Chapter 50
JM POV.
Mula sa umpisa hangang sa iuwi ang bangkay ni nanay ay si ced na ang umalalay sa akin.
Kahit na ipagtabuyan ko siya ay hindi niya ako iniwan.
Nakaburol na ang labi ni nanay. Mga kaibigan ang nandito na nakikiramay sa biglaang pagkawala niya.
Nandito ako ngayon sa kwarto. Si ced muna ang nag asikaso sa mga bisita dahil hindi niya kayang matagal na makikita niyang tulog ang mama niya.
Umiiyak siya ngayon at yakap yakap ang larawan ng kanyang ina na makikita dito na masaya ito ng kuhanan ng larawan.
Pulang pula na ang kanyang ilong sa kakaiyak at mugto na. Maya maya ay may kumatok. Kaya bumaba ako sa kama dahil kanina pa nakahiga.
Pinunasan ko muna bago harapin ang kumakatok. Pagbukas ko ay nakita ko ang nagaalangan niyang tingin kaya tinanong ko siya.
"Ano iyon Ced?" Mahina kong sabi wala na kasi akong lakas pa para magsalita pa.
"Hmm. May gusto saiyo kumausap? Pinaalis ko na pero ayaw e.?" Natatarantang sabi nito? Kaya inayos ko yung sarili ko dahil ayaw ko naman na humarap sa taong iyon na wasted ako.
Kahit naliligo kung sino ang gustong kumausap sa akin ay lumabas na ako .
Hinawakan niya ako sa kamay. Kahit naguguluhan ay isinawalang bahala ko na lang. Pumunta kami sa likod ng bahay? Bakit dito? Bakit hindi sa loob?
Gusto ko na sabihin iyon pero wala na akong lakas pa. Tanaw ko ang isang nakatalikod na lalaki. Tindig pa lang ay alam ko na kung sino ito.
Bumalik lahat ng sakit at dahilan kung bakit nangyari lahat ng ito. Kung hindi dahil sa kanya ay hindi magkakanda letse letse ang buhay ko at nadamay pa si nanay.
Pagkarating namin ni ced ay humarap ito. Iniwan kami ni ced para makapagusap kami.
Hindi ko napigilan na masampal siya at ibuhos lahat dito ang lahat ng sakit at galit na nararamdaman ko ngayon.
"Bakit ka pa bumalik? Huh! Magsalita ka! Bakit mo ako iniwan ng basta basta? Marami ako na tanong kaya sagutin mo ito ng maayus baka mapatay kitang gago ka!" Sigaw ko dito. Halos mabaliw ako ng iwan niya ako at nadagdagan pa ito ng biglang nawala si nanay.
Hindi ito umimik pero nakita kong umiiyak siya. Niyakap niya ako pero nagmatigas ako tinulak ko siya. Lahat ng pagmamahal na meron ako sa kanya ay nawala mas napuno ng galit .
Pare pareho lang sila ,Narating lang sa buhay mo para saktan at pahirapan ka.
Subrang sakit ng ginawa niya hindi ko kayang pigilan na hindi siya sigawan.
"I'm sorry mayie. Alam kong malaking ang kasalanan ko sayo kaya hindi ko hinihiling na patawarin mo ako. Nandito ako para magpasalamat sa pagmamahal na binigay mo sa akin at makiramay Kay tita at humingi rin ng tawad sa mga nagawa kong mali." Umiiyak siya pero wala siyang karapatan dahil ako yung biktima rito.
Pinaghahampas ko siya. Ayaw kong makita ang pag mumukha niya.
Subrang sakit ng puso ko para patawarin siya. Gusto kong burahin sa mundo ang mga kagaya niya pero wala e.
Subrang hirap na nasaktan na naman siya. Umalis na ito. Sanay naman siyang iniiwanan, ano namang bago dun.
Iniwan niya ako bakit pa siya babalik para ipakitang masaya na siya bulshit na buhay ito. Triple kill na puso ko daig ko pa ang zombie na buhay nga patay naman lahat ng emosyonal at wala na akong pakialam.
Iyak ako ng iyak ng may naramdaman ako na biglang yumakap sa akin. Bigla na lang bumuhos ang ulan at para bang may galit ito dahil kulog at ulan ang dala nito.
Pakiramdam ko ay sinasamahan din ako ng panahon sa pagdurusa ko.
Basang basa na kami pero ako ay walang balak umalis sa pagkakasadlak ko sa lupa. Hinayaan ko na bumagsak ang lahat ng luha ko dahil subrang sakit na.
Wala akong maramdaman kung hindi ay sakit at galit sa lahat ng manakit sa akin.
Humarap ako sa taong nakayakap sa akin! Nakita ko sa mga mata niya ang lungkot.
Hindi ko alam ang ibig sabihin ng mga tingin niya. Hinaplos ko yung mukha niya para pawiin ang lungkot sa mga mata niya. Wala ako maramdaman ngayon. Para bang binalutan ng yelo ang puso ko.
Hindi ko alam kung kaya ko pang mabuhay dahil wala na akong pamilya na karamay.
Nakapikit parin siya habang dinadama ang akong kamay. Hindi ko alam kung umiiyak ba siya? Dahil kung oo ay ayaw ko ng awa kahit kanino.
Sa subrang pagod ko at kulang sa tulog ay biglang na lang akong bumagsak sa mga braso niya.
Hangang sa wala na akong maramdaman.
Mali ba na mag mahal? Hindi naman di'ba!
Abangan.💗💗
Maraming. Salamat.💗💗
Godbless.💗💗