ႏွစ္ေယာက္လုံးကသာဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔ေျပာၾကေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္သားကေတြ႕လိုက္တာနဲ႔ ၿပဳံးျပ႐ုံကမလြဲဘာမွမလုပ္ၾက။
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ပက္ပင္းဝင္တိုက္ေတာင္ 'ဪ' တစ္လုံးကလြဲၿပီး ထြက္မလာတဲ့ မာရွီ႕ကိုေရာ 'အာ' တစ္လုံးကလြဲၿပီးထြက္မလာတဲ့ အစ္ကို႔ကိုေရာ ေခါင္းခ်င္းတိုက္ပလိုက္ခ်င္ေနၿပီ။
ဒီမွာ ဘယ္လိုဖြင့္ေျပာရမလဲလို႔ စိတ္အိုက္ေနပါတယ္ဆိုမွ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ျပႆနာက ဝင္လာျပန္ၿပီ။
ဒီလိုႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ပဲေလွာ္ၾကားညပ္သလိုညပ္ေနတာ ႏွစ္ပတ္နဲ႔ ၂ ရက္တိတ္ရွိၿပီ။
ပုံမွန္ဆိုအလုပ္ပိတ္ရက္တိုင္း အစ္ကို႔ဆိုင္ကိုသြားေနၾက မာရွီကလည္း မသြားေတာ့။
ဒီေန႔စေနေန႔... အစ္ကို႔ဆိုင္ကိုသြားရေအာင္လို႔ မာရွီ႕ကိုလာေခၚတာ... ဒါေပမယ့္...
'မာရွီ..ငါ့ကို အေမက မုန႔္သြားပို႔ခိုင္းလို႔ကြာ..ေနာ္...လိုက္ခဲ့လို႔'
'အရင္လည္း မင္းတစ္ေယာက္တည္းပဲ သြားေနၾကဟာကို....အခုမွဘာလို႔ငါ့ကိုလာေခၚေနတာလဲ'
'ပ်င္းလို႔ေလကြာ...အလုပ္ပိတ္တုန္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေလရႉၾကတာေပါ့ .. အခန္းထဲမွာပဲ ေအာင္းမေနနဲ႔ေလ..သြားရေအာင္ေနာ္'
ဂြၽန္ခယူက မာရွီဟို႔လက္ေမာင္းကိုဆြဲၿပီး ခြၽဲလိုက္သည္။
'ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ လာလုပ္ေနတယ္ အသည္းယားလိုက္တာ.. ဖယ္စမ္းပါကြ'
မာရွီဟိုကဂိမ္းေဆာ့ေနရင္း တံေတာင္နဲ႔တြန္းလိုက္သည္။
'မေဆာ့နဲ႔ေတာ့လို႔ တစ္ပတ္လုံးလည္း ကြန္ပ်ဴတာၾကည့္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရတာ ပိတ္လိုက္ေတာ့'
ဂြၽန္ခယူက မာရွီဟို႔ဖုန္းကိုလက္နဲ႔ကာလိုက္သည္။
ဒါေပမယ့္လည္း မာရွီဟိုက လက္ကိုေျမႇာက္ၿပီး ေက်ာေပးရင္းဆက္ေဆာ့ေနသည္။
'နဲ~~~~~မာရွီ...သြားရေအာင္လို႔ေနာ္' မာရွီဟိုရဲ႕ပုခုံးေပၚ ေမးတင္ၿပီး ထပ္ခြၽဲလိုက္ျပန္သည္။
'အာ..ဂိမ္းမႏိုင္ရတဲ့အထဲ...မင္းကတစ္ေမွာင့္ကြာ'
'ရႉံးသြားၿပီလား..အိုေက အဲ့တာဆို လိုက္ခဲ့ေတာ့..လာ'
ဂြၽန္ခယူက မာရွီ႕လက္ကိုဆြဲၿပီး ထခိုင္းဖို႔လုပ္ေနေပမယ့္ မာရွီဟိုကမထ။ ေပေတၿပီး စားပြဲကိုလက္နဲ႔ကုတ္ထားသည္။ ေၾကာင္တစ္ေကာင္အိပ္ေနတာကို အတူေဆာ့ခ်င္လို႔ အတင္းဆြဲေခၚေနရသလိုပင္။
