Tatlong taon na ang nakakalipas mula ng makilala ni Lucas ang kasintahang si Carisa. Walang mapaglagyan ang kanyang kasiyahang nararamdaman dahil 'di niya akalain na ang pinapangarap niyang babae noon ay kasintahan na niya ngayon. Paborito nitong titigan ang asul nitong mga mata dahil sa bawat titig niya dito para siyang hinihipnotismo at sa 'di malamang dahilan ay kumakalma ito. Idagdag pa na para siyang dinadala sa paborito nitong lugar walang iba kung 'di ang dagat.
He is now taking a BS in Marine Transportation in Siquijor State College while his girlfriend is taking a BS in Interior Design. Naalala tuloy nito kung paano nito ikuwento sa kanya ang mga pangarap niya. Gusto niyang maging isang sikat na interior designer sa buong mundo. Mahilig ito sa mga furnitures at nakikitaan talaga ng galing sa pagdidisenyo. Ngayon ay isang taon nalang at matutupad na nila ang mga pangarap nila. Kaunting panahon at pagsisikap nalang at magiging sikat na designer na ang kayang kasintahan at siya naman ay magiging isang kapitan sa isang kilalang barko tulad ng pinapangarap niya. Muli niyang naalala ang mga sinabi ni Carisa no'ng naguumpisa palang sila bilang magkasintahan. Kapag nagkaroon na siya ng sariling barko ay gusto niyang ito mismo ang magdisenyo ng loob nito. Hindi niya mapigilang ngumiti ng makita niya ang isang bahay sa 'di kalayuan. Pagkahinto nito sa harap ng bahay ay dali-dali itong bumaba sa kotse at patakbo itong pumasok sa loob. He was about to knock but before his hand touch the door it's suddenly opened and he receive a tight hug from his woman.
"I knew it! I miss you, Lukas." She said. He couldn't help but smile when he heard those words. He reciprocated a hug and he gives her a kiss on her head. God knows how much he loves this woman to the point he willing to give everything just for her.
"Shall we go?" tanong niya mula sa pagkalas ng yakapan nila. Maiinit ang panahon at napagpasiyahan nila na mag-beach sa paborito nilang lugar na malapit lang sa Siquijor. They really love the sea because it became part of their lives. It gives them chills when they together watching the sunset or sunrise. Idagdag pa na dito sila unang nagkakilala at ito ang lagi nilang puntahan kapag may problema, sa tuwing nakakaramdam sila ng lungkot o saya. Hapon na ng makarating sila sa kanilang destinasyon at agad silang naglakad-lakad sa dalangpasigan. Malapit na mag-sunset at ito ang lagi nilang inaabangan. Umupo sila malapit sa dalangpasigan ng magkahawak ang kanilang kamay. Gustong-gusto nilang nakikita ang kulay kahel na langit at tignan ang araw na para bang humahalik ito sa karagatan. Lumingon siya sa dalaga ng magsalita ito.
"Lucas, kapag naka-graduate na tayo nasisiguro ko na magiging busy na tayo sa mga career natin. Parati ka na sa barko at hindi na tayo madalas magkakasama. Lucas, if ever you found someone please don't forget me." Kahit nakangiti ito sakan'ya mababakas pa rin ang lungkot at takot sa boses niya. Nakita niyang nagtutubig ang asul nitong mga mata at nagiwas tingin. Ngumiti ito sa dalaga, inilagay ang kanyang kamay sa magkabilang pisngi nito at hinarap sakan'ya.
"Carisa, if ever I found someone I would probably choose you because you always been my first choice. It's always been you. Kung makakalimutan man kita, sa isip lang yun but my heart will never ever forget you. Carisa, you're my life. Ikaw nalang natitira sakin at baka hindi ko na kayanin kapag nawala ka pa kaya please stop thingking about forgetting." Sagot nito sa dalaga habang nakatingin sa mga mata nito.
Ngumiti ang dalaga at sinandal ang ulo nito sa balikat niya. Hinalikan muna niya ang ulo nito bago tumingin sa dagat at kalangitan. Dear God, thank you for bringing this woman in my life. Nawalan man ako ng mga magulang, ibinigay mo naman sakin ang isang babaeng mapagmahal at nagparamdam sakin na hindi ako nagiisa. I promise that I will love and treasure her for the rest of my life. Mga katagang namumutawi sa isip niya.
Nagdaan ang mga linggo, buwan at taon. Sabay silang nakapagtapos ng kolehiyo at tama ang sinabi noon ni Carisa na hindi na sila madalas magkakasama dahil nakasampa na ng barko ang binata. Ngunit hindi naging dahilan 'yon para maputol ang kanilang ugnayan. Madalas silang naguusap sa telepono. Hindi sila nagkulang sa isa't isa parehas silang nag bibigay ng oras sa bawat isa. Nariyan pa rin ang lambing, pagaalaga at pagmamahal. Ber months ngayon at sa susunod na taon pa makakababa ng barko si Lucas 'di man niya makakasama ang mahal niya sa araw ng pasko at bagong taon ay masaya parin siya basta makausap nito sa araw na iyon. Matagal na niyang naiisip at napagpasyahan na pakasalan ang dalaga pero dahil 'di pa stable ang trabaho niya nuon ay hindi niya maituloy. Ngunit ngayon ay disidido na siya at wala ng makakapigil pa sakanya. Masaya siya dahil konting buwan nalang at magkakasama na sila. Malapit na siyang makauwi.
