Ξύπνησα στις 6.00 το πρώι και ετοιμάστηκα. Έφαγα πρωινό και μπήκα γρήγορα να δω τι έγινε στο Twitter και στο Tumblr. Ο αδερφός μου σηκώθηκε και ήρθε στην κουζίνα αλλά δεν είχε ετοιμαστεί.
“δεν θα έρθεις?”
“όχι...αρρώστησα!”
“μα καλά τέτοια εποχή? Καλοκαίρι έχουμε”
“τώρα με έπιασε τι να κάνω”
“καλά...εγώ φεύγω”
“εντάξει”
έφυγα απο το σπίτι και ξεκίνησα για το σχολείο. Στον δρόμο βρήκα την Sophie και συνεχίσαμε το δρόμο μας. Κάποια στιγμή το κινητό μου δονήθηκε και το έβγαλα και είδα πως είχα ένα μήνυμα απο την αδερφή μου. Για την ακρίβεια δεν είναι αδερφή μου, είναι η κολλητή μου που μιλάμε μέσο Facebook και έχουμε δεθεί πάρα πολύ.
“καλημέρα”
“γειααααα”
“τι κάνεις?”
“μου λείπεις! Και εδώ στην Αυστραλία έχουμε καλοκαίρι”
“και εμένα μου λείπεις!!! και εμείς εδώ έχουμε Χειμώνα! Και εσείς τελειώνεται το σχολείο για καλοκαίρι!”
το κοιτούσα και γελούσα γιατί ήξερα ότι ζήλευε που εδώ τελειώνω το σχολείο για καλοκαίρι, ενώ εκείνη τελείωσε το πρώτο τρίμηνο και ξεκινούσε το δεύτερο.
“να σε πάρω τηλέφωνο?”
της γράφω και εκείνη μου λέει “ναι”. Την παίρνω τηλέφωνο και το σηκώνει στο πρώτο χτύπημα.
“γειααααααααααα”
λέμε ταυτόχρονα και γελάμε.
“τι κάνεις? Πως είσαι?”
“πως να είμαι? Περπατάω αυτή την στιγμή για το σχολείο”
“μιλάμε ακατάληλλη στιγμή?”
“όχι καλέ...ίσα, ίσα καλά έκανες και μου έστειλες και τώρα μιλάμε”
“τέλεια”
“πως πάει που ξεκίνησες την τρίτη λυκείου?”
“ρεε είναι δύσκολα, εσύ που τέλειωσες την τρίτη?”
“επιτέλους όχι άλλο σχολείο! Τώρα πανεπιστήμιο!”
“τι θα σπουδάσεις τελικά?”
“ψυχολογία αποφάσισα, αλλά για έναν χρόνο θα στέλνω βιογραφικά σε πανεπιστήμια εδώ στην Αυστραλία και μετά”
“ωραία, εγώ έχω χρόνο ακόμα!”
“πάρα πολύ κιόλας”
“για πες μου τι έγινε με τον Ashton?”
“εεε...τώρα είναι κάπως δύσκολα τα πράγματα!”
“γιατί τι έγινε?”
“εε...χωρίσαμε”
“τι πράγμα? Γιατί? Εσύ δεν μου έλεγες ότι όλα είναι μια χαρά?”
“ναι...αλλά φεύγει”
“τι εννοείς?”
“θυμάσαι που σου είχα πει ότι είναι σε συγκρότημα?”
“ναι το θυμάμαι και τους έψαξα κιόλας”
“ναι...θα είναι opening act στο καινούριο tour των One Direction...για αυτό θα πρέπει να φύγει”
“και γιατί χωρίσατε?”
“εγώ τον χώρισα γιατί πίστευα πως θα ήταν καλύτερο και για τους δυο μας”
“πας καλά κορίτσι μου? Γιατί το έκανες αυτό?”
“μην με κάνεις να νιώθω χειρότερα, ήδη το μετανιώνω αυτό που έκανα”
“γιατί? Δεν έπρεπε να το κάνεις αυτό”
“το ξέρω”
της είπα και άρχισα να κλαίω, ενω η Sophie άρχισε να τρίβει την πλάτη μου για να ηρεμίσω.
