ÇİFTLİK EVİM [BxB]

Kurtuluş

Deniz

Zile basan avukat ile bavulumu alıp heyecanla kapıyı açtım.

"Sonunda buradan kurtuluyorsun, Denizciğim. Gözün aydın."

"Teşekkür ederim. Siz olmasaydınız başaramazdım."

Sonunda diye geçirdim içimden; sonunda kurtuluyorum buradan, bu adamdan.

Tam dışarıya adımımı atacaktım ki sağ kolumdan sıkıca kavradı bir el. Sağ kolum zaten incinmişti, sıkıca kavraması çığlık atmamı sağlayacak kadar acıtıyordu canımı ama kendime hakim oldum. Bir ayıdan farklı olmayan uykusundan uyanmış olmalı. Leş gibi kokuyordu yine. Bir kere de içme be adam!

"Nereye gidiyorsun Deniz?! Ben sana hiçbir yere gidemezsin demedim mi?!"

"Mehmet Bey, bırakın Deniz'in kolunu lütfen. O on dokuz yaşında. Kendi kararlarını verebilecek bir birey."

"Ya sen bir sus karı. Zaten kafam bin kilo. Bir de senin o cırtlak sesini çekemem."

"Buket ablamla düzgün konuş ve beni bırak. Artık seninle yaşamayacağım buna alışsan iyi olur!"dedim ve hızlıca kolumu çektim.

Bavulumu alıp hızlıca bir daha gelmemek üzere o evden çıktım. Hemen evin kapısında olan Buket ablanın arabasına bindik.

Yolda Buket ablamla biraz konuştuk yeni bir okula gidecektim, yeni okul, yeni çevre, yeni hayatıma adım atmıştım değil mi? Kurtulmuştum işte, neden hala ağlıyordum ki?

Çünkü; bunlar mutsuzluk gözyaşları değildi. Bunlar kurtulmanın ve mutluluğun göz yaşlarıydı.Buket abla bu halimi görüp bana anlayışlı bir şekilde gülümsedi,

"Denizcim ağlama artık yeni hayatının tadını çıkar olur mu? Sen bunları hak ettin çünkü artık mutlu olmanın zamanı geldi. Zamanında deden bana çok yardımcı oldu bana olmayan babam gibi davrandı, şimdi aynısını ben yapacağım, sana sahip çıkacağım." diyip sözünü bitirdi.

Derin bir nefes çekip ona gülümsedim. Sonra Buket abla tekrar söze girdi,

"Deniz, biliyorsun ki deden, bütün mal varlığını sana bıraktı. Tek bir şartı var, o da ölene kadar çiftlik evinde yaşamını istiyor. Bunu zaten biliyorsun ama bilmediğin şey, o evde bir uşak var. Uşak seninle beraber yaşayacak. Bildiğim kadarıyla o uşak dedenin çok sevdiği bir dostu. Onunla çok yakındı."

Vallaha, Mehmet gibi birisi olmadığı sürece ben herkesle yaşarım.

"Benim için sorun değil. Bana bir zararı dokunmasın yeter." Son cümleyi söylerken sesim biraz kısık çıkmıştı.

"Ya kuzum, kıyamam. Merak etme sana bundan sonra kimse zarar veremez."dedi ve arabayı durdurdu. "Ve yeni evine hoşgeldin, Deniz."