Bugünün Saraylısı

Hırsız

Ata yalnız başına sahilde elinde günlüklerle oturuyordu . Akşam olmuştu ve defalarca okuduğu satırı saatlerce okumuştu . Ayşen onun öz kızı . Baya karanlık olmuştu ve gözleri artık günlükteki yazıları görmüyordu . Karışık duygular içerisindeydi . Bir yandan korku bir yandan özlem . Ona hemen sım sıkı sarılmak isterdi aslında ama bunu yapacağında ailesini kaybedeceğinin farkındaydı . Üstelik bu acıyı Ayşene yaşatamazdı . Yıllarca büyük bir yalanı yaşadığını öğrenmemeliydi . Bu sır sır olarak kalmalıydı . Ata atölyeye dönüp günlükleri bir çekmeceye saklar ve sabaha kadar düşünür .
Bugün Ayşenin eşyaları kayseriden gelecekti ve Ayşen sabahtan uyanmıştı . Adamlar eve girip çıkıyordu ve eve mobilyaları yerleştiriyordu . Ayşen de yardım etmek için dışarı çıkar ve hafif eşyaları taşımak ister fakat eşyalar elindeyken önünü görmez . Birden bir yere çarpar . Daha doğrusu birine . Kaba bir sesle Savaş „ dikkat etsene " diye kızıyordu . Ayşen elindekilerini bırakıp özür dilemişti . Savaş tebbesüm eder ve elini uzatır .

Savaş : adım Savaş .

Ayşen uzun bir süre Savaşın eline bakar ve yüzü asık kalır . Sonrada elini uzatır .

Ayşen : benimde adım Ayşen .
Savaş : hoş geldin Ayşen .

Ayşen gülümser ve elinden bırakmış olduğu eşyaları tekrar eline alıp Savaştan vedalaşmıştı yoluna devam gitmişti . Savaşta gülümseyip yoluna devam etmişti .
Ayşenin bütün eşyaları geldikten sonra Feride içeri girmişti .

Feride : eşyalarında gelmiş .
Ayşen : evet çok şükür artık yerleşebileceğim . İçeri girsene .

Feride içeriye gelir ve oturma odasındaki tekli koltuğa oturur .

Ayşen : çay ister misin .
Feride : çok merci almayayım otursana .

Ayşen Feridenin oturduğu koltuğunun yanında olan koltuğa oturur ve Ferideye bakar . Feride konuşmak için konu arıyordu . Ayşene kalsa susup oturacak sadece . Feride biraz düşünüp „ seni komşularınla tanıtayım mı ? " diye sormuştu . Ayşen bunu duyduğunda çok sevinmişti . Zaten çok utanıyordu tanışmaya ama Feridenin olması onu rahat ediyordu . Feride kalktığında Ayşen mutfağa koşup komşularına yapmış olduğu keki alıp tekrar Ferideye gelmişti . Sonra da birlikte öbür yalıya gitmişlerdi . Zili çalmışlardı ve güzel bir hizmetçi kapıyı açmıştı . Ayşen etrafta bakınıyordu . Bazı antika eşyalar bulunuyordu yalıda . Herşey çok güzeldi . Feride Ayşene yolu göstermişti ve önden yürümüştü . Oturma odasında Süreyya , Neslihan , Mihriban oturuyordu . Üçü de Ayşene şaşkın , şaşkın bakıyorlardı . Alışkın değillerdi Feridenin böyle kişilerle takılmasına . Ayşen Süreyyaya elindeki keki vermişti ve gülümsemişti . Süreyyada tebessüm etmişti . Kısa bir sohbetten sonra Süreyya Ayşene çizdiği resimleri göstermeye teklif etmişti ve beraber çizimlere bakmaya gitmişlerdi . Odanın ortasında en büyük resim duruyordu . Üstü örtülüydü . Ayşen örtülü resime bakmak için örtüyü çekmek istediğinde Süreyya panik olmuştu . Hemen Ayşenin elini tutmuştu ve bahane düşünüyordu .

Süreyya : resimlerimi bitirmeden göstermeyi sevmem .

Ayşen özür dileyip ellerini örtüden çekmişti . Sonrada vedalaşmışlardı ve Ferideyle çıkmışlardı . Neslihan ve Mihriban Ayşenin dedikodusunu etmeye başlamıştı fakat Süreyya onları susturmuştu .

Süreyya : hiç yakışıyormu size ? O kızın ne eksiği var bizden ?

Sürayya Neslihanı zaten sevmiyordu ve saf kişilere laf arması Süreyyayı gıcık ediyordu .
Ata öğlene karşı uykusuz bir halde eve gelmişti . Evde karısı Üftade koltukta uyuya kalmıştı . Bütün gece kocasını beklerken uyuya kalmıştı . Ata merdivenlerden çıkıp üst kattaki küçük , karanlık odaya girmişti düşünmek için .
Akşam olmuştu ve Ayşen tek başına o büyük yalıda odasına gitmişti ve uyumaya çalışıyordu . Her yer çok sessizdi . Bu sessizlik biraz da ürkütücüydü .
Birden bir ses gelmişti . Sanki biri adım atıyor gibiydi . Ayşen yatağından kalkıp kapısının yanına gidip daha dikkatli dinlemeye başlamıştı . Sonra gözlerini kapatıp cesaret toplayıp kapıyı açmıştı . Her yer karanlıktı hiç bir şey görünmüyordu . Birden küçük bir ışık yaklaştı . Ayşen kendisini tutamayıp bağırdığında hırsız Ayşeni fark edip onu ittirmişti . Ayşen ağlamaya başlamıştı ve bağırmayı bırakmıyordu . Hırsız Ayşen bağırmayı bırakmayınca koşarak kaçmıştı ve Ayşen kalkıp verandaya koşmuştu ve bağırabildiği kadar sesli „ imdat " diye bağırmaya başlamıştı .

Bazı ayrıntıları değiştiriyorum umarım rahatsız olmuyorsunuzdur . :))
Üstelik çok yavaş ilerliyor kusura bakmayın bundan sonraki bölümden sonra hızlanacak biraz . :))