“τέλος πάντων...επείδη έφτασα στο σχολείο πρέπει να κλείσω θα σε πάρω όταν εσύ ξυπνήσεις, εντάξει?”
“ναι και θα μου πεις με λεπτομέρειες τι έγινε”
“εντάξει”
“γειααα”
“γειααα”
της λέω και εγώ και το κλείνω ενώ έβαλα στην τσέπη του παντελονιού μου το κινητό και σκούπισα τα δάκρυα απο τα μάγουλα μου.
“είσαι καλά?”
“ναι...απλά ξέρεις”
“καταλαβαίνω...ποιος ήταν στο τηλέφωνο?”
“η αδερφή-ψυχή μου! Μένει στην Ελλάδα και μου λείπει πάρα πολύ! Με την Ιφιγένεια έχω να μιλήσω κάτι αιώνες! Μόνο με αυτή μιλάω πιο πολύ απο εκεί!”
“μάλιστα”
κοίταξα το προαύλιο του σχολείου και πήρα μια ανάσα και μπήκαμε μέσα. Με το που μπήκαμε πήγαμε στο ντουλαπάκι μου, για να πάρω το βιβλίο γαλλικών, όμως καθώς πηγαίναμε στον διάδρομο πετύχαμε τον Ashton και γύρισα για να πάω απο άλλον διάδρομο, για να κρυφτώ. Όταν πέρασε τον είδα που ήταν ακόμα στεναχωρημένος για αυτό που του είπα αλλά δεν γίνεται διαφορετικά. Σωστά?
Ήρθε η ώρα για να πάμε στην αίθουσα εκδηλώσεων για να παρακολουθήσουμε αυτό το σεμινάριο με την ψυχολογία των εφήβων.
“Laura...άντε έλα πρέπει να πάμε να βρούμε θέσεις”
“θα έρθω σε λίγο, πάω στην τουαλέτα”
“εντάξει...θα σου κρατήσω θέση”
“okay”
πήγα στις τουαλέτες σχεδόν τρέχοντας και όταν μπήκα μέσα κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέπτη. Άρχισα να κλαίω πάλι. Για έναν ασυνέσθητο λόγο. Η πόρτα άνοιξε και γύρισα να δω ποιος ήταν και ήλπιζα να ήταν κανένα κορίτσι, αλλά ΌΧΙ!!! Ήταν αυτός!
“τι θες εδώ πέρα? Δεν επιτρέπεται να είσαι εδώ!”
του λέω και περπατάω δίπλα του για να φύγω και να πάω στην αίθουσα εκδηλώσεων για να παρακολουθήσω την εκδήλωση.Ο Ashton όμως έκανε πίσω και έκατσε μπροστά μου, κλείνοντας μου τον δρόμο για να φύγω απο τις τουαλέτες των κοριτσιών.
“Ashton δεν θέλω να σε βλέπω πια, άσε με να φύγω! Ήδη...”
“ήδη τι Laura? Τι? Γιατί μου το έκανες αυτό? Γιατί προσπαθείς να με αποφύγεις? Νομίζεις πως δεν σε είδα στα ντουλαπάκια να παίρνεις το βιβλίο των γαλλικών και μετά να πηγαίνεις να κρυφτείς για να μην σου μιλήσω? Τα βλέπω όλα Laura! Όλα! Αλλά εσύ νομίζεις διαφορετικά! Νομίζεις ότι συμφώνησα για τον χωρισμό μας, νομίζεις ότι δεν έτρεξα από πίσω σου γιατί πίστευες ότι δεν σε ήθελα πια. Νομίζεις ότι δεν προσπάθησα καν! Κάνεις λάθος! Ποτέ δεν συμφώνησα για να χωρίσουμε, ποτέ δεν σταμάτησα να σε θέλω και ποτέ δεν σταμάτησα να προσπαθώ!”
“τότε γιατί δεν σηκώθηκες να έρθεις να μου πεις ότι δεν συμφωνείς για τον χωρισμό?”