'မာရွီ .. ငါမေနႏိုင္ေတာ့လို႔ ေမးေတာ့မယ္ကြာ'
'အင္း ဘာလဲ'
'မင္းနဲ႔အစ္ကိုနဲ႔'
'ဘာမွမျဖစ္ဘူး..မေျပာနဲ႔ေတာ့'
'ေတြ႕လား...ျဖစ္လို႔ကို မေျပာခိုင္းတာေလ..မင္းပဲစိတ္မဆိုးဘူးဆို...ငါလည္းအစ္ကို႔ကိုေျပာထားေပးတာကို..မင္းတို႔ကကြာ ငါမေနတတ္ေတာ့ဘူး ၾကားကေန'
'ေဟာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးဆိုမွ မင္းကလည္း...လႊတ္ေတာ့ ဂိမ္းဆက္ေဆာ့မလို႔'
မာရွီဟိုက လက္ကိုျဖဳတ္ခ်လိုက္ၿပီး ဖုန္းထဲကေန ဂိမ္းျပန္ေဆာ့ေနသည္။
'မေဆာ့ပါနဲ႔ဆိုမွ'
'ကြန္ပ်ဴတာၾကည့္ရတာမုန္းလို႔ ဖုန္းကိုၾကည့္ေနတာေလ'
'ဒါဆိုငါ့ကိုၾကည့္'
ဂြၽန္ခယူက မာရွီဟို႔ဆီကေန ဖုန္းကိုယူၿပီး သူနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လိုက္သည္။ ဂြၽန္ခယူက မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ မာရွီဟို႔ကိုၾကည့္ေနေတာ့ မာရွီဟိုက အနားကိုပိုတိုးလိုက္သည္။
'မင္းဒီလိုၾကည့္ရမွာငါ့ကိုမဟုတ္ဘူး' မာရွီဟို႔က ဂြၽန္ခယူ႔ကလက္ထဲကဖုန္းကိုယူဖို႔ ကိုင္လိုက္သည္။
'ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ရမွာ' ထို႔ေနာက္ဖုန္းကိုယူလိုက္သည္။
တကယ္ ဒီလိုစကားမ်ိဳးက ေသနတ္တစ္လက္ကို ပစ္လိုက္ဖို႔ ေမာင္းတင္ေပးလိုက္သလိုပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္မွာရွိေနတာက ေသနတ္မဟုတ္ဘဲ အခ်စ္ျမားတစ္လက္ျဖစ္ေနတာမို႔ ပစ္ခါနီး ေလးတင္လိုက္သလိုပါပဲ။
'မာရွီ..ငါဒီတစ္သက္ ေကာင္မေလးမရေလာက္ေတာ့ဘူးထင္တယ္'
မာရွီဟို႔ေဘးမွာ ငိုင္ငိုင္ေလးထိုင္ရင္း စကားတစ္ခြန္းစီကို အားထုတ္ေျပာေနမိသည္။
မာရွီဟိုက ဂိမ္းေဆာ့တာကို ရပ္လိုက္ၿပီး ဂြၽန္ခယူ႔ဘက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
တကယ္ေတာ့ဂိမ္းေဆာ့မေနပါ..ဖြင့္ထားၿပီးမ်က္လုံးက ဖုန္းကိုသာၾကည့္ေနေပမယ့္ စိတ္ကေတာ့ တျခားမွာ..
အခုေတာ့ ဂြၽန္ခယူ႔စကားေၾကာင့္ သတိျပန္လည္လာသည္။
'ဘာလို႔လည္း မင္းကဒီေလာက္ေခ်ာတာကို..'
'ဟားဟား...ဒါဆို မင္းပဲငါ့ကိုႀကိဳက္လိုက္ပါေတာ့လား'
ဂြၽန္ခယူကေျပာရင္းနဲ႔ မာရွီဟိုရဲ႕ပုခုံးကို လက္သီးနဲ႔ ဖြဖြေလးထိုးလိုက္သည္။
ဒီလိုစကားမ်ိဳးၾကားရင္ လန႔္သြားေလာက္မယ္လို႔ထင္ထားေပမယ့္ မာရွီဟိုက ဘာမွမျဖစ္သလို ျပန္ရယ္ျပလာသည္။
'ငါသာမင္းနဲ႔ႀကိဳက္မယ္ဆိုရင္ မင္းအစ္ကိုနဲ႔ငါက ညီအစ္ကိုေယာက္ဖေတာ္ေနရမွာေပါ့'
ဒီလိုေျပာတဲ့ မာရွီဟိုက ၿပဳံးေနေပမယ့္ အသက္မပါသလိုပဲ။
