" I'm a damn time traveller, Veng." I said. Nakita ko ang pagtataka sa mukha niya.
He laughed. And I know that it's just a fake one. I swallowed and looked away.
" Grabe yan. Ang lalim ng joke mo." he said. I don't know if he is smiling or not. I just stared to the starless sky, down to the city lights.
" I know it's hard to believe." I said still not looking at him " Even me, lahat ng mga nalaman at pinagdaanan ko dahil sa machine na yon ay hindi pa masyadong nagsisink-in sa utak ko. I still doubt if this is all just a damn dream or not."
He didn't response kaya tumingin ako sa kanya. Seryoso din siyang nakatingin sa city lights. Hindi ko mabasa ang nasa isip niya ngayon.
Few minutes passed at wala pa rin nagsasalita samin. We both surrounded by a peaceful silence. Siguro ay sinisink-in niya pa sa utak niya ang mga sinabi ko.
" Tell me more." he said " I want to know your adventure" he added with a smile. This time I know that that smile is true. I smiled back. He believes me.
" I came from 2025. The owner of the company where I work gave us this damn project. Ako ang ginawa niyang leader and offered me a big promotion and higher salary. So..who am I to say no, right?" I saw him nodded.
" Maraming trials kaming pinagdaanan. We made hundreds of machines. And one day, I figured out the problem and then boom. It worked. To know more about that fucking machine, I volunteer to go inside and see when and where it will take me." I continued. I looked at him na tahimik na nakikinig.
Kinuwento ko sa kanya ang tungkol sa pagpunta ko sa Europe noong sinaunang panahon. Yung lalaking kapangalan niya na nakilala ko and the night when I first died.
" Pagkagising ko nasa kwarto na ako. Nasa ibang timeline na ako. Ang kauna-unahang nakita ko ay isang batang nakadukdok sa gilid ng kama.He loves to draw. Mahilig din siya sa mga agaw-buhay na laro" napatingin siya pagkasabi ko nun.
"I saved him again. Batang 'yon kasi ang hilig sa insekto." I said and laughed. I can clearly see his amazement and I know that he now recognized me. " The time back then is--"
"1997" he said and looked at me unbelievably.
He slowly pointed me. "You..." I smiled and nodded.
"That's me, you're dream girl." I proudly said and laughed.
"Woah." he said. Naks! Masyadong naamaze.
I continued telling him on how I get here. Noong time kung bakit magpapakamatay ako at kung bakit kilala ko siya agad.
" See? That's how destiny, fate and kismet works" he said and chuckled. I looked at him with a poker face that made him laughed more.
"Halika nga dito." he said and pulled me again for a hug.
"Don't worry about the future. Nasa present tayo" he said while caressing my hair
"Actually nasa past ako ngayon" I said and chuckled
" Oo nga noh." he said "Panira ka ng moment. Basta present 'to"
" Tanggap kita kahit ano ka man." he added at alam kong nakangiti siya ngayon.
I hugged him back "Thank you."
----------------------------------------
Dec.30 ,2015
Maaga akong nagising at ngayon ay nagluluto ng agahan namin ni Veng.
" Ay, putek!" Nagulat ako ng biglang may yumakap galing sa likod ko. " Bwiset ka, Veng. Muntik na matapon niluluto ko."
I felt his chin on my shoulder " Happy Birthday, Jeng" he said at halata sa boses niyang kagigising niya lang.
Tinulak ko ang ulo niya at kumalas naman siya sa pagkakayakap "Nag-toothbrush ka na ba?"
He shook his head. I nodded " Halata nga." I said and chuckled.
"You're welcome." he said while smiling. Ganda ng gising nito ha. Anong meron? He leaned forward and kissed my forehead. Sanay na ako sa paghalik niya sa ulo ko tuwing umaga. Ewan ko ba dito at ginawa ng routine 'yon.
" May pupuntahan tayo after magbreakfast." he said at umalis agad para magtooth brush. Tss. Hindi man lang ako hinintay magtanong kung saan.
------------------------------------
Nandito kami ngayon sa isang building. Ewan ko ba kay Veng at dinala ako dito. Halos lahat ng floors ay binibisita namin at medyo napapagod na rin ako kakalakad. Take note, nakaheels pa ako.Trip niya bang pagurin ako sa pagtotour sa bawat floor ng building na'to? This is a 37-storey-building. For Pete's sake!
"Aano tayo dito?" I asked habang naglilibot sa 6th floor.
" Gusto kong ipakita sayo ang magiging future building natin." he proudly says. Eh?
"Aanuhin mo 'to?" I said.
"Hindi ko pa alam." he said. Loko-loko pala 'tong isang 'to eh. Bibili siya ng building na ganto kataas tapos hindi niya alam kung saan gagamitin. "Basta ang alam ko lang para 'to sa future natin." He said and smiled dreamily.
What he just said is enough reason for me to smile.
Naglibot na kami at nag-enjoy na ako sa paglalakad. Even me, imagined the things that will happened in this building.
Noong nasa 8th floor na kami ay nakaramdam ako ng pagkahilo. I stopped walking at pinakiramdaman ang sarili ko. Huminto din sa paglalakad si Veng at tinignan ako.
"Bakit?" he said habang nakatingin sa akin.
" W-wala. Parang nahihi--" I was interrupted by the shouts of the people inside.
" Lumilindol! Lumilindol!" Sigaw ng isang babae habang tumatakbo papunta ng elevator. Kumalabog ng malakas ang dibdib ko pagkaranig non.
