Aynı şeyi o da düşündü mü düşünmedi bilmiyorum ama bir anda etrafımızdaki hava iyice hızlanmaya başladı. Dumanlar yaklaşamıyordu. Nedenini anladım. Hava dairesel hareket ediyordu. Bir nevi kalkan görevi görüyordu.
Ya da bir hortum.
Hava iyice hızlandı ve ortasında Veronica yükselmeye başladı. İyice yükselmişti ki ne yapmam gerektiğini anladım.
Etrafa ateşler saldım.
Artık ateşten oluşan bir hortum vardı. Ancak bir şey ters gidiyordu.
Daha ne olduğunu anlayamadan kendimi havada buldum. Hortumun içinde savruluyordum. Kulağıma Veronica'nın sesi geldi.
"Nate, ne yaptığını sanıyorsun.?"
"Bilmiyorum. Yardım edebilir misin?" dedim duyacağını umarak.
"Sana ise evet."
Ne demekti şimdi bu?
"NE?" diye bağırdım.
"Kontrolü kaybediyorum, Nate. Kurtulamayacağım. Ben, çok özür dilerim."
Tamamen şok olmuştum. Ne demek istiyordu? O giderse, nasıl aynı anda saldırabilirdik?
O sırada etrafımda buz parçaları ile irili ufaklı kayaların döndüğünü fark ettim. Hepimiz bir aradaydık. Ama aklımda hala Veronica vardı.
O sırada da kulağıma yine sesi geldi.
"Nate, kurtulamayacağım. Çok üzgünüm."
"Hayır. Veronica, kurtulamazsan kazanamayız!"
"Her zaman bir yol vardır, Nate. Hala seni kurtarabilirim."
"VERONİCA!"
"Çok üzgünüm."