ဒီေကာင္ေလးက အခုထိ အစ္ကို႔ကို စိတ္ဆိုးေနတုန္းပါပဲလား။
'မာရွီ ငါေျပာျပမယ္ေနာ္..အစ္ကိုက ငါ့ကိုေတာင္မေျပာျပဘူး..ငါနဲ႔စကားစပ္မိရင္း သူကေျပာမိသြားတာ။ မင္းကိုငါခ်က္ခ်င္းေျပာျပမယ္ဆိုေတာ့ သူကဘာေျပာလဲသိလား...မင္းေစာေစာသိေနရင္ ေစာေစာပိုၿပီးဝမ္းနည္းေနရမွာစိုးလို႔တဲ့'
မာရွီဟိုကသူေျပာေနတာကို ေသခ်ာဂ႐ုတစိုက္နားေထာင္ေနသည္။
'အစ္ကိုကမင္းကို ငါ့ထက္ေတာင္ ပိုခ်စ္ေသးတာ...ငါေတာင္မနာလိုျဖစ္တယ္'
ဂြၽန္ခယူကရယ္ၿပီးေျပာေတာ့ မာရွီဟိုကလည္း ရယ္သည္။
'အဲ့တာေၾကာင့္ အစ္ကို႔ကို စိတ္မဆိုးနဲ႔ေတာ့ေနာ္'
'ဒါေပမယ့္ ဒီစကားေတြကို ဘာလို႔သူကမေျပာဘဲ မင္းကေျပာေနရတာလဲ'
ဟုတ္သားပဲ .. ငါကဘာလို႔ေျပာေနရတာလဲ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ျပႆနာျဖစ္တာကိုငါကဘာလို႔ၾကားထဲကေန မ႐ိုးမ႐ြျဖစ္ေနရတာလဲ။
'အစ္ကိုကငါ့ထက္မင္းကိုပိုခ်စ္သလို ငါကလည္း အစ္ကို႔ထက္မင္းကိုပိုခ်စ္လို႔ေနမွာေပါ့'
'ေက်းဇူးပါပဲ...အစ္ကို႔ဆီသြားမလို႔မလား? သြားၾကမယ္ေလ'
'အင္း'
-
-
ညေန ၅ နာရီဆိုရင္ လိေမၼာ္ေရာင္ေတြ ျပန႔္က်ဲေနျပန္ၿပီ။ မႈိင္းပ်ပ် ေနေရာင္ျခည္နဲ႔ ေအးစက္စက္ ရာသီဉတုက ညေနတိုင္း ခ်ိန္းေတြ႕ေနၾကသလို။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ ဂ်ီဟြန္းက ဆိုင္ကိုေစာပိတ္ၿပီး ျပန္လာခဲ့သည္။
မာရွီဟိုနဲ႔ ဂြၽန္ခယူက အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚအေရာက္ သူကလည္း အိမ္ျပန္ေရာက္အလာနဲ႔ ကြက္တိျဖစ္သြားခဲ့သည္။
ေပးရမယ့္မုန႔္ကိုလည္း မေပးရေတာ့ဘဲ မာရွီကလည္း အစ္ကိုနဲ႔ေတြ႕တာေတာင္ စကားမေျပာေသးဘဲ အစ္ကိုကလည္း မာရွီ႕ကိုျပန္မေျပာေသးဘဲ ကိုယ့္အိမ္ထဲကိုယ္ျပန္ဝင္လိုက္ၾကသည္။
'ငါေတာ့စိတ္ညစ္တယ္' ဂြၽန္ခယူက လမ္းမေပၚကေန တစ္ေယာက္တစ္အိမ္စီဝင္သြားတာကိုၾကည့္ေနရင္း ေခါင္းကုတ္ၿပီး ေျပာလိုက္သည္။
ဂ်ီဟြန္းက အိမ္ထဲဝင္ခါနီးမွ တစ္ဖက္အိမ္ကိုလွမ္းၾကည့္ရင္းေအာ္ေျပာလိုက္သည္။
'ရွီဟို...ဒိုေယာင္းကဒီေန႔သူ႔ေမြးေန႔မို႔ သူ႔အိမ္ကိုလာခဲ့ပါတဲ့...မင္းမလာလို႔မရဘူးေျပာတယ္ ည ၇ နာရီက်သြားၾကမယ္ေနာ္'
'ဟုတ္'
ထို႔ေနာက္ ႏွစ္ေယာက္လုံး တံခါးဖြင့္ၿပီး ဝင္သြားၾကသည္။ ဒါသူတို႔ႏွစ္ေယာက္ပထမဆုံးျပန္ေျပာၾကတဲ့စကား။
ၿပီးေတာ့အစ္ကိုဂ်ီဟြန္းကအရင္ဆုံးေျပာလိုက္တဲ့စကား...
အိုး ရက္စ္ အေျခအေနေတြျပန္ေကာင္းလာေတာ့မွာပဲ....
