Lief dagboek,
Vandaag was weer een irritante dag. Zo als normaal denkt iedereen dat ik een perfect leven heb. Ik zeg maar de hele tijd bedankt. Want ja wat moet ik anders zeggen, ja me moeder scheld me uit en mishandeld me. En me vader doet lekker mee. Nee. Ik wou dat ik het duidelijk kom maken dat mijn leven echt niet perfect is. Ik zou het liefst zo hard willen schreeuwen oneindig willen schreeuwen. Maar dat gaat niet... Ik wou dat ik niks geloofde wat,me moeder zegt maar ik kan het niet ben ik dan echt zo onhandig zou ze me dan,echt niet willen... Ik krijg het beeld maar niet uit me hoofd het leven zonder mij... Ik kan Alleen maar aan die dag denken.. Die dag dag ze zei.: jij,bent mij kind niet ik zal nooit van je houden niet eens een beetje.. Zal,ze het menen. Elke keer,als,ik,blij,boos of vedrietig,thuis kom. Heeft niemand oog voor zelfs toen ik inelkaar geslagen was. Happend naar lucht maar nee het boeide niet. Het enige wat uit haar mond kwam was.: konden ze je niet gelijk doodtrappen dan was ik van je af.. Als ik die dag kon rennen had ik het gedaan dan was ik naar de politie gerend. Maar het lukt niet elke dag sta ik 5 minuten stil om na te denken. Zal ik wel naar de politie gaan of niet. Waarom waarom zal,ik in,hemelsnaam me ouders aangeven. ik hou van ze maar zij,niet van mij... Leven is ingewikkeld.. Op een dag haal ik alles uit de,knoop en is alles.goed. Op eendag kan ik me leven leiden. Ik zal,het altijd proberen..
Groetjes
Je.dierbaren eigenaar
Het is een verhaal dus niet echt byee