PR's Note:
Pasensya na kung may typo at grammatical errors kayong mae-encounter. Hindi ko na narecheck e. Nauumay na akong basahin ng paulit-ulit XD
Yeji's POV
Ramdam ko ang init ng sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. Pero ayaw ko pang bumagon. Dahil una, sigurado akong tanghali na at gusto ko pang matulog. Pangalawa, lunes ngayon at wala ako akong balak pumasok. At pangatlo, ayaw kong bumaba dahil ayaw kong makita ako ni Papa. He would surely got some heart attack seeing me.
Ngunit hindi yata pinapaboran ang gusto kong mangyari dahil ilang sandali lang ay nakarinig na ako ng mga mahihinang katok mula sa pinto.
Unang pumasok sa isip ko ay si Jayvee. But I wasn't dreaming last night, yesterday, last day, and last last days. Totoong wala na kami.
Kaya imposibleng siya ang kumakatok na iyon.
"Nak, iha? Gising ka na ba? Nandito si Akii, sabay na daw kayo pumasok." And I was right. It was Dad. Not him.
Nakaramdam ako ng konting pagkalungkot. I sighed and didn't response. I manage to continue closing my eyes and pretended still asleep. Dad would probably gonna ask me if I watched another tragic movies that made my eyes swelling up again.
He didn't know anything. And I don't want him to know. Ayaw kong idagdag pa niya ako sa mga problema niya. Tama nang si Akii na bestfriend ko lang ang nakakaalam ng lahat.
"Sige na Akii, pasok ka na."
"Salamat po Tito."
Then I heard few steps walking away and footsteps walking towards me.
Narinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto. Pati na rin ang paggalaw ng kama ko sa may bandang dulo. Senyales na umupo si Akii sa may paanan ko.
"Hindi mo ako malilinlang Mi, dahil alam ko ang pinagkaiba ng hitsura ng tulog sa nagtutulug-tulugan lang."
Akala ko makakalusot na ako. Kahit kailan talaga ang lakas makiramdam ng babaeng 'to.
"Don't ever call me Mommy again." I said in a sleepy voice.
I slowly open my eyes just to see her pouting. Tch. Wala naman na kasing kwenta ang pagtawag niya sa akin ng ganun. Wala na ang Daddy-daddyhan niya, iniwan na ang Mommy-mommyhan niya.
"Mi, si Daddy pa rin po ba?" I frowned after hearing what she have said.
"And don't ever call him Daddy again."
Why she still used to call him like that? Dapat talagang itigil niya na 'yun e. Dahil isa na lang 'yung malaking kalokohan.
"Ays. Bumangon ka na nga diyan Mi. Kailangan mo ng pumasok. I am missing you so much."
And when will she going to stop that thing? The pouty thing. Nagmumukha siyang bata. Oh well, isip bata nga pala siya.
Naalala ko lang. Dalawang linggo na nga pala akong hindi pumapasok. Mabuti na lang at nilagnat ako kaya nagkaroon naman ako ng excuse. Excuse para kay Dad, sa school at sa kanya. Excuse para hindi siya makita. Mabuti na lang nakayanan ko ang pagtitig titig lang sa mga litrato niyang nakasave pa rin sa phone ko. You can't blame me. I still love him at hindi 'yun mawawala agad agad.
Hinila hila niya ako patayo mula sa kama at pinipilit pumasok ng banyo.
Pero tinatamad talaga ako. Wala pa ako sa wisyo ko.
"Don't waste the another day that God has given you Mom. Face it." She said and give me a reassuring smile at nagtagumpay na maipasok ako sa banyo.
Suko na ako. Wala na akong laban pa sa kanya. I locked the door and look myself at the mirror.
At matapos maiprocess ng utak ko ang lahat ng nangyayari. Parang gusto kong bumalik sa kama at matulog ulit.
Ako? Papasok? No way. Hindi pa ako handa. I'm not ready yet to see him. Not with this freaking face!
Oh dang!
_***_
Nakatulala kong pinaglalaruan ang pagkaing nasa harapan ko. Hindi naman kasi talaga ako nagugutom e. Napilitan lang ako dahil nagwawala itong si Akii.