ဂြၽန္ခယူလည္း ေျပးၿပီး အိမ္ထဲကိုဝင္သြားေတာ့သည္။
--------- -------- ---------- ----------
သံေယာဇဥ္ျဖတ္မယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီးကတည္းက စိတ္ထိန္းၿပီး တစ္မွ်င္ခ်င္းစီ ျဖတ္ေနခဲ့သည္။
ဂ်ီဟြန္းကိုေတြ႕လည္း အရင္ကလို ခုန္ေပါက္ၿပီး စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ေျပာမေနေတာ့ဘဲ အၿပဳံးတစ္ခ်က္နဲ႔ ေက်ာ္သြားတတ္ၿပီ။
သူေတာင္ေအးေအးေဆးေဆး ေနႏိုင္ေသးတာပဲ။ ငါလည္းေနႏိုင္ရမွာေပါ့ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ေက်ာ္လႊားခဲ့တာ ၂ ပတ္။
ဒီလိုမ်ိဳး ၄ လေလာက္ေတာင္ ေနႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ေၾကာက္ေနခဲ့ေပမယ့္ ၂ ပတ္ေတာ့ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။
သူသာစကားစျပန္မေျပာဘူးဆို ၄ လအထိခံခ်င္ခံႏိုင္မွာကို...အခုေတာ့ စကားေလးတစ္ခြန္းသူ႔ဘက္ကစေျပာလိုက္တာနဲ႔ လူက တင္းထားသမွ် အကုန္အရည္ေပ်ာ္က်သြားရၿပီ။
သူနဲ႔ပတ္သက္နဲ႔စကားလည္းမဟုတ္...ဂ်ီဟြန္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့စကားလည္းမဟုတ္..သူမ်ားကေျပာခဲ့တဲ့ စကားကိုျပန္ေျပာေပး႐ုံနဲ႔တင္ကို ေပ်ာ္ခ်င္ေနၿပီ။
ဒီည သူကသာစကားထပ္ေျပာရင္ေတာ့ ေဆာက္ထားခဲ့သမွ် တံတိုင္းေတြ အကုန္ၿပိဳက်ေတာ့မွာပဲ...
'မာရွီ... ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးေလ သား..ေအးကေအးနဲ႔'
'ဟိုက္...အိုကားဆန္'
ေတြးၿပီးေပ်ာ္ေနရင္း ေရခ်ိဳးေနတယ္ဆိုတာေတာင္ေမ့သြားသည္။ အေမကလွမ္းေအာ္မွ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကေနထြက္လာၿပီး အဝတ္အစားေ႐ြးရေတာ့သည္။
ညဘက္ဆိုေပမယ့္ သြားရမွာက ေမြးေန႔ပြဲ...ေမြးေန႔ပြဲဆိုေပမယ့္ အစ္ကိုဒိုေယာင္းဆိုတာက ရင္းႏွီးေနတဲ့သူဆိုေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ဝတ္သြားေတာ့မယ္လို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
ဆြယ္တာ အစိမ္းေရာင္နဲ႔ ပန္းေရာင္ဖက္စပ္ေလး ကိုမွ ဂ်င္းအျပာေဖ်ာ့ေလးနဲ႔ ဝတ္လိုက္သည္။
'အိုေက .. ရၿပီ ၆ နာရီခြဲၿပီဆိုေတာ့ သြားလိုက္ေတာ့မယ္'
အေပၚေလွကားကေန ေျပးဆင္းလာၿပီး အေမ့ကိုလွမ္းေအာ္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
'ကားဆန္ သြားၿပီေနာ္'
'အေဖျပန္ေရာက္ေနၿပီ ႏႈတ္ဆက္သြားဦး'
'ဟိုက္'
အေဖ့ကိုက ေတြ႕ရတဲ့ရက္ထက္ မေတြ႕ရတဲ့ရက္က ပိုမ်ားတာမို႔ သူျပန္ေရာက္တဲ့ေန႔တိုင္းဆို အထူးတစ္လည္ သြားသြားႏႈတ္ဆက္ရတာကလည္း အလုပ္တစ္ခု။
'အိုတိုးဆန္ ဝင္လာၿပီေနာ္'
ဝင္သြားတာနဲ႔ စာဖတ္ေနတဲ့ အိုတိုးဆန္က အရွိန္အဝါအျပည့္။
'သား အလုပ္သင္ကအဆင္ေျပလား..ဟိုတစ္ခါ အေဖ့သူငယ္ခ်င္းတို႔အိမ္ဒီဇိုင္းကေရာ'
'အားလုံး အဆင္ေျပ အိုေက စိုေျပ ပါပဲ'
'ဟုတ္ၿပီ ဟုတ္ၿပီ အခုဘယ္သြားမလို႔လဲ'
'အစ္ကိုဂ်ီဟြန္းတို႔ဆိုင္က အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရဲ႕ေမြးေန႔ဖိတ္ထားလို႔ပါ'
'ဟုတ္လား သြား သြား ...သူတို႔ေရာ အဆင္ေျပၾကရဲ႕လား'
'အင္း ေျပတဲ့ပုံပါပဲ'
မေရရာတဲ့အေျဖတစ္ခုေပခဲ့ၿပီး အခန္းထဲကထြက္လာလိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ ဂ်ီဟြန္းတို႔အိမ္ေရွ႕မွာ အိမ္ထဲဝင္ရမလို ခ်ိတုံခ်တုံျဖစ္ေနသည္။
