MELODİ

🎶küçük gezegenim🎶

Bazen düşünüyorum acaba insan sevdiğini göz göre göre terk eder mi diye sonra yaşadıklarım aklıma geliyor benim YAĞMURUN yaşadıkları ve gözlerim doluyor kendime cevap veriyorum evet terk edermiş tıpkı babam gibi.......

🎶her hüznün ardında bi imkansızlık vardır🎶

Sabah her insan gibi kalmıştım. Yine bıkkın yine nefret icinde yaşadıklarımı anlamlandırmak cok zor aslında neden nefret dolu olduğumu bile bilmiyorum çünkü bu ayrılıkta benim bi suçum yoktu YAĞMURUN bi suçu yoktu. Evet ben yagmur benim küçük gezegenime hoşgeldin. Peki bu küçük gezegende ne kadar yaşayabileceksin. Ben senelerdir yaşıyorum. Ama bu gezegen biraz farklı. Merak ettin degil mi? "Bu gezegende mutluluk diye bisey yok"... Tıpkı her ölünün tekrar dirilmediği gibi. Annem kahvaltıya çağırıyordu ama hiç iştahım yoktu oyuzden kiyafetlerimi giyip anneme kahvalti yapamayacağımı söyleyerek kendimi evden dışarı attım. Evet attım çünkü o evde her saniye sanki 1 saat gibi geçiyordu. O evde o adamın babam bile diyemedigim bizi bırakıp giden o adamın anıları vardı. Kirli anıları....

(7 sene önce)

"Baba bana çiçek alır misin bak cok guzel papatyalar var."
Babam beni dinliyormuş gibi yapıyordu ama bana cevap vermemişti neden olduğunu anlamamıştım. "Baba bana neden papatya almadın bana neden annemle en sevdiğimiz çiçeği almadın" diye sordum ama ne cevap verdi nede bir yuz ifadesi donuktu. Eve gelmiştik anneme kocaman sarıldım"canım annem" diye tam babamada sarılacakken beni omzumdan tutup itti. Çok şaşırdım neden boyle bisey yapmıştı? Sonra konuşmaya başladı
"Ehh yeter be bıktım senden ve o çirkin kadından nefret ediyorum sizden sevmiyorum lan sizi " dedi ve annemide itti annem düştü benim meleğim bitanem öyle cansızca yere düştü. Sadece ağlıyordu hicbir tepki vermiyordu. O düşünce hemen yanına koştum !!Anne!! Diye bağırdım ama duymadı , elleri buz kesmiş sanki yaşamdan bi süreliğine kopmuş gibiydi. Kalktım ve babama vurmaya başladım. Ama cok küçüktüm güçsüzdüm vuruşumdan etkilenmedi bile. Yukarı odasına doğru adımlar attı. Bende sadece onu izliyordum anneme sarılıp korkmuştum. Valizini topladı ve annemle bana baktı en cok canımı yakan o kelimeler çıktı ağzından ;
"Ne haliniz varsa görün umrunda değilsiniz sizden hep nefret ettim ve sen küçük sey yağmur seni hep öldürmek istedim"
Dedi ve o an keske ölseydim baba dedim. Ama ölmemiştim ayağa kalktım ve dik bi şekilde küçücük yaşta git burdan diye bağırdım. Sanki o an büyümüştüm ben. Tam( 11 yaşımda) büyüdüm.

.......

Düşüncelerimden sıyrılıp hemen otobüse bindim ama hala 7 sene önceki bizi terkedişi vardı aklımda zihnimde...
A hadi ama hic mi oturacak yer yok otobüsleri bu yüzden sevmezdim herkes oturur tıklım tıklım olurdu otobüs. Bir durak sonra koltuktan bi teyze kalkınca hemen yerine oturdum. E bu hayatın kanunları böyle. Sonra kulaklığımı takıp kendimi melodiye bıraktım. Yağmurdum ben melodiydim acaba hangi insan benim melodimi anlayacak ve bigun benimle yağmurun melodisini çalacaktı
"Benim melodimi"
Bazen düşünür insan kendimi dipsiz bi kuyuya atsam çıkabilir miyim acaba biri elini uzatıp beni o kuyudan her zorluğa rağmen çıkarır mi diye simdi bu düşünceleri bırak ve yağmur yağıyorsa cama bak aç camı ve yağmurla rüzgarın uyumlu melodisini dinle hisset onları
Ve kendine şu kelimeleri söyle hatta bağırabildiğin kadar bağır
"Ben degerliyim ben ÖZELIM kusurlarımi bildigim için güzelim/yakışıklıyım ve son olarak
"Yağmur ve rüzgar bu dünyanın en güzel melodisi"

Merhaba okurlarım nasılsınız dinlediniz mi yağmurun melodisini hadi herkes kitaba başlama tarihini atsın bu yazari mutlu etmek istiyorsanız yorumlarinizi bekliyorum

Buraya size yani en sevdigim çiçeklerime güzel bi şarkı bırakıyorum bence gozlerini kapat ve dinle en güzel papatya
😊🌼🌼