“γιατί πάγωσα όταν μου το είπες! Δεν ήξερα τι να κάνω!”
“και γιατί ήρθες στο σπίτι της Sophie? Και άρχισες να φωνάζεις και να την έχεις στριμώξει στον τοίχο?”
“εγώ δεν...τι πράγμα?”
“άρα δεν είμαι η μοναδική που νομίζει διαφορετικά! Ashton...σε είδα...είδα την κάθε σου κίνηση...και πάλι την πίστεψες και δεν έψαξες όλο το σπίτι για να με βρεις στα σκαλιά, να κλαίω αθόρυβα, για να μην με καταλάβεις και να σε βλέπω τι κάνεις, ενώ εγώ ήθελα να κατέβω κάτω και να τρέξω στην αγκαλιά σου. Όλα τέλειωσαν...δεν το καταλαβαίνεις?”
“όχι δεν έχουν τελειώσει! Εγώ στο σπίτι της Sophie ήρθα, για να σε βρω και να σου πω κάτι, αλλά μάλλον δεν θες να ακούσεις αφού λες ότι τελειώσαμε οριστικά!”
τον κοιτούσα με δάκρυα στα ματιά, έχοντας την επιθυμία να τον αγκαλιάσω, να του πω ότι τον θέλω πίσω, ότι δεν εννοούσα αυτά που είπα στο πάρκο, ότι το μετάνιωσα με το που το είπα ότι θέλω να χωρισούμε, αλλά...αλλά κάτι μου έλεγε να μην το κάνω. Δεν ξέρω γιατί!
“μπορείς να με αφήσεις να φύγω? Μου είναι δύσκολο να σε αντικρίζω αυτή την στιγμή!”
“όχι! Δεν θα φύγεις απο εδώ, αν δεν μου πεις ότι το έχεις μετανιώσει!”
“και που ξέρεις ότι το έχω μετανιώσει?”
“μην μου κάνεις την χαζή! Ξέρω ότι το έχεις μετανιώσει!”
“και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι όντως το έχω μετανιώσει?”
“το βλέμμα σου. Το βλέμμα σου σε προσίδει, όπως και το κορμί σου! Τρέμεις σαν ψάρι έξω απο το νερό. Έχεις αυτή την επιθυμία, στο μυαλό σου, να σε κλείσω στην αγκαλιά μου και να μην σε αφήσω ποτέ ξανά, να σε φιλήσω όπως δεν έκανα ποτέ πριν. Αν δεν σε πείθει αυτό τότε θα καταλάβω ότι είσαι μεγάλη πεισματάρα ή απλά δεν θέλεις να το παραδεχτείς στον ίδιο σου τον εαυτό”
άρχισα να δακρύζω κι άλλο, και να έχω καλύψει το πρόσωπο μου με τις παλάμες των χεριών μου.
“και τώρα κλαις, γιατί και οι δυο μας ξέρουμε πολύ καλά ότι το έχεις μετανιώσει. Γιατί δεν το παραδέχεσαι? Γιατί δεν το λες?”
“πες μου το λόγο γιατί ήρθες?”
“μίλησα με τον Niall και μου είπε ότι...μπορείς να έρθεις μαζί μου”
“τι?”
“να γιατί ήρθα! Να γιατί ήρθα στο σπίτι της Sophie! Να γιατί είμαι εδώ τώρα! Απλά πες μου ότι το έχεις μετανιώσει γιατί δεν μπορώ άλλο μακρυά σου! Απλά πες το!”
“ΝΑΙ ΓΑΜΩΤΌ! Το έχω μετανιώσει! Το μετάνιωσα με το που το είπα αλλά δεν με πόνεσε αυτό τόσο πολύ. Αυτό που με πόνεσε είναι ότι δεν έκανες τίποτα για να με κυνηγήσεις! Αυτό με πόνεσε και δεν ήθελα να σε αντικρίσω! Για κάποιο λόγο κιόλας έκανα για πρώτη φορά κακό στον εαυτό μου εξαιτίας σου!”
“τι πράγμα έκανες?”
“ναι...και εσύ είσαι η αιτία!”