အခုေနအိမ္ထဲဝင္သြားရင္ အစ္ကိုလည္းရွိေနမွာပဲ။ ဒါဆို ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႔ စကားလည္းမေျပာဘဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႀကီးေနေနရရင္ ဒုကၡ။
အိမ္ထဲမဝင္ဘဲ ၿခံေရွ႕ကေန ဂ်န္ခယူ႔ကိုစာလွမ္းပို႔လိုက္သည္။
-သြားၾကေတာ့မွာမလား။ ငါအိမ္ေရွ႕မွာ-
စာပို႔ၿပီး အေအးသက္သာေအာင္ ခုန္ဆြခုန္ဆြလုပ္ေနလိုက္သည္။ အလုပ္ဝင္ၿပီးေနာက္ ပုံေျပာင္းလိုက္တဲ့ဆံပင္ေကေၾကာင့္လည္း ေခါင္းကို အရင္ကေလာက္ေႏြးေအာင္လုပ္မေပးႏိုင္ေတာ့။
ဒီေန႔မွလည္း ဆံပင္ကိုအေရွ႕နဖူးေဖာ္ၿပီး စတိုင္ထုတ္လာမိျပန္သည္။
'ကလင္ ကလင္'
စက္ဘီးဘဲလ္သံေၾကာင့္ၾကည့္မိေတာ့ ကြက္တိကိုႀကဳံႀကိဳက္ပါတဲ့ အစ္ကိုဂ်ီဟြန္းရယ္ပါ။
'မဝင္ဘဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ေအးကေအးနဲ႔'
'သြားေတာ့မယ္ထင္လို႔မဝင္ေတာ့တာ ဝင္လိုက္ထြက္လိုက္လုပ္ေနရမွာ ပ်င္းလို႔'
'၅ မိနစ္ေလာက္ေနမိရင္ေတာ့ ေအးခဲသြားႏိုင္တယ္။ ဝင္ဦးအထဲကို'
'မဝင္ေတာ့ဘူး အစ္ကိုတို႔ထြက္လာခဲ့လိုက္ေတာ့ေလ'
ဂ်ီဟြန္းကေခါင္းညိမ့္ျပၿပီး စက္ဘီးကိုအိမ္ထဲသြင္းလိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းအျပင္ကိုျပန္ထြက္လာသည္။
မာရွီဟို႔ေဘးမွာ အတူတူမတ္တပ္လာရပ္ၿပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲကို လက္တစ္ဖက္ထည့္ထားၿပီး တစ္ဖက္က အိတ္ေလးတစ္ခုကိုဆြဲထားသည္။
အစ္ကိုဒိုေယာင္းအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ျဖစ္မယ္။ မာရွီဟိုရဲ႕လက္ေဆာင္ကေတာ့ လြယ္ထားတဲ့အိတ္ေလးထဲမွာ။ စကိတ္ပုံေလးကို ဖန္သားနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ တန္ဖိုးႀကီး ေသာ့ခ်ိတ္ေလးတစ္ခု။
အစ္ကိုကေရာ ဘာဝယ္လာတာမ်ားလဲ။
ေအးလို႔ ေစာေစာကလို ခုန္ဆြခုန္ဆြျပန္လုပ္လိုက္မိသည္။ ဂ်ီဟြန္းက ေဘးကေန ၾကည့္ရင္း ၿပဳံးလိုက္သည္။
'အရင္ကအတိုင္းပဲေနာ္..အခုထိ အဲ့အက်င့္ေလးေၾကာင့္ခ်....အဟင္း..' ဂ်ီဟြန္းက စကားေျပာေနရင္း လည္ေခ်ာင္းရွင္းလိုက္သည္။
ဘာမ်ားဆက္ေျပာမလို႔ပါလိမ့္..
'ေအးလို႔ေလ'
'ေအးလို႔ခုန္လိုက္ရင္ မေအးေတာ့ဘူးေပါ့'
'အင္း နည္းနည္းပူသြားတယ္'
ဂ်ီဟြန္းကဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ အိမ္ထဲကေနထြက္မလာေသးတဲ့ ဂြၽန္ခယူ႔ကိုဆဲေရးေနသည္။
'ေအးရတဲ့အထဲ ထြက္မလာေသးဘူး..ဘာေတြၾကာေနလဲမသိဘူး'
ဒီလိုႏွစ္ေယာက္တည္းဘယ္တုန္းကမွ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္မေနဘူးတာမို႔ ကသိကေအာက္ႏိုင္လွသည္။
တစ္ခုခုေတာ့ ေျပာမွျဖစ္မွာမို႔...စိတ္ထဲရွိတာကိုေျပာလိုက္သည္။
'အစ္ကို ဂ်ပန္သြားရေတာ့မွာဆိုေတာ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ေတြ႕ရေတာ့မွာေပါ့ေနာ္ ေပ်ာ္ေနမွာပဲ'
'ေပ်ာ္တစ္ဝက္ ဝမ္းနည္းတစ္ဝက္ပါပဲ'
ေျဖသာေျဖလိုက္ေပမယ့္ အခုထိကို မာရွီ႕ကိုႀကိဳမေျပာမိတာဘာေၾကာင့္ပါ ..အစ္ကို႔ကိုစိတ္မဆိုးဘဲ ခြင့္လႊတ္ပါဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးတစ္ခြန္းမွ ေျပာမလာ.. အစ္ကိုကသိပ္ေနႏိုင္လြန္းတဲ့သူ...
