Zawgyi
လင္းေက်ာင္မူးေနတဲ့ လန္က်န္ကို ေသခ်ာစိုက္
ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။ ဒီခန႔္ညားလြန္းတဲ့သူ၊ ဘယ္
သူ႕ကိုမဆို ေအးစက္စက္တက္ဆံတဲ့သူက ေဝရင္း
ဆိုတဲ့သူနဲ႕ၾကေတာ့ ၿပဴံေပ်ည္ေနတယ္၊ ႏူးညံမႈျမတ္
နိုးမႈေတြ အၿမဲေတြ႕ေနရတယ္။
သူက်ေတာ့ေရာ။ သူက်ေတာ့ဒါမ်ိဳး ဘာလို႔မရခဲ့တာ
လည္း။ သူမက သူမလိုခ်င္တာကို မရရေအာင္ယူ
ရမွာပဲ။ လန္က်န္ကိုဒီေန႕သူမ ပိုင္ဆိုင္ေစရမယ္။
သူမရဲ႕လက္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းလန္က်န္
ခႏၶာကိုယ္ထက္မွ စတင္ေရြ႕လ်ားလို႔လာတယ္။
သူမလန္က်န္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီး သူႏႈတ္ခမ္း
ထက္ အနမ္းေႁခြဖို႔လုပ္ေပမဲ့ ၾကားလိုက္ရတဲ့စ
ကားတစ္ခြန္းက သူ႕မကိုေဒါသထြက္ေစတယ္။
“ေဝရင္း.... ေဝရင္း”
မူးေနတာေတာင္မွ တေနတဲ့သူကေဝရင္းတဲ့လား။
သူမစိတ္ေဒါသထြက္လာတာနဲ႔အတူ လန္က်န္ရဲ႕
လည္ပင္းသားေတြကို စတင္နမ္းေနေတာ့သည္။
မူးေနတဲာလန္က်န္ကေတာ့ သူမကိုတြန္းထုတ္ေန
ေပမဲ့ သူမကလည္းေတာက္တဲ့တစ္ေကာင္လို
ကပ္တြယ္ေနမိတယ္။
“မင္း....မင္း...ေဝရင္းမဟုတ္ဘူး! ဖယ္!! ဖယ္စမ္း”
ေအာ္...အသိစိတ္လြတ္ေနတာေတာင္ ေဝရင္း
ဟုတ္မဟုတ္ခြဲျခားႏိုင္တယ္တဲ့လား။ ဟင့္အင္းမရ
ဘူး ရွင့္ကိုက်မပိုင္ဆိုင္ေစရမယ္ လန္က်န္။
ဒါေပမဲ့ငူတို႔မတို႔ အခန္းတံခါးကပြင့္လာၿပီး လူႏွစ္
ေယာက္ဝင္လာခဲ့တယ္။ ထိုလူႏွစ္ေယာက္ကလည္း
လန္က်န္နဲ႔သူမနဲ႔ကို အတင္းဆြဲခြာေနေတာ့တယ္။
သူမ႐ုန္းကန္းရင္း ေျပာဆိုေနမိေတာ့ တယ္။
“နင္တို႔ဘာလုပ္တာလည္း ဒါငါ့ခ်စ္သူဖယ္စမ္း!!”
“ဘာ!! မင္းမွာအရွက္မွရိွေသးရဲ႕လား”
သူမေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ သူမကိုဝါးစားမထက္
ၾကည့္ေနတဲ့ ေဝရင္းနဲ႔စုန္လန္။ သူတို႔ဘယ္လိုလုပ္
ဒီေရာက္လာၾကတာလဲ။ မဟုတ္ဘူး! လန္က်န္ကို
ငါပိုင္ရမယ္။ သူ႕ကိုငါပိုင္ဆိုင္ရမယ္။!!
