Read this if you want...
Saddest Story I've been written....
author's code: #unica_ramos
(.tap the code for more stories i've written..).
.
.𝐓𝐡𝐚𝐭 𝐒𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐁𝐞 𝐌𝐞...
.
I'm Tristan,23 years old.....
i have a crush,she's Claire...
she's my friend or should i say bestfriend...
she's the only reason why i'm single because i love her but i stopped myself to fall with her,'cause i'm afraid she might stay away from me or ruin our friendship...
Ten Years of friendship with her....and I fall in love with her...
ten years na kaming magkaibigan pero di nya alam yung feelings ko sa kanya sinisekreto ko lang...
one day nag karon sya ng boyfriend...
at hindi na ako yung naging priority nya...
kasi i'm just a friend,anong laban ko,wala diba? kasi kaibigan lang hanggang dun lang at wala nang hihigit pa dun...
madalang na rin syang makipagusap sakin...
hindi tulad ng dati na nakikipag tawanan pa sya sakin..
yung tipong masakit na yung panga at tiyan namin dahil sa kakahalakhak...
nami-miss ko tuloy yung mga ginagawa namin dati: going everywhere with her,eating with her,laughing with her,... ..
kung noon ay ako yung laging kasama nya,ngayon para na akong nanglilimos ng atensyon para lang pansinin nya,para kausapin nya...
kung noon ay ako yung dahilan ng pag halakhak at pag tawa nya ngayon ay para nalang akong hangin na binabalewala nya...laging sa boyfriend nya yung atensyon nya...
wala na kaming quality time sa isa't isa...lagi syang busy sa boyfiend nya...
kung noon ay lagi nya akong kasama kung saan man sya magpunta,ngayon ay parang ayaw na nya akong kasama...
ang sakit isipin na yung naging inspirasyon mo noon,pinangarap mong makasama sa mahabang panahon,ay nasa ibang tao na ngayon...
ang sakit isipin na para ka nang pulubi dahil sa kakahingi ng atensyion,dinadaan daanan ka nalang,di ka pinapansin,...
yung tipong hanggang tingin nalang ako sa kanya,habang iniisip na ako nalang yung boyfriend nya...and that should be me..
at higit sa lahat ang sakit isipin na yung taong iniingatan mo noon ay iba na ang nagiingat ngayon...
di ko nga alam kung maayos yung kalagayan nya dun sa boyfriend nya eh...
di ko nga alam kung kumakain pa sya ng maayos...
kasi nung maayos pa yung pakikitungo nya sakin lagi ko syang pinupuntahan sa bahay nila...
wala kasi yung parents nya kaya ako yung pansamantalang nagaalaga sakanya...at yung pansamantalang nag alaga sa kanya ay kinalimutan na nya...
naalala ko tuloy nung gusto ko syang kausapin...
sabi nya sakin di na daw nya ako kailangan...hahaha...
mantalang noon ay halos ayaw nyang mahiwalay sakin...
sabi nya sakin di na daw nya ako kaibigan...
kaya yun,our friendship was over...
halos araw araw akong umiiyak...
"ako sana yun eh... that should be me...kung umamin ako sa kanya...
that should be me holding her hands...
ako pa rin sana yung humahawak sa kamay nya habang naglalakad... and that should be me,
that should be me but i choose our friendship over my feelings.... that should be me..."
yan yung mga katagang nasa isip ko habang tumatawid sa gitna ng kalsada ng biglang...
beeeeeeeppppppp
may isang motorsiklo na papunta sa direksyon ko..
.at di ko yun agad napansin...
basta ang alam ko lang ay nabangga na ako ng motorsiklo.....