'အင္းေပါ့...'
ျပန္တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။
'ရည္းစားထားရတာေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလား'
'သူကရစ္လိုက္ ကိုယ္ကေခ်ာ့လိုက္နဲ႔ မၾကာခဏေတာ့ ေပ်ာ္ရေပမယ့္...'
'အင္း..'
'ရွီဟို႔ကိုေတာ့ ရည္းစားမထားေစခ်င္ဘူး...'
ေျပာၿပီးမွ ထပ္ျဖည့္ေျပာလိုက္သည္။
'ေကာင္မေလးမထားေစခ်င္ဘူး'
ဂ်ီဟြန္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ သူတို႔ရည္းစားေတြနဲ႔ ျပႆနာျဖစ္ၿပီး ရင္ဖြင့္ခံထားရတဲ့ အေတြ႕အႀကဳံေတြ နဲ႔ ႐ႊီးၿပီးေျပာလိုက္ေပမယ့္ ေနာက္မွ သတိရသြားတာက သူ႔ညီဂြၽန္ခယူ။
အဲ့တာေၾကာင့္ ေကာင္မေလးမထားနဲ႔ဆိုၿပီး ျပန္ျဖည့္ေျပာလိုက္ရသည္။
'ဟြန္း.. သူက်ေတာ့ရည္းစားထားၿပီး သူမ်ားက် တစ္ေယာက္တည္းေနခိုင္းတယ္'
ဂ်ီဟြန္းကရယ္လိုက္သည္။ အမွန္တကယ္ကေတာ့ အတၱလိုပဲဆိုရမလား?
ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူကို ကိုယ္ကမပိုင္ဆိုင္ရရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မပိုင္ဆိုင္ေစခ်င္တာမ်ိဳး...
'အာ..ေဆာရီး လက္ေဆာင္ဘယ္နားထားမိမွန္းမသိလို႔ရွာေနတာ'
ဂြၽန္ခယူက တံခါးဖြင့္ၿပီး ထြက္လာမွအကုန္ပုံမွန္အတိုင္းျပန္ျဖစ္သြားသည္။
'မင္းကလည္း ျမန္ျမန္လာတာမဟုတ္ဘူး ငါဒီမွာ ေအးလို႔ ေသ....ေတာ့...မယ္'
မာရွီဟိုက ဂြၽန္ခယူ႔ကိုေဟာက္ၿပီးကာမွ သူအရမ္းေအးတာကို ဂ်ီဟြန္းကိုေျပာျပလိုက္သလိုျဖစ္သြားသည္။
'ေစာေစာကေျပာေတာ့ ခုန္ေနရင္ မေအးဘူးဆို'
'အခု ခုန္မေနဘူးေလ'
ဂြၽန္ခယူက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၿပီး ဝမ္းသာအားရ ဖက္လိုက္သည္။
အလယ္ကေန ႏွစ္ေယာက္သားရဲ႕ပုခုံးကို တစ္ဖက္စီဖက္လိုက္ၿပီး
'အခုမွပဲ အရင္လိုျပန္ျဖစ္သြားေတာ့တယ္..လာသြားၾကမယ္ ေအးလိုက္တာမတရား'
ကားငွားၿပီး ဂြၽန္ခယူကအလယ္ကေနထိုင္ရင္း ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္စကားျပန္ေျပာၾကလို႔ ေပ်ာ္ေနတဲ့ ပီတိၿပဳံးႀကီးနဲ႔ မိန႔္မိန႔္ႀကီးလိုက္လာေတာ့သည္။
ေအးေအးေဆးေဆး ေနရေအာင္ဆိုၿပီး ဒိုေယာင္းက သူတို႔အုပ္စုကိုပဲ အိမ္လုပ္မုန႔္မ်ိဳးစုံနဲ႔ေမြးေန႔ပြဲကိုက်င္းပေပးသည္။
ေမြးေန႔ကိတ္ရယ္..ညစာထမင္းဝိုင္းရယ္...ၿပီးေတာ့...ဒုတိယအခ်ီ ေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲရယ္။
တစ္တို႔ႏွစ္တို႔ေလာက္နဲ႔ မူးေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဂြၽန္ခယူနဲ႔ မာရွီဟိုကေတာ့ ဘူးေလးကိုင္ၿပီး ဟိုလႈပ္ဒီလႈပ္။
ဂ်ီဟြန္းကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ေသး။
ညေမွာင္ေနၿပီမို႔ ေဂ်ာင္းဟြမ္ကေတာ့ မျပန္ေတာ့ဘဲ ဒိုေယာင္းအိမ္မွာ အိပ္ေတာင္ေပ်ာ္ေနၿပီ။
သူတို႔ ၃ ေယာက္ကေတာ့ ျပန္မွျဖစ္မည္။ မနက္ျဖန္အလုပ္သြားရမယ့္သူေတြ။
'ကဲ ဒိုေယာင္းေရ ဒါဆို ငါတို႔ျပန္ၾကေတာ့မယ္ေနာ္'
ဂ်ီဟြန္းကေျပာလိုက္ေတာ့ မာရွီဟိုနဲ႔ ဂြၽန္ခယူတို႔က ဇက္ကနဲ ထိုင္ရာကေနထၿပီး 'ျပန္ပါေတာ့မယ္' လို႔ၿပိဳင္တူႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
