het was donker, ik hoorde meerdere zombies door de bossen heen lopen. Ik ben sneller maar het maakt me angstig. Ik houd mijn dagboek nog niet heel lang bij maar het geeft een comfortabel gevoel om het toch uit m'n hoofd te kunnen zetten, niemand waar ik tegen kan praten. Waar ik mee kan stoeien of ruzie zoeken. Alles is zo stil en alleen het enigste wat je hoort zijn de zombies die achter me aanlopen. Ik moet oppassen dat ik niet word gebeten dan verander ik langzaam zelf in een zombie. Ik ben al besmet. Alle mensen die nog op deze wereld leven zijn besmet en je hoeft maar één keer wat te doen waar je door sterf en je verander in een zombie. Ik weet nog wel toen ik net 15 was. Mijn ouders zongen en ik kreeg een taart aan bed, toen alles opgegeten was hoorde we sirenes, helikopters, straaljagers echt teveel om op te noemen, in het nieuws werd gezegd dat je binnen moest blijven de deuren op slot moest doen en wapens bij je houden. "Er is een uitbraak met besmetingen uitgebroken" mijn moeder huilde. Ik zat daar maar een beetje vooruit te staren. Mijn zusje is doof en snapte er niks van, ik gebaarde "er is een uitbraak we moeten binnen blijven, zodra je naar buiten ga word je ziek en sterf je" iedereen stond in shock te kijken naar hoe ons stadje een bloedbad werd.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Nowhere to go.
Aksiyoneen meisje van 15 jaar vlucht haar hele leven al voor zombies, ze is inmiddels haar hele familie kwijtgeraakt en staat er helemaal alleen voor. Veel steden en dorpen is ze doorgekomen maar niemand leeft nog, tot ze een paar schimmen langs de muren v...