Kasabay ng pagwawala ng mga tao ay ang paglakas ng pagyanig ng lupa, gusali at pagbagsak ng mga bagay sa loob.
" V-veng." I said and hold his hand tightly. Hahatakin ko na sana siya papunta sa elevator ng bigla niya akong pinigilan.
"No Jeng, It's better if we'll take the stairs." he said and we immediately run downstairs. Shocks nasa 8th floor pa kami. I removed my heels para makatakbo ako ng mas mabilis.
Habang tumatakbo kami ay may bumabagsak na tipak na bato kung saan saan. "Jeng, kumapit kang mabuti. Wag kang bibitaw." he said as he holds my hand tightly. I just nodded dahil wala na akong lakas ng loob para magsalita. Kinakabahan at natatakot ako sa mga pwedeng mangyari. Tama siya na maghagdanan na lang kami kesa mag-elevator dahil biglang nawalan ng kuryente.
"4th floor." he whispered at patuloy pa rin sa pagtakbo pababa. I stopped running ng bigla akong nakakita ng isang lalaking duguan at may nakapatong na malaking tipak na bato sa kanya.
"Jeng!" Steven shouted at hinatak ako para tumakbo ulit pababa. Malalaking tipak na ang bumabagsak at mausok na rin dahil sa alikabok sa dinaraanan namin. Naririnig ko ang malalakas na iyak ng mga taong kasama namin sa loob. Naririnig ko din ang pagcreak ng building at pagbagsak ng malalaking bato kasabay ng mga babasaging bagay.
"2nd." he whispered at tumakbo ng mas mabilis.
"Ah!" Veng shouted at biglang nataob. Dali-dali akong kumalas sa pagkakahawak niya at tinulungan siyang tanggalin ang malaking tipak na bato na dumagan sa paa niya.
"Ugh." Ang bigat! Shit! Pilit kong iniangat ang bato na hindi man lang natinag. Napayuko ako dahil sa pagbagsak ng isang babasaging bagay sa gilid ko.
"Mauna ka na Jeng." he said. What the heck?! Isang floor na lang.
"No!" I said at iniangat ang bato gamit ang maximum force na pwede kong ilabas. Naiangat ko naman ang bato at dahan-dahang tumayo si Veng. Inalalayan ko siya dahil nagkasprain pa yata ang paa niya.
Maraming bato at bagay na ang nakaharang sa dadaanan kaya hindi kami makatakbo.
"1st" hinihingal na sabi ni Veng. Napahinto kami sa paglalakad ng makita naming wala ng madadaanan.
"I love you Jeng" Steven whispered
"Walang hiya! Wag kang ganyan Veng!" I shouted at naghanap ng pwedeng daanan. Kumalas siya sa pagkaka-akbay at naghanap din.
"Doon!" I said and pointed a small hole na hindi pa masyadong nahaharangan ng mga bato. Tumakbo kami papunta dun ng bigla akong tinulak ni Steven.
"Steven!" I shouted at nakita ko siyang nakabulagta na. Nakadagan sa kalahati ng katawan niya ang malalaking tipak na bato.
He made a gesture sign na mauna na ako. I shook my head at lumapit sa kanya. Blood.. There's blood on his head.
Pilit kong tinanggal ang mga nakadagan sa kanya at hinayaan ang mga bagay na tumatama sa akin.
"Jeng!" Saway niya. Medyo mahina na ang pagkakasabi niya.
"Hindi. Hindi kita iiwan dito." I said at naramdaman ko ang mga luhang nagbabadyang tumulo sa mga mata ko. Leche! Shit! Damn! Fuck! Bakit ba saakin nangyayari ang lahat ng 'to?
Mas lumapit ako sa kanya and he whispered something to me. I smiled faintly.
" I love you, Veng." I said as I stood up and run to the exit.
-----------------------------------------
Pagkalabas ko ay dali-dali akong naghanap ng taxi para masakyan at makahingi ng tulong pero pati ang daan dito ay sira kaya malamang ay wala ng dadaan dito.
Tumakbo na lamang ako ng tumakbo para makarating sa pinakamalapit na hospital habang humihingi ng saklolo. Madaming sugat ang natamo ko dahil sa mga pagbagsak ng mga bagay sa akin at ngayon ko lang naramdaman ang mga bubog na naapakan ko pala kanina. Hindi ko pinansin ang mga sakit na 'yon at ang tanging nasa isip ko lang ay sagipin si Steven.
I need to rescue him. I need to save him
I continued running hanggang sa parang nagfe-fade ang mga puno, daan at bahay na nakikita ko. Nahihilo ako at nanlalambot. Ang tanging lakas na pinanghahawakan ko na lang ngayon ay ang binulong sa akin ni Steven kanina.
I run as fast as I can but there's something that made me stopped. Light. Nasisilaw ako.
The last thing I heard was his voice from my head.
" We will meet again, Jeng. I promise." he whispered
Then suddenly, I was blinded by a bright light.
To be continued...
---------------------------------------
Author's Note:
Thank you very much sa lahat ng nagbasa nito. Specially, sa mga nagcomment and nagvote :) Kayo yung dahilan kung bakit ako naganahang ipagpatuloy ito. Kaso lang Short story 'to kaya malapit na matapos. Susunod na update ko ay baka last chapter na. T.T Huhuhu. Thank you guys. :)) Sana basahin niyo 'to hanggang sa ending. Fighting!
Godbless and Lovelots! :*