12 Şubat 2021 hayatının en kötü sabahına uyandım.. gece 4 de birden telefonum çaldı arayan dayımın eşiydi yengem açıp açmana konusunda tereddütte kaldım uykulu halimle bir an meşgule vermeyi bile düşündüm genelde uykuluyken pek umursamam çünkü ama o gün ne olduysa açtım telefonu deden öldü kızım dedi bana deden öldü. Doğru duyuyordum dedem ölmüştü benim büyümemde emeği olan adam resmen bana 2. Bir baba olan adam ölmüştü. Hızlıca ağlayarak kalktım yataktan annemi ve babamı uyandırdım nasıl gittik yanına hangi hızla gittik bilmiyorum ama vardığımızda dedem yatağında yatıyor üzerine de beyaz bi çarşaf örtmüşlerdi dayım bi kenarda teyzem bi kenarda ağlıyorlardı. Koşarak gittim yatağın başına açtım çarşafı teni buz gibiydi ama terler vardı yüzünde nefes almıyordu rüya değildi yada kötü bi şaka değildi dedem bizi bırakmıştı. Öptüm hep öptüm kokusunu içime çektim doya doya öptüm. Canına kurban olduğum adam can verirken canı acımış mıydı çok yanmış mıydı canı bilmiyorum, bilmiyorum ama benim canım çok acıyordu. Öğle namazıyla beraber toprağa gömdük bile içimde fırtınalar kopuyordu gözüm her yerde dedemi arıyordu. Sanki kötü bi rüyaydı ve geçecekti ama bi türlü uyanamıyordum aynı yerde sayıp duruyordum. Eski zamana geri gitseydik keşke tam 18 sene öncesine bana öğrettikleri daha da öğreteceği çok şey vardı...