Bago dumating ang araw na uuwi siya ay 'di muna siya nagparamdam sa dalaga ng isang linggo dahil gusto niyang masorpresa ang dalaga sa pagdating niya. Sa loob ng isang linggong iyon 'di siya pumalyang padalhan ang dalaga ng bulaklak. The day is finally come. He was wearing a white long-sleeved, black pants and black shoes. Pormadong-pormado at may dala pang isang dosenang red roses. Huminto siya sa tapat ng bahay ng dalaga ngunit bago ito lumabas ay may kinuha muna itong maliit ng kahon sa bulsa. Hindi niya mapigilan ngumiti at nagsalita ng "Finally!"
Inilibot niya ang tingin pagpasok niya sa loob ng bahay. Tumama ang mga mata niya sa isang gusi na nakalagay sa altar. Pinikit niya ang mga mata niya at pinakalma ang sarili niya. Pilit niyang sinasabi sa utak niya na ang nakikita niya ay isang panaginip. Tumingin ito sa mga magulang ng dalaga na tila humihingi ng kasagutan ngunit wala ni isa ang naglakas loob na magsalita. He felt helpless as he standing in front of altar. Nadurong ang puso niya dahil wala siyang nagawa para sa babaeng mahal niya. Napaluhod at hinang-hina siya dahil sa mga pangyayari. Ang tanging nagawa niya lang ay umiyak at humikbi ng mahina.
"I was about to surprise her with my wedding proposal but look she surprised me." Tuluyang humagulgol ang mga tao sa loob ng bahay ng marinig ang sanabi ni Lucas. Lumapit ang ina ni Carisa kay Lucas at mahigpit itong niyakap.
"Lucas, we're shocked too. Nagulat nalang kami ng may tumawag sa'min galing hospital at sinabing naka-confine si Carisa doon. Dumating kami but we're late. Carisa already passed away and were sorry kung hindi namin nasabi agad sayo." Ito nalamang ang nasabi ng ina ni Carisa
Ang babaeng pinakamamahal niya, ang babaeng nagparamdam sakan'ya na hindi siya nagiisa, ang babaeng tumanggap sakan'ya noong panahong walang-wala siya at ang babaeng gusto niyang makasama sa habang buhay ay wala na. Hindi man lamang niya nakita ang mukha nito. Hindi man lang niya nayakap,nahalikan o nahawakan. Hindi niya man lang nakita ang mga asul nitong mata kahit sa huling pagkakataon. He's in pain. He's sad and mad. Galit ito sa sarli niya dahil wala ito sa tabi niya habang nakikipaglaban ito sa sakit niya. He could have been at her side and hugged her when she's in pain. Hindi niya matanggap na wala na ang babaeng pinakaiingatan niya. Lumapit sakan'ya ang ama ng dalaga at binigay ang puting sobre.
To, Lucas, Mom, and Dad,
I know I hurt you because I did not tell any one of you. I hope you will forgive me. Mom and Dad, I love you both. Thank you for loving me for in my whole time life. Thank you for raising and caring for me. I hope you will forgive me. I'm so sorry mommy and daddy. Lucas, I'm really sorry for keeping this to you. I know you're in pain and I'm still hurting you but believe me that I don't intend to hurt you. I am afraid and I do not want mommy and daddy to feel sorry for me. I'm so sorry for being selfish. Lucas, I love you so much. I will miss your hugs and kisses. I will miss holding your hands. Thank you for being part of my life. I'm probably the happiest woman in the world I have ever met. Thank you for making me laugh and smiles. Thank you for everything you've done for me. You're the best part that happens in my life. I love you so much...
Nasa tabing dagat siya habang hawak ang gusi na pinaglalagyan ng abo ni Carisa. Hanggang ngayon ay sariwang-sariwa parin yung sakit. Hindi parin niya matanggap na wala na ito. Tumulo ang kanyang luha ng naalala nito ang huling parte ng sulat ni Carisa.
Lucas, I want you to cremate my body. Go to our favorite place and scatter my ashes into the sea. Let my ash fall into the sea so that every time you look on it, you'll see me not only my eyes but the whole me. When all of my ash finally into the sea, please always remember that I'm now part of it. I want you to know that you will never be alone 'cause even if I'm gone, I always stay by your side. Remember that I won't ever leave you.
Nang maubos ang laman ng gusi ay umupo ito, pinagmasdan ang dagat at bumulong.
"In the end, only a few people can get to live a happy ending and that's not us. I promise that I will treasure every moment we had. I love you. Only you, Carisa. Only you."
THE END
