Bir İntihar Mektubu

Acı çekmek için doğmuşuz

Düşünsene bundan bikaç ay önce herşey mükemmel ailenle aran iyi, bir sevdiğin var, sevenin var, arkadaşların var ama tam mutluyum diyosun ama hayatından herkes tek tek çıkıyor ailenle aran boka sarmış sevdiğin vardı ya artık o da yok seni terk etmiş arkadaşların sana hep kazık atmış işte o zaman anlıyosun ki seni senden başka seven yok ama sende kendini onlar seni sevdiği için yaşıyosun çünkü insanoğlu sevildikçe sever şimdi sevenin yok. Bunu aylarca haftalarca günlerce her detayına kadar düşünüyorsun bu "Hayatım neden bu kadar berbat neden herkes beni yolunun üstündeki bir dinlenme tesisi gibi kullanıyor" diyosun. Madem herkes beni kullanıyor bende onları kullanayım ama sorun şu ki sen kullanamazsın ki başkasına olan sinirini bir başkasından çıkaramazsın sen öyle biri değilsin. Herkes seni üzerken sen kimseyi üzemiyosun. Üzmek istesen acı çekiyosun acı çekmek için doğmuşsun resmen Tanrı senin hayatının anlamını acı çekmen için yaratmış üzülmek için doğmuşsun. Sonra yeniden bir umut belki diyosun belki bende bigün sevilirim bana da birisi değer verir belki ama sana değil değer kötülükten başka bişey verilmiyor belki de bunun sebebi sensindir he kimse üzülmesin diye kendini harap ediyosun diyedir ve ya sen herkesi kendin gibi görüyorsundur bilmiyorum ama bu sorular beni çok yoruyor sadece bunları düşünmek bile benim için büyük bir yük kaldıramayacağın kadar hemde herkese derdimi anlatmak istiyorum ama anlatamıyorum. Bunları düşünmekten uykun bozuluyor uyumamaya başlıyorsun ne yapsan etsen uyku tutmuyor ama uyumamaya başladıkca hastalanıyorsun bağışıklık sistemin çökmüş hatta hastalıkların daha fazla çıkmaya başlıyor. Senin eski halinden geriye kalan tek şey adın kalmış hayatının en harap dönemlerindesin sonra bunlara dayanamayıp ölmek istersin ne de olsa suyun üstünde sonsuz kez kanat çırpamazsın ve bunu okuyan sen eskiden yaşayan bi insanın neden öldüğünü okuyacaksın bu hikayenin sonunda ölüm var her hikayedeki gibi