'အင္း အစ္ကိုျပန္မွျဖစ္ေတာ့မယ္ထင္တယ္ ... ဟို ၂ ေယာက္ နည္းနည္းေလးမွ မေသာက္ႏိုင္တာပဲ'
ဒိုေယာင္းကရယ္ၿပီး ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
ဒီတစ္ခါေတာ့ ဂ်ီဟြန္းက အလယ္ကေန ဘယ္တစ္ဖက္ ညာတစ္ဖက္က ညီႏွစ္ေယာက္ကို ထိန္းရင္း ကားငွားရေတာ့သည္။
တစ္လမ္းလုံးလည္း ကားေပၚမွာ အိပ္လိုက္လာၾကၿပီး အိမ္ေရာက္ေတာ့ဆင္းဖို႔ကိုလည္း အတင္းဆြဲခ်ရသည္။
'ေဟ့ေကာင္ ဂြၽန္ခယူ...' ဂ်ီဟြန္းက ဂြၽန္ခယူ႔ေက်ာကို ၂ ခ်က္ေလာက္ခ်လိုက္ကာမွ ဂြၽန္ခယူက မ်က္လုံးေလးကလယ္ကလယ္နဲ႔ အမူးေျပသြားပုံရသည္။
'ဟိုမွာ မင္းအိမ္..ေတြ႕လား '
ဂ်ီဟြန္းကလက္ညႇိဳးထိုးျပေတာ့ ဂြၽန္ခယူကေခါင္းညိမ့္ျပသည္။
'ေအး အိမ္ထဲကိုတည့္တည့္ဝင္သြား...လွ်ိဳ႕ဝွက္နံပါတ္က ငါတို႔ေမြးေန႔ႏွစ္ရဲ႕ေနာက္ဆုံးဂဏန္းေတြ..ဒါမွမမွတ္မိရင္ေတာ့ အဲ့မွာထိုင္သာေစာင့္ေန။ ပြင့္သြားရင္ေတာ့ အခန္းထဲဝင္အိပ္ေတာ့..ငါရွီဟို႔ကိုလိုက္ပို႔လိုက္ဦးမယ္'
'မာရွီ..မာရွီလား...မာရွီ...'
မာရွီဟိုဆိုတဲ့အသံၾကားတာနဲ႔ အသိစိတ္ျပန္ဝင္ေပးတဲ့အတြက္ ညီျဖစ္သူကိုေက်းဇူးတင္လိုက္သည္။
ဒီလိုက္ဆိုေနာက္လည္း စိတ္ခ်ရေလာက္ၿပီေလ။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့မဟုတ္ေသးဘူး။
'မင္းျပန္လိုက္ပို႔ရင္ ဒီေန႔ အိမ္ေပါက္ဝမွာပဲအိပ္ရလိမ့္မယ္..ဒီေန႔ေတာ့ အစ္ကို႔လက္ထဲအပ္လိုက္ဟုတ္ၿပီလား'
ဂြၽန္ခယူက အိုေကလို႔ျပၿပီးအိမ္ထဲဝင္သြားသည္။
ဒီေန႔မွ မေသာက္စဖူး တစ္ဘူးလုံးကုန္ေအာင္ေသာက္လိုက္တာမို႔ ေတာ္ေတာ္ကိုမူးေနမွာ အေသအခ်ာ။
ဂြၽန္ခယူအိမ္ထဲဝင္သြားတာေသခ်ာမွ မာရွီဟို႔ကို သူ႔အိမ္ထဲပို႔လိုက္သည္။
သူ႔ကိုတြဲထားရတာ အဆင္မေျပတာမို႔ ကုန္းပိုးလိုက္သည္။
မာရွီဟိုရဲ႕မ်က္ႏွာက သူ႔လည္ပင္းနားမွာကပ္ေနၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္က သူ႔လည္ပင္းကိုသိုင္းထားသည္။
ပါးႏွစ္ဖက္က ေျခတစ္လွမ္းေလွ်ာက္တိုင္း ကပ္သြားတာေၾကာင့္ စိတ္ကိုမနည္းထိန္းၿပီး လွ်ိဳ႕ဝွက္နံပါတ္ႏွိပ္ၿပီး ဝင္လိုက္သည္။
မာရွီ႕အေမနဲ႔ေတြ႕ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ၿပီး မာရွီဟို႔ကိုအခန္းထဲကိုလိုက္ပို႔လိုက္သည္။
ကုတင္ေပၚကိုျဖည္းျဖည္းခ်င္းခ်ရင္း..ကိုယ္အေနအထားကိုျပင္ေပးလိုက္သည္။
ေစာင္ကိုလုံေနေအာင္ၿခဳံေပးလိုက္ၿပီး ေဘးကေနခဏေလာက္ ထိုင္ၾကည့္မိသည္။
'ဆံပင္တိုတိုေလးညႇပ္လိုက္ေတာ့လည္း ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ'
'မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္းေလးေတြ ပိုေပၚသြားေတာ့ အရင္ကထက္ကိုပိုခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္'
တစ္ခြန္းခ်င္းစီကို ပါးစပ္ကေနထုတ္ေျပာေနလိုက္သည္။
'အစ္ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္...ႀကိဳမေျပာမိလို႔'
'ရွီဟို စိတ္ညစ္ရမွာစိုးလို႔ ႀကိဳမေျပာခဲ့ေပမယ့္ အခုလိုသိသြားေတာ့ အစ္ကိုဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး'
'အစ္ကိုလည္းမသြားခ်င္ပါဘူး...ဒါေပမယ့္...ညီေလး ၂ ေယာက္လုံးကိုေပ်ာ္ေစခ်င္လို႔ပါ'
'အခ်ိန္ကကုစားေပးသြားမွာေပါ့ေနာ္...'
