takıldığımız çakıltaşları

aşk nedir ki?

Orada kapının hemen ardında dizlerimin üzerinde,soğuk hava tüm vücudumu hissizleştirinceye kadar bekledim.Titriyordum fakat şu an hiçbir şey umrumda değildi.Beni ona en çok ihtiyacım olduğu zamanda bırakıp gitmişti.Aşkımız sadece bir yalandı.Ona onca sene bir yuva gibi sığınmış,benim için ev olan ela gözlerinde hiç olmadığım kadar mutlu olmuş,huzur bulmuştum.Artık gözyaşlarımı hissetmiyor,nefes alamadığıma onsuz nefes alamayacağım gerçeğiyle yüzleşmiştim bile."lanet olsun Zack Clark...her şey yalan mıydı şimdi?...bana söz vermiştin...beni bırakmayacaktın!" sözlerim gök yüzünde hava olup yok olurken tek düşündüğüm artık yapayalnız,terkedilmiş bir kızdım.Kendimi şekeri elinden alınmış bir kız gibi muhtaç hissediyordum.Sabah kendimi kuş yuvası saçlarım ve akmış makyajımla buldum.Etrafıma baktım birisi üstümü örtmüştü.Zack geri gelmişti...biliyordum beni terketmedi sadece uzaklaşmaya ihtiyacı vardı.Büyük bir heyecanla yataktan fırladım.Koşarak mutfağa yöneldim.Yiyecek bir şeyler arayan adama baktım..."Zack....geri döndün değil mi?" arkasını döndüğünde gerçekle karşılaştım...Zack değildi bu....bu Joshtı."uyandın mı?...ben de sana kahvaltı hazırlamıştım." ah,evet tabii"kahvaltı tapsisini elime alıp iğnemi yapmadan her şeyi ağzıma tıktım.İğnemi mi?...tabii ki yapacaktım.Josha beni yalnız bırakmasını söyledim." bunu yapmak zorunda değilsin...gerçekten" dediğim anda yüzündeki hüzün beni rahatsız etti." hadi ama Josh git hayatını yaşa" bana doğru dönüp gözlerimin içine baktı." yapamam...seni yalnız bırakamam" sözleri kavrayamamış, kafam karışmıştı. " neden?" omzuna dokunmak istedim.Yüzünde tarif edemeyeceğim derecede korku vardı." ya tüm hayatım sensen" gözlerimi birkaç defa kırptıktan sonra."ne?" diyebildim. "beni sevmedğini biliyorum...beni arkadaş olarak gördüğünü Zacki sevdiğini biliyorum...ama seni unutamıyorum.Denedim ama olmuyor işte.Seni seviyorum Alex Cravford..."