“ဟန္႔! လန္က်န္သူ႕ကငါ့အပိုင္း ေဝရင္းနင္အရွက္
မရိွတဲ့သူ လန္က်န္ကိုငါ့ဆီက လုသြားတဲ့သူ”
“ငါကလုတာလား မင္းကလုတာလား မင္းသိ
မယ္ထင္တယ္ မင္းလိုမိန္းကေလးက မ်က္ႏွာ
ေလးနဲ႔ေတာင္ မလိုက္ဖက္လိုက္တာ”
“ဟန္႔ ဒါနင္ေျပာစရာမလိုဘူး နင္နဲ႔ငါကအဆင့္တူ
လို႔လား ဖယ္စမ္း! နင့္လက္ေတြ လန္က်န္က ငါ့အ
ပိုင္”
ေဝရင္းတြဲထားတဲ့ လန္က်န္ကိုအတင္းလာဆြဲတာ
ေၾကာင့္ ေဝရင္းေဒါသထြက္လာမိတယ္။ သူမက
လြန္လာၿပီ။ မိန္းကေလးမို႔သူအေလ်ာ့ေပးေနတာ
ဒီတစ္ခါကေတာ့ သူအေလ်ာ့မေပးႏိုင္ေတာ့။
ေဝရင္း လန္က်န္ကိုလွမ္းဆြဲေနတဲ့ ထိုမိန္းမကိုတြန္း
ပစ္လိုက္တယ္။ အားပါတာေၾကာငစားပြဲခံုေစာင္းနဲ႔
သူမအနည္းငယ္ထိမိၿပီးလဲက်သြားတယ္။ ဒါမဲ့ ေဝရင္းကို ေဒါသတႀကီးေမာ့ၾကည့္ေနတုန္းပါ။
“မင္းငါ့ခ်စ္သူကိုထိတာ ဒီတစ္ခါေနာက္ဆံု႔းဖစ္ပါေစ ေနာက္တစ္ခါဆို ငါမင္းကိုညႇာတာေနမွာ မဟုတ္ဘူး ငါ့ဆိုတဲ့ေဝရင္းကလည္း ငါ့ပိုင္ဆိုင္သူ
ကိုထိရင္ ျပန္လက္စားေခ်တတ္တယ္”
ေျပာၿပီး လန္က်န္ကိုတြဲၿပီးထြက္သြားတဲ့ ေဝရင္း
ေနာက္ စုန္လန္လည္းအမီွလိုက္သြားခဲ့တယ္။ လင္း
ေက်ာင္ကေတာ့ ထိုေနရာတြင္ငူငူႀကီးက်န္ခဲ့ေလ
ေတာ့တယ္။
ေဝရင္းစုန္႔လန္ကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေျပာၿပီး
တာနဲ႔ လန္က်နိကိုသူ႕အခန္းဆီသို႔ ေခၚေဆာင္လာ
ခဲ့တယ္။ ခ်ီရန္ႏွင့္ရိွခ်န္းကိုေတာ့ စုန္လန္ကရွင္းျပ
ဖို႔ ေအာက္ထပ္မွာက်န္ခဲ့ေလေတာ့သည္။
လန္က်နိအခန္းထဲေရာက္တာနဲ႔ ကုတင္ေပၚလန္
က်နိကိုေနရာခ်ေပးၿပီးသအက်ႌေတြလဲေပးလိုက္တယ္။ လန္က်န္တို႔က
မူးသာမူးေနတာ ပါးစပ္ကေနေတာ့ တခါတခါသူ
နာမည္ေလးေခၚေနဆဲပင္။
ႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့လန္က်န္ကို ေဝရင္းေမး
ေထာက္လို႔စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ အရက္အရိွန္
ေၾကာင့္ပါးႏွစ္ဖက္က ရဲတဲတဲျဖစ္ေနတဲ့ လန္က်န္
က အရမ္းခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္းတယ္။
ေဝရင္းအသည္းယားလာတာေၾကာင့္ လန္က်န္နဖူး
ထက္အနမ္းေႁခြလိုက္တယ္ ၿပီးေတာ့မ်က္ႏွာအႏွံ႔
အနမ္းေတြေပးေနမိတယ္။
မနက္လင္းေသာ္
လန္က်န္ထိုးကိုက္ေနတဲ့ေခါင္းေၾကာင့္ နားထင္ကို
လက္နဲ႔ဖိေနလိုက္တယ္။ ညကအေၾကာင္းေတြကို
သူျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ အစီအရီျပန္ေပၚလာတဲ့ မွတ္ဥာဏ္ေတြ။
လန္က်န္ေဒါသထြက္လာမိတယ္။ ဒီမိန္းမကေတာ့
ေသသင့္ေနၿပီ။ လန္က်န္တစ္ဖက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႕ေဘးနားမွာ ေခြေခြေလးအိပ္
ေနတဲ့ေဝရင္း။ ယခုဏက ေဒါသထြက္ေနေသာ
စိတ္အစဥ္က ေဝရင္းမ်က္ႏွာေတြ႕တာနဲ႔ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိေတာ့။
ေဝရင္းပါးေလးကို သူညႇင္သာစြာ ပြတ္ေပးေန
မိတယ္။ ခ်စ္ရသူႏိုးသြားမွျဖင့္ ဒုကၡ။ အပ္ေရးမဝမွာ ဆိုးလို႔ပါ။ ေဝရင္းပါးျပင္ေလးကို အနမ္းေႁခြလို႔
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေဝရင္းကိုသူထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္
သည္။ ခ်စ္မဝဘူး ေဝရင္းရယ္။
ေဝရင္းသူႏိုးလာေတာ့ အပ်င္းေက်ာဆန္႔ရင္း
သူ႕ေဘးဘက္ကိုၾကည့္ေတာ့ သူ႕ကိုစိုက္ၾကည့္ေန
တဲ့ လန္က်န္ေၾကာင့္ အလန္႔တၾကားေရြ႕လိုက္ရာ
ခုတင္ေအာက္ျပဳတ္က်မလိုျဖစ္သြားေတာ့သည္။
ၾကမ့္းျပင္နဲ႔ေတာ့ အိတ္မဆက္လိုက္ရပါလန္က်န္က သူ႕ခါးကေန ဖယ္တြယ္ထားတယ္ေလ။ ေဝရင္းကို
သူရင္ခြင္ထဲဆြဲထည့္လို႔ လန္က်န္ဖက္ထားမိတယ္။
“ေဝရင္း ကိုညကကိစၥအတြက္ေလ တကယ္... တကယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုေလ...”
