Bu ilk kitabım o yüzden biraz kısa olacak arkadaşlar :)) kusura bakmayın..
Kaç kez ezildiğini bilmiyordu Dijle. Kaç erkeğin iğrenç hallerini gördüğünün sayısını bile bilmiyordu. Kendisini fahişe olarak görenlerden nefret ediyordu... ''Dijle uyumayı bırakıp ininden çık artık!'' Halasının sesiyle düşüncelerini bi kenara bırakıp yatağından çıktı. Dünden kalma acıyı hissetti kasıklarında. Hemen banyoya girdi ve elini yüzünü yıkadı gözünün etrafındaki mor halkalara baktı. İğrenç bi görüntüsü olduğunu düşündü. Dişlerinide fırçaladıktan sonra banyodan çıktı ve gardrobunun karşısına geçti, kapağını açıp okul üniformalarını bulup giydi. Kısa gri, kalçasını zor kapatan eteğine baktı ''Bu bok hayattan kurtulmam lazım'' dedi kendi kendisine. Çoraplarınıda ayaklarına geçirdikten sonra aynaya baktı hazırdı ve çok güzel görünüyordu. Kahverengi saçları ve yeşile benzer gözleri ile gerçekten çok güzel görünüyordu. Odadan çıktı, yavaş yavaş merdivenleri inerken halasının o iğrenç sesini ve iğneleyici cümlesini duydu ''Küçük fahişemiz daha teşrif edemiyormu acaba?'' İçinden ne kadar küfür biliyorsa etti ve hiç bi cevap vermeden kapıyı hızla çarpıp çıktı.
--
Dolmuşta ayakta gitmekten bi kere daha nefret etti. Sürtünmeleri Dijle'nin hoşuna gitmiyordu. Nihayet ineceği yere geldi ''Müsait bir yerde inebilir miyim?'' Sesi harikaydı büyüleyici bir sesi vardı. Dolmuştan inip okulun bahçe kapısının önüne yürüdü. Okulun içine girince arkadaşı Selim'i gördü her zaman yaptığı gibi voleybol oynuyordu. Selim Dijle'yi görünce gülümsedi ve yanına geldi.
''Günaydın güzellik'' dedi ve yanağına sulu bir öpücük bıraktı.
''Günaydın Selim. Her seferinde yanağımı ıslatmak zorunda mısın? Dışardan gören ikimizi sevgili sanar cok berbat bi durum bu'' dedi ve kıkırdadı. Selim onu gerçekten çok seviyordu, kız kardeşi gibi değer veriyordu.
''Aman Allah korusun! Senin sevgilin olmak mı, daha o kadar delirmedim güzelim'' dedi. İkiside kahkaha attı. Karşılarına bakınca onlara doğru koşarak gelen Cansu'yu gördüler.
''Günaydın Dijle. Daha yeni bir çocuk gördüm Allah'ım taş taş görmen lazım'' diyerek Dijle'nin kolunu tuttu ve sürüklemeye başladı.
''Cansu bir dur Allah aşkına, ne taşı ne çocuğu''
''Ya kızım ne çocuğu bilmiyorum ama gerçekten taş onu biliyorum'' dedi gülerek.
Dijle onun kolundan kurtularak ''Gerçekten yoruldum sınıfa gitmem lazım'' dedi. Hızlı adımlarla yürümeye başladı. Okul binasına girince direk tuvalete gitti. ''Koskaca okulda niye iki tane arkadaşım var, üstelik ikiside deli'' diye düşündü ve sırıttı. Çok güzel gülüyordu Dijle. Ama nadir gülüyordu, hayat ona doğduğunda ilk çelmesini takmıştı. Annesini görmeden kaybetmişti. Sonra babası... Terk etmiştı Dijle'yi ve halası'nın yanına gelmek zorunda kalmıştı. O zamandan beri nefret ediyordu babasından. El birliğiyle hayatını mahvetmişlerdi Dijle'nin. Çok büyük şeyler planlıyordu Dijle. İlk olarak fahişelik yapmayı bırakacaktı. Okuyacaktı ve halasının kıçına tekmeyi basacaktı....