မာရွီဟိုက ခႏၶာကိုယ္ကိုလႈပ္လိုက္တာေၾကာင့္ လက္တစ္ဖက္က ကုတင္ေပၚကေန ထြက္က်လာသည္။
ဂ်ီဟြန္းက မာရွီဟို႔လက္ကို ကိုင္ၿပီး ေစာင္ထဲျပန္ထည့္ဖို႔ လုပ္လိုက္ေပမယ့္ မာရွီဟိုက သူ႔လက္မ်ားကိုျပန္ဆုပ္ကိုင္လာသည္။
မ်က္လုံးလည္း ပြင့္လာၿပီး ဂ်ီဟြန္းကိုၾကည့္ေနသည္။
'မသြားလို႔မရဘူးလား..'
အသံတိုးတိုးေလးနဲ႔ ေျပာလာတဲ့ရွီဟို....
'စာလည္းမပို႔ဘူး...'
'စကားလည္းအရင္မေျပာဘူး'
အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ မူးေနတဲ့အသံနဲ႔ေရာၿပီး တစ္လုံးခ်င္းစီေျပာေနသည္။
ဒါ ရွီဟိုေလးက ေျပာခ်င္ေနခဲ့တဲ့စကားေတြတဲ့လား....
ေျပာခ်င္တာေပါ့ စကားေတြအမ်ားႀကီး...ဘယ္သြားခ်င္ပါ့မလဲ မင္းမရွိတဲ့ႏိုင္ငံကို....
'ရွီဟိုေလး.. အစ္ကိုေျပာတာၾကားလိုက္လား... ေတာင္းပန္ပါတယ္လို႔ေနာ္'
'အရမ္းနာက်င္တာပဲ'
'ဟင္ ဘယ္နားကလဲ...ဘာျဖစ္လို႔လဲ'
ဂ်ီဟြန္းပ်ာယာခတ္သြားသည္။ ကုန္းပိုးလာတုန္းက တိုက္မိသြားတာလား...ကားေပၚမွာေဆာင့္မိတာလား..
'ရင္ဘတ္ထဲက'
'ဘာျဖစ္တယ္'
'အစ္ကိုမေကာင္းဘူး...'
မာရွီဟိုက လက္ကိုလႊတ္လိုက္ၿပီး မ်က္လုံးျပန္မွိတ္ကာ အိပ္ဖို႔လုပ္လိုက္သည္။
'ငါတစ္ေယာက္တည္းကပဲ သူ႔ကိုခ်စ္ေနလို႔ ခံစားရတာ...အစ္ကိုက မေကာင္းတဲ့သူ'
'အစ္ကိုက...တကယ္...မ..ေကာင္း...တဲ့...သူ...ငါ့ကို...မခ်စ္ဘူး'
ေျပာၿပီး ဂ်ီဟြန္းကိုေက်ာေပးကာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။
------------------- OMG --------------------------
တူဘီကိုတိမ္ၫႊန႔္ပါရွင့္
အလုပ္ေတြပိေနလို႔ ေနာက္က်သြားတာ ဂိုမန္းနဆိုက္ :'(((
ဂြတ္ႏိုက္ပါ အဲဗရီးဝမ္းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး
ဒီေန႔ပထမဆုံးႏွင္းက်တဲ့ေန႔ဆိုေတာ့ ဟိုးးးးးးးအရင္ကအပိုင္းထဲမွာ ညီအစ္ကို ၃ ေယာက္ ဆုေတာင္းဖူးတာေလး ဘယ္သူ႔ဆုေတာင္းကျပည့္မလဲမသိဘူးေနာ္.........