İÇİMDEKİ SES ...

Hayat hiç bu kadar zor olmadı.

BÖLÜM 1-

Bu sabah hava gerçektende çok soğuk,
yine aldatıcı yağmur damlaları düşüyor cama, tüm şehir ne kadarda sessiz.

Alev - nasıl iyi uyudun mu ?

Suskun - Hayır yine uyuyamadım.

Alev - konuşmak istermisin bugün?

Suskun - peki anlatacağım ama biraz.

Unutamıyorum daha dün gibi, ailemle gittiğimiz o son pazar pikniği olacağını bilemezdim. Herşey artık çok ağır geliyor, herşey ne kadarda güzeldi oysaki ama kısa sürdü. O sabah çok mutlu ayrılmıştık evden herkes gülümsüyordu, annem, babam birde ben nasılda mutluyduk. Kimse bilemezdi birdaha dönmeyecegimizi, şarkılar çalıyordu radyoda bizde arabada eşlik ediyorduk, annemin sesi çok güzeldir. Birden müzik sesi sanki susmuştu, yerini silah seslerine bırakmıştı, korku düşmüştü üstüme ne olduğunu henüz anlayamamıştım ama, çok korkmuş kafamı bacaklarımın arasında saklayıp sesin kesilmesi için bekliyordum, ses  bitti tüm sesler sustu, artık müzikde çalmıyordu. kafamı kaldırmaya korkuyordum, annem ve babam ölmüştü arabanın her tarafı kan olmuş, ellerime yüzüme kadar sıçrayan kan sanki göz yaşlarıma karışıp, yüreğime akıyordu. Sustum çığlıklarımı duymaz oldum.  etrafama baktığımda herkes gitmişti kaç kişilerdi, kimlerdi acaba bu soru ömrümce beynimi kazıyacakmıydı tek bildiğim herşey yeni başlıyordu.

Suskun - Yeterli bugün olurmu ?

Alev - Olur.