Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Στην απέναντι πολυκατοικία. Τα φώτα του διαμερίσματος του ήταν όλα σβηστά. Ο Γιώργος έδειχνε να λείπει. Όταν ήταν σπίτι, συνήθως το είχε φωταγωγημένο ολόκληρο.
«Περίεργο! Που έχεις πάει ρε συ;», συλλογίστηκε.
Είχε να τον δει πολλές ημέρες. Δεν ήταν τυχαία η απουσία του. Από την μέρα που μαλώσανε, δεν είχε επικοινωνήσει μαζί της. Καθόλου. Ούτε ένα μήνυμα. Συνήθως την τάραζαν οι απανωτές ειδοποιήσεις.
Πάντα, της έγραφε ολόκληρα κατεβατά. Δύο- τρία ταυτόχρονα. Σαν ρηπή πολυβόλου. Είχανε πολύ καλή σχέση μεταξύ τους.
Γνωρίστηκαν στην σχολή. Αν και η Άννα είναι τρία χρόνια μεγαλύτερη, είχε μεγάλη σημασία για εκείνη να καταφέρει να περάσει στην συγκεκριμένη σχολή.
Ο Γιώργος ήταν από τα πρώτα άτομα που την καλοδέχτηκαν στην παρέα τους. Πλέον ήταν ο μοναδικός σταθερός άνθρωπος στην ζωή της.
Έτσι, η απουσία του, την πείραζε διπλά. Δεν έπρεπε να τον χάσει. Ήταν μεγάλη η αξία του για εκείνη. Οπότε, φοβόταν. Μήπως τελικά, έπρεπε να το παραδεχτεί;
Δεν θα μπορούσε. Με τίποτα! Δεν ήταν προετοιμασμενη. Την έπιασε στον ύπνο. Δεν μπορούσε ούτε να φανταστεί ότι ήξερε πως νιώθει.
Όλοι νόμιζαν πάντοτε ότι ενδιαφερόταν για άλλον. Ο μοναδικός που το πέτυχε, ήταν εκείνος που δεν έπρεπε. Τα 'χει αυτά η ζωή! Κυρίως τα παράξενα!!!
«Ρε Χριστίνα... Σου λέω... Λείπει. Δέκα μέρες τώρα. Δεν ξέρω τι να κάνω. Αν φταίω εγώ; Δεν μου είπε τίποτα κακό. Με ρώτησε απλά αν μου αρέσει... Εγώ αντέδρασα υπερβολικά. Πανικοβλήθηκα ρε συ.», μιλούσε στο τηλέφωνο με την κολλητή της που ζούσε σε άλλη πόλη.
Η Χριστίνα προσπάθησε να την κάνει να ηρεμήσει. Δεν ήταν κατάλληλη στιγμή για υστερίες. Δεν μπορούσε να έχει κάνει πολλά. Βασικά, δεν θα μπορούσε να έχει κάνει τίποτα άλλο. Η κατάσταση ήταν περίεργη από μόνη της. Οτιδήποτε άλλο θα την έκανε μοναχά χειρότερη.
«Δηλαδή θες να μου πεις ότι το μετάνιωσες; Δηλαδή αν το παραδεχόσουν θα αισθανόσουν καλά; Καθόλου άβολα;»
Πολλές ερωτήσεις. Δεν είχε απάντηση για καμία. Λογικά αν το είχε παραδεχτεί θα αισθανόταν πολύ χειρότερα αλλά θα μπορούσε να δικαιολογήσει την φυγή του Γιώργου. Εκείνη την στιγμή, δεν είχε καμία λογική εξήγηση.
«Ε τότε αν τον δεις πες του το! Να ανακουφιστείς εσύ από τις τύψεις, να μάθει και εκείνος για το ένστικτο του.»