I sighed and continue chopping the spaghetti with my zombie moves.
Ang swerte ko dahil hindi ko pa rin siya nakikita hanggang ngayon. Hindi ko talaga alam ang gagawin ko sakali mang makaharap ko na siya.
But still, may part pa rin sa puso't utak ko na gusto ko siyang makita.
"Kung ayaw mo pong kainin ay ako na lang ang kakain. Sayang ang singkwenta pesos ko po, ano." sabi niya saka kinuha ang plato ko at kinain ang laman noon.
Itinuon ko naman ang pansin ko sa pineapple juice. Hinalo halo ko lang iyon at walang balak na inumin.
Hindi ko na alam ang nangyayari sa akin. Pilitin ko man ang sarili ko na magpakajolly ulit, pero hindi ko talaga magawa e. Bakit ba kasi hindi ko kayang magpanggap?
Bigla na lang may humablot nung basong pinaglalaruan ko. At bago ko pa malaman ay nakuha na pala iyon ni Akii at ininom.
"Plus thirty pesos. Eighty pesos din po 'yun. Sayang na sayang."
I ignored what she have said. Sumandal ako sa upuan at tumingin sa malayo. Iniiwasan ko ang mga mata niyang intrigahin ako at baka bumukas na naman ang topic tungkol DUN.
I remained silent.
Ang bagal naman ng oras. Ang tagal magtime ng klase ko.
"Mi, I've got something to tell you. About po kay Dad--"
Kahit pa gusto kong malaman kung anong sasabihin niya tungkol sa kanya ay pinigilan ko na siya. Hangga't maaari kasi ayaw ko munang makarinig ng kung anumang bagay tungkol sa kanya. Just hearing his name, makes my heart in pain all over again. At baka maiyak na naman ako. I don't want everyone to see me crying. Ayokong makita nila ako kung gaano ako kahina.
Kaya naman ay tumayo na ako at nagpaalam nang aalis. Nagsinungaling pa ako sa kanya na magsstart na ang klase ko kahit ang totoo ay may 30 minutes pa, makaiwas lang.
Naramdaman ko namang tumayo din siya at sumunod sa akin palabas ng pinto ng cafeteria.
And just when I opened the door.
I saw him!
And he is smiling.
But not at me.
Natuon ang pansin ko sa kamay niyang nakahawak sa bewang ng isang babae. Hindi ko maikakailang, napakaganda niya. At napakamalaanghel.
Napawi ang mga ngiti niya nang mabaling ang paniningin niya sa akin.
"Hi! Uhm. Who is she baby?" The girl asked him.
Napansin yata niyang kanina pa akong nakatulala sa kanila at nakaharang sa dadaanan nila.
She seemed to be new. A transferree.
But wait. What? Baby?
"Uh. Uhm. excuse me." Hindi ko kayang makita ang ganitong tagpo.
I excused myself and started to walk away from them.
Lakad-takbo ang ginawa ko sa kung saan man ako dalhin ng mga paa ko.
Nasasaktan ako ngayon. Sobra. Mas dumoble yata 'yung sakit nung naramdaman ko noong araw na makipagbreak siya sa akin.
Pakiramdam ko ay hindi na ako makahinga. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ako ngayon makaiyak.
Isang yakap mula sa isang babae ang natanggap ko. And it was like it's the code to unlock all the hatreds and pain I am feeling inside.
Hindi ko na napigilan ang sarili kong umiyak as I hugged her back.
"Bakit ganun Akii? Bakit? Nakahanap na agad siya. Ang bilis naman niya. Ganun na ganun na lang ba talaga? Ang sakit Akii e. Ang sakit sakit!" I lamented between my sobs.
"Ssh. Don't cry mom." she said caressing my back.
I think she's also at lost at tila hinahanap ang mga salitang makakapagcomfort sa akin. Pero wala 'yatang salita ang pwedeng makapagpalubag loob sa nararamdaman ko ngayon.
"Mahal ko siya Akii e. Mahal na mahal na mahal."
Gusto kong magalit! Gusto kong magalit sa kanya! Pero nakakainis! Hindi ko magawa! Ang sakit. Sobra!