng mga matang nakatingin sa’kin.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin kaya naman palingon lingon lang ako sa kinatatayuan na para bang naghahanap ng kakampi.

“Who are you?” Galit ang tinig nito at may pagkabigla din. Pero kahit na nakita na nya ako ay bakit hindi pa s’ya nagbibihis? Usto ba talaga n’yang ibalandra ang maganda n’yang katawan?

Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko lalo na ngayong tinatanong n’ya ko.  Kinakapa ko ang pinto palabas nang may mapindot akong switch sa may pader. BIglang lumiwanag at huli nang makita ko na switch pala ng ilaw ang napindot ko.

Agad kong binalik ang tingin ko sa dalawa na ngayon ay lalo kong naanig. Nakaupo na ang babae at nakasuot na ng underwear pero ang lalaki ay ganun parin ang ayos. Tinignan kong mabuti ang mukha nito na nakilala kung sino. Jace David Razon the adopted and maniac son.

I composed myself before answering him. Binigyan ko ito ng isang matamis na ngiti at sumagot.

“I am nobody and I’m sorry for interrupting your private session nagkamali lang po ako ng kwartong pinasok. You can continue to what you’re doing. I’ll leave now and I’m sorry again.” Lumabas ako ng hall nang mainit ang mukha at napamura nalang. So that’s it. Inside that room is my enemy. Hindi ko akalaing sa ganitong pagkakataon ko s’ya makikita.

Napapailing nalang ako sa naisip at nang madako ang paningin ko sa right side ay nakita ko pa ang isang pinto na may nakalagay na ‘Function Hall’ sa itaas at may papel na nakadikit sa pinto na may ‘for applicants’

Sh*t I’m so stupid. Dali dali akong naglakad sa pinto at nang buksan ko ito ay may higit na sa sampu ang aplikante doon. Naupo na ko at kunuha ang maliit na salamin sa bag ko at tinignan ang hanggang ngayon ay namumula kong mukha.