“မေျပာပါနဲ႔ေတာ့ ေဝရင္းအကုန္သိၿပီးသားပါ ၿပီး
ေတာ့ အခုလို႔မနက္ခင္းေလးကို စိတ္႐ႈပ္စ
ရာေတြမေတြးပါနဲ႔ လန္က်န္”
“ေဝရင္း အဲ့မိန္းမကပိုဆိုးလာႏိုင္တယ္ ကိုမင္းနဲ႔
ျမန္ျမန္လက္ထပ္ခ်င္တယ္ ေဝရင္း”
“လန္က်န္သေဘာပါ ေဝရင္းလည္း လန္က်န္
ကို စိတ္မခ်ေတာ့ဘူး”
“တကယ္ေနာ္ ဦးေလးကိုဖြင့္ေျပာလိုက္ေတာ့မယ္”
“သေဘာပါ”
“မြ!”
မနက္ခင္းေလးက စိုေျပေနဆဲပါ။ လန္က်န္တို႔ မနက္စာဆင္းစာခ်ိန္မွာေတာ့ ေဝရင္းနဲ႔လက္ထပ္
လိုေၾကာင္းတခါတည္း ခ်ီရန္ကိုေျပာလိုက္ေတာ့
သည္။ ခ်ီရန္ကလည္း နဂိုတည္းကသေဘာတူ
ထားတာေၾကာင့္ အျမန္ဆံုးစီစဥ္ဖို႔ျပင္လိုက္
ေတာ့သည္။
မၾကာခင္တြင္ပင္ လန္က်န္လက္ထပ္မည့္ သတင္း
က ဟိုးေလးတေက်ာ္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ လင္းေက်ာင္ကေတာ့ ထိုသတင္းၾကားၾကားခ်င္း
တီဗီကို႐ိုက္ခြဲျပစ္ေနေတာ့သည္။
သူမမ်က္ႏွာထက္မွာလည္း ေကာက္က်စ္တဲ့အျပဳး
တစ္ခုခိုတြဲေနေသးတယ္။
“ေဝရင္းနင္တို႔ လက္ထပ္ပြဲကို ငါကိူယ္တိုင္ခ်ီးေျမႇာက္ ေပးရေတာ့မွာေပါ့”
Sam
ေနာက္သံုးေလးပိုင္းဆို ဒါေလးၿပီးေတာ့မယ္ေနာ္။
အသစ္ေလးႏွစ္ခု က်ေနာ္ေရးေနတာ ရိွပါတယ္။
ဖတ္ေပးၾကမွာလား။
Unicode
လင်းကျောင်မူးနေတဲ့ လန်ကျန်ကို သေချာစိုက်
ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ဒီခန့်ညားလွန်းတဲ့သူ၊ ဘယ်
သူ့ကိုမဆို အေးစက်စက်တက်ဆံတဲ့သူက ဝေရင်း
ဆိုတဲ့သူနဲ့ကြတော့ ပြူံပျေည်နေတယ်၊ နူးညံမှုမြတ်
နိုးမှုတွေ အမြဲတွေ့နေရတယ်။
သူကျတော့ရော။ သူကျတော့ဒါမျိုး ဘာလို့မရခဲ့တာ
လည်း။ သူမက သူမလိုချင်တာကို မရရအောင်ယူ
ရမှာပဲ။ လန်ကျန်ကိုဒီနေ့သူမ ပိုင်ဆိုင်စေရမယ်။သူမရဲ့လက်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းလန်ကျန်
ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ စတင်ရွေ့လျားလို့လာတယ်။
သူမလန်ကျန်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး သူနှုတ်ခမ်း
ထက် အနမ်းခြွေဖို့လုပ်ပေမဲ့ ကြားလိုက်ရတဲ့စ
ကားတစ်ခွန်းက သူ့မကိုဒေါသထွက်စေတယ်။
“ဝေရင်း.... ဝေရင်း”
မူးနေတာတောင်မှ တနေတဲ့သူကဝေရင်းတဲ့လား။
သူမစိတ်ဒေါသထွက်လာတာနဲ့အတူ လန်ကျန်ရဲ့
လည်ပင်းသားတွေကို စတင်နမ်းနေတော့သည်။
မူးနေတဲာလန်ကျန်ကတော့ သူမကိုတွန်းထုတ်နေ
ပေမဲ့ သူမကလည်းတောက်တဲ့တစ်ကောင်လို
ကပ်တွယ်နေမိတယ်။
“မင်း....မင်း...ဝေရင်းမဟုတ်