“γιατί το έκανες?”
“γιατί ήθελα να ξεσπάσω κάπου!”
“και οι καρποί σου ήταν το καλύτερο πράγμα που βρήκες?”
“δεν ξέρω...εκείνη την ώρα δεν σκεφτόμουν καθαρά!”
“δώσε μου τα χέρια σου”
“για να δεις τι? Αυτό που προκάλεσες?”
“δώσε μου τα χέρια σου σε παρακαλάω”
λέει και του δίνω τα χέρια και εκείνος τα πήρε στα δικά του και σηκώσε τα μανίκια της ζακέτας μου και επεξεργάστηκε τις πληγές. Άρχισα να βουρκώνω γιατί αυτό που έκανα δεν έπρεπε στην ουσία να το κάνω αλλά έπρεπε να ξεσπάσω κάπου χωρίς να ακουστώ στο σπίτι και αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος.
“σε παρακαλώ δεν θέλω να το ξανακάνεις! Δεν θέλω να μου πάθεις τίποτα, τώρα που θα έρθεις μαζί μου στο tour!”
“θα έρθω? Δηλαδή δε υπάρχει πρόβλημα?”
“όχι δεν υπάρχει...για αυτό σε κυνηγούσα! Για να σου το πω”
“με θέλεις πίσω?”
“ποτέ δεν σε έχασα”
“θα με πάρεις αυτή την αγκαλιά που τόσο θέλω?”
τον ρωτάω και εκείνος με τραβάει και με κλείνει στην αγκαλιά του, ενω εγώ τυλίγω τα πληγωμένα χέρια μου γύρω απο την μέση του.
“μην με αφήσεις να κάνω αυτό το λάθος ξανά! Μην με αφήσεις να σε αφήσω ξανά”
“σσσς”
λέει σιγανά και τα χέρια του χαϊδευαν την πλάτη μου προσπαθώντας να με ηρεμίσει απο το κλάμα που πριν λίγο είχα ξεσπάσει.
“πάμε στην εκδήλωση? Σε παρακαλώ”
“γιατί θες τόσο πολύ να πας? Εννοώ μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό”
“σαν τι? Εγώ ήθελα να κάνουμε κάτι τα Χριστούγεννα που θα έλειπαν όλοι από το σπίτι σου, αλλά τώρα δεν γίνετε”
“θα προσπαθήσω να βρω τρόπο έτσι ώστε τα Χριστούγεννα να είμαστε μαζί”
“θα το κάνεις?”
“ναι”
“να ρωτήσω κάτι? Γιατί είμαστε ακόμα στις τουαλέτες των κοριτσιών?”
“χαχαχαχαχαχα...σωστά...πάμε να φύγουμε”
λέει και φεύγουμε απο τις τουαλέτες για να πάμε στην εκδήλωση. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Ξεκινήσαμε να περπατάμε στον διάδρομο μέχρι που με σταμάτησε και γύρισα να τον κοίταξω.
“τι συμβαίνει?”
“σκεφτόμουν πως στο σπίτι μου, δεν είναι κανένας τώρα...”
“Ashton...”
“τι λες?”
“δεν ξέρω”
του απαντάω και εκείνος κάνει ένα βήμα πιο κοντά και εγώ ένα πίσω. Έκανε τρία βήματα μπροστά και εγώ τρία πίσω και κόλλησα στον τοίχο ενώ εκείνος τοποθέτησε τα χέρια του δίπλα απο το κεφάλι μου και με κοιτούσε με το πράσινο βλέμμα του κάνοντας με να θέλω να με φιλήσει.
“το ξανασκέφτηκες?”
“μμμ...ναι”
“ωραία και τι αποφάσισες?”
“να πάμε”
“μου αρέσει όταν μου λες ναι”
“Ashton...καλύτερα να φύγουμε τώρα όμως γιατί θα με ψάχνει η Sophie”
“σε λίγο”
“Ashton!”
“πρώτα θέλω να κάνω κάτι, που αυτές τις μέρες δεν μπορούσα γιατί δεν ήσουν μαζί μου”
“και τι είναι αυτό?”
