Kaç saattir uyuduğumu bilmiyordum. Gözümü açtığımda boş, güneş ışığı almayan karanlık, beton bir odadaydım. Buraya nasıl geldiğimi bilmiyordum. En Son patlayan bir bomba, bağıran, kaçan, korkan, telaşlı insanlar ve yerle bir olmuş yapıları hatırlıyorum. Aslında tek amacım alışveriş yapmaktı. Yanlış bir zamanı seçmiştim sanırım. Nerde olduğumu, hangi günde olduğumu bilmiyordum. Zaman ve mekan kavramım yok olmuştu. Saat olan kolumu yukarı kaldırmaya çalıştım fakat yerdeki bir demire kelepçelenmişti ve artık o kolumda saat yoktu. Peki neden burdayım? Galiba asıl merak etmem gereken konu buydu.
Korkuyor muydum?
EVET!
Sıradan bir insandım hergün işe gider gelir akşam olunca da ayaklarımı masanın üzerine uzatır, dizi izlerdim. En zararlı yaptığım aktivite buydu. Buna rağmen beni mi kaçırmışlardı? Aklımdaki düşünceleri açılan büyük demir kapının o iğrenç sesi böldü. Içeri siyah takım elbiseli iki adamın girmesini bekliyordum. - Dizilerde hep böyle olurdu. Evet çok fazla dizi izliyorum. - Ama tam tersine resmi Polis kıyafetleri olan iki memur girmişti. Şaşırmıştım. Ne yani karakolda mıyım? Karakolda böyle yerler var mıydı ki? Ağzımdaki banttan dolayı onlara bişey soramıyordum. Nerde olduğumu, ne kadar zamandır uyuduğumu? Yanıma doğru yaklaşan memurlardan biri yumruk yaptığı elini burnuma geçirmesiyle sarsılmıştım. Hem acı çekiyordum hem de ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. Ne yani ilk önce sorgulaması gerekmiyor muydu? Sinirlenmiştim ama hiç birşey yapamıyordum. Diğer Polis memuru ağzımdaki bandı çıkarıp konuşmamı bekledi ama konuşmayacaktım. Çünkü onlar kötü polisti. Aklımdan bu düşünceler geçerken burnumu dağıtan polis memurunun kelepçeyi açtığını gördüm. Kelepçeden kurtulduğumda bileklerimi ovmaya başladım. Kızarmışlardı ve kanıyordu. Bir anda beni şaşırttılar ve yolu tarif etmeye başladılar.
"Buradan çıkıp koridor boyunca ilerle ve ardından sağa dön. Kimseye görünmemeye çalış ya da görün sen bilirsin. Seni de bombadan ölenler listesine koyarız. "
" Efendim!? "
" En fazla 60 saniyen var. Zamanın başladı. "
Anlayamıyordum hem burnumu dağıtıp hem de bana yardım mı ediyorlardı?
Konuşmaları bittikten sonra kapıdan çıktılar ve rahat adımlarla yürümeye başladılar. Hemen plan yapmaya başlamıştım bile. Kapının önüne çıktığımda upuzun bir koridorun beni beklediğini gördüm. Karanlıktı. Çok karanlıktı. Koşmaya başladım ben koştukça başımın üstündeki daha önce fark etmediğim floresan lambalar tek tek açılıyordu. Cidden nasıl bi yerdi burası? Koridor bittiğinde sağa dönen bir sokağın olmadığını farkettim. Ne yapacağımı şaşırmıştım. Kriz anlarında fikir üretebilen bir insan değildim ama hayatım söz konusuydu. Dönüp tekrar koşmaya başladım gördüğüm ilk sapaktan sapacaktım. Ama yoktu hiçbir yerde hiçbir sapak yoktu. Kafamı yukarı kaldırdığımda bir havalandırma olduğunu gördüm. 60 saniyem çoktan dolmuştu. Bulabildiğim tek yol havalandırmaydı. Yukarı doğru atladım ve havalandırma kapağının deliklerinden tutunup kendimi çektim. Tek elimle tutunurken diğer elimle havalandırma kapağını çıkardım ve boşta elimle havalandırmanın içine tutunmayı başarmıştım. Havalandırmanın kapağını yere attım çıkardığı ses umrumda bile değildi. Sonunda havalandırmanın içindeydim. Beyaz ve dardı. Dizlerimin üzerinde emekleyerek havalandırma yolunu takip ettim. - Soğukkanlı davranıyordum. Nasıl yaptığımı ben bile bilmiyorum. - Son olarak geldiğim yer bir ofisti. Birkaç adamın hararetli sesi duyuluyordu. Tartışıyorlardı ya da bir çözüm üretmeye çalışıyorlardı.
"Oradan çıkabileceğini zannetmiyorum "
" Hayır fikir üretme konusunda iyidir. Inan bana bir çıkış yolu bulacaktır"
"Adam 2 yıl önce hafızasını kaybetmiş nasıl hatırlamasını bekliyorsun? "
" Bakın ajanlarımızı eğitirken onların doğal yeteneklerine bakarız. Yani Jackson Caldera'nın hafızasını kaybetmiş olması hiç birşeyi değiştirmez! "
Jackson Caldera da kim? Iyi den iyiye meraklanmaya başlamıştım.
" Pek sanmıyorum ama yine de denemekte fayda var"
"Emin olun o iyi bir ajan. Başaracaktır! "
Merhaba arkadaşlar umarım beğenmişsinizdir. Bu hesap ortak fakat bu hikaye tek bir admin tarafından yazılıyor. Görüşlerinizi bekliyorum...