SOKAK ŞİİRLERİ

Bilinçli Dejavu

Kalbimin isyanını işitebiliyordum.Çaresiz,evet doğru kelime buydu.Daha önce hiç bu kadar keşfetmemiştim bu duyguyu.Herşey susmuştu ama kafamın içindeki ses susmuyordu.Odaklandığım yeri görmüyordum.Gözlerimi sımsıkı kapattım.Sanki söylemek istediğim kelimeler çenemi kavramış gibi açamadım ağzımı.İçimde kalbimi her saniye ağırlığıyla ezen kırgınlık amacına ulaşmıştı.Kaç kere daha diye bağırmak istiyordum.Kaç kere daha ölecekti acaba benliğim.Her gün,aynı yerde,aynı saatte,aynı katille.Sonu yoktu bu izdirabın,çünkü her katil mutlaka geri dönüyordu cinayet mahaline.Sıkmaktan avucumun içine geçen parmaklarımı gevşettim.Hala açamadığım gözlerimi gizlemek için zonklayan elimi saçlarıma geçirip çok derin ama kederli bir nefes verdim.İçimde avuttuğum korku çoktan serbest kalıp her düşünceme ve şu anda bulunduğum duruma işlemişti.Yeni bir duygu keşvetmek istiyordum.Hissettiğim acı hala geçmemişti gerçi.Her parçam kırılıyordu,atmaya çabalayan kalbimin her yanına dışarı akıtamadığım gözyaşlarım düşüyordu.Yürümeye başladığımı fark ettim.Sesini işitemediğim kalabalığın arasında yavaş bir şekilde geride bıraktım düşünmeyi.Zamana bağlı olarak satırlarca yazılmış bir hikayeydi sanki o iki saniye.Ayrılan her insan gibi bende kapağını kapatmıştım o kitabın. Hatırladığın için ne fark ederki yazılanları görememek gibi düz bir mantığa sahiptim ama kuraldı bu kitabı kapatma eylemi.Bu sessiz yolculuğumda bir şeyden emindim insanlar vardı.Bu sokağın en sonundaki insanı bile görüyordum.Duygu seli olmuş bedenimi hissedemiyordum ama bende burdaydım.Hayat devam ediyordu ve yeryüzünden silemeyeceğin soyut şeyler sana bu gerçekliği unutturmaya çalışıyorlardı.Ömrümden kalanı değilde yaşadığım her saniyeyi düşünüyordum.Gelecekte geçmişi silmenin cevherini gören gözlerim uyku mahmuruydu.Herşey gibi uykumda gitmişti benden.Gecelerin ne kadar uzun olduğu hakkında yazılan kitaplar uykumun yerini alıyordu makul bir şekilde.Gün kavramı yerine bitmeyen bir dejavuya sıkıştırılmış gibi hissediyordum.Ben bu haldeyken bana tükendiğinden bahseden insana ağzımı açamıyordum işte.Ve öyle insanlar hergün bir başkasını öldürüyorlardı,ona ihtiyacı olan...