τον ρωτάω, και η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά και να αυξάνει τους ρυθμούς της.
“σε θέλω”
μου λέει και με φιλάει, φέρνοντας τα χέρια του στην μέση μου και τα δικά μου στον λαιμό του. Δυσκολευόμουν να τον φτάσω και εκείνος κατέβασε τα χέρια του για να με σηκώσει αναγκάζοντας με να τυλίξω τα πόδια μου γύρω απο την μέση του, γιατί φοβήθηκα στην αρχή, αν και ήξερα ότι με κρατούσε.
(όλο αυτό στους διαδρόμους του σχολείου!!! ααααα!!! θέλω και εγώωωωω!!!)
“Laura?”
ακούω μια γνώριμη φωνή και διακόπτω το φιλί μου με τον Ashton, αφήνοντας με εκείνος κάτω. Γύρισα να κοιτάξω ποιος είπε το όνομα μου και είδα την Sophie.
“Sophie...τι έγινε?”
“περίμενα τόση ώρα να έρθεις απο την τουαλέτα, αλλά από ότι βλέπω κάποιος σε καθιστέρησε”
απαντάει και κοιτάει τον Ashton που είχε το χέρι του στην μέση μου.
“εμμ...ναι...είχα μια μικρή καθιστέριση”
της απαντάω και εγώ και της κάνω νόημα πως θα της εξηγήσω μετά, ενώ εκείνη είπε εντάξει.
“Sophie θα φύγω εγώ”
“και η εκδήλωση?”
“δεν πειράζει...θα παρακολουθήσω τόσες όταν πάω πανεπιστήμιο”
“καλά”
έφυγα μαζί με τον Ashton και πήγαμε στο σπίτι του, αφού κανένας δεν θα ήταν εκεί.
“Ashton! Σταμάτα!”
του λέω καθώς εκείνος πετούσε το αλεύρι πάνω μου και εγώ γελούσα. Μετά απο αρκετή ώρα αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα κέικ αλλά καταλήξαμε στο να πετάμε αλεύρι ο ένας στον άλλον και να μην φτιάξουμε κανένα κέικ.
“γιατί? Αφου έχει πλάκα”
“η μαμά σου θα μας σκοτώσει”
“μπααα”
λέει και έρχεται και με παίρνει αγκαλιά και με ανεβάζει, πάνω στον γεμάτο αλεύρι, πάγκο.
“Ashton...μου χάλασες το τζιν!”
“γιατί?”
“ήταν το αγαπημένο μου”
“δεν θα πάθει τίποτα επειδή έπεσε λίγο αλεύρι!”
“θα γίνει άσπρο και εγώ μετά πως θα πάω στο σπίτι?”
“εσύ δεν είπες πως κανένας δεν είναι σπίτι?”
“ναι αλλά μπορεί να γύρισαν”
“μην σε ανησυχεί αυτό τώρα”
μου απαντάει και με φιλάει απαλά.
“πόσες φορές θα έχω τυλιγμένα τα πόδια μου γύρω απο την μέση σου, σήμερα?”
“όσες φορές εγώ σε φιλήσω!”
“θα το κάνεις συχνά αυτό?”
“όσο είσαι δικιά μου, ναι! Έτσι κι αλλιώς δεν γίνετε διαφορετικά είσαι κοντούλα”
“τι να κάνω? Η μαμά μου δεν με έκανε τόσο ψηλή όσο εσύ”
“δεν με πειράζει αυτό. Πάντα ήθελα η κοπέλα που θα έχω να είναι πιο κοντή από εμένα, έτσι ώστε να την παίρνω αγκαλιά πιο εύκολα”
“και αυτή είμαι εγώ?”
“ναι!”
“θα φύγουμε την Κυριακή?”
“ναι!”
“πρέπει να τους το πω”
“εντάξει”
“κι αν δεν με αφήσουν?”
“θα φύγουμε κρυφά”
“θα με έπερνες κρυφα απο τους γονείς μου?”
“αν θέλω να είμαι μαζί σου τότε ναι. Θα σε έπερνα κρυφά από τους γονείς σου”