3 Ekim
Uykusunun ortasında gelen kapı sesiyle uyandı Deloris. Gözü komodininin üstündeki saate kaydığında saatin 04.29 olduğunu gördü. Bu saatte kim gelmiş olabilirdi ki?
Üzerindeki örtüyü bir çırpıda kaldırdı ve yatağının dibindeki terliklerini ayağına geçirip odadan çıktı.
Dış kapının dürbününden baktığında gördüğü kişi ona yabancıydı. İçini kaplayan merak duygusuyla kendine hakim olamadı ve kapıyı yarısına kadar açtı.
"Buyurun?" dedi sessizce. Karşısındaki bir şey söylemeden ona bir zarf uzatınca şaşkınlıkla sordu Deloris. "Bu da nedir?" Fakat yüzünü seçemediği kişi, karanlıktan dolayı göremiyordu ama ifadesizce ona baktığına emindi, ona bir cevap vermektense arkasını dönmüş ve birkaç saniye içerisinde köşeyi dönüp gözden kaybolmuştu. Deloris ise elinde bir zarfla kapının eşiğinden yola bakakalmıştı.
&
Birkaç dakika sonra Deloris, esen soğuk rüzgârla kendine gelmiş ve içeri girmişti.
Odasına girdiğinde elindeki zarfı çalışma masasına bıraktı ve yatağına girdi. Fakat tekrardan, içindeki meraka yenik düşmüş ve kalkmıştı.
Zarfı eline aldığında önce üzerini inceledi. Fakat üzerinde sadece tek bir şey yazıyordu. Bir isim. Simon.
Deloris zarfı açtı ve içinden çıkan kâğıdı açıp okumaya başladı.
"Sevgili Deloris,
Gecelerim uykusuz geçiyor. Ve bu uykusuz gecelerde birçok mektup yazıyor, fakat hepsini buruşturup çöpe atıyorum. Ama bu sefer atmayacağım.
Biliyorum uzun zaman oldu görüşmeyeli ama emin ol seni unutmadım. Hem, seni unutmak ne mümkün! Ayrıca bir de, umarım kızmamışsındır. Çünkü bu mektup sana çok geç bir saatte, bir tanıdığım tarafından ulaştırılacak. Ama böyle olması gerekiyor Deloris, üzgünüm.
Bu mektubu bitirmek istemiyorum Deloris. Her yazdığım cümleyi isminle sonlandırmak isterken bu mektubu yazmayı bırakmayı reddediyor kalemim. Lütfen beni mazur gör, Deloris.
Bu son olmayacak, üzgünüm. Uykusuz geçen her gecemde sana yazacağım, beni tanıyacaksın ama zamanla. Şu anlık ismimi bilmen kâfi.
Sana veda ediyorum şimdilik. Hoşça kal Deloris, hoşça kal!
- Simon"
Deloris, elindeki mektubu okumayı bitirdiğinde hissettiği tek şey kafa karışıklığıydı.
Hayatında Simon adında birini tanımamış olmasına rağmen evine gelen bu mektup onu hem korkutmuş, hem de şaşırmıştı. Karşısındaki adam Deloris'in hem adını, hem de yaşadığı yeri biliyordu ve bu onun için oldukça ürkütücüydü.
Deloris yatağına yeniden yattığında aklında birçok soru dönüyordu. Hiç görmediği Simon'u düşünmeden edemiyor, yatağında bir sağa bir sola dönüyor fakat bir türlü uyuyamıyordu. Artık onun da geceleri uykusuzdu.
