Gecenin karanlığında öylece oturuyorum bir başıma odamın en ücra köşesinde. Odamın tamamını kaplayan bir sessizlik hakim. Büyük bir sessizlik. Ve birçok belirsiz düşünceler. Sanki dünyanın sesini hep bu vakit kısıyorlarmış gibi. Ve sanki bütün bu belirsiz düşünceler hep bu vakitler dünyaya salınıyormuş gibi. Derler ya insanlar hep, insana en çok gece olunca, karanlık bütün dünyayı ele geçirmişken, gökyüzünde yıldızlar yerlerini almışken insanın duyguları bir bir açığa çıkar. Çok doğru Adreanna. İnsan ruhunun en özgür kılındığı zaman gece vakitleridir. Bu belki gecenin 1'i belki de 3'ü. Bilirsin Adreanna, benim ruhumun da en özgür kılındığı zaman gecenin doğduğu vakittir.
Çünkü bilirim ki benim günümün doğuşu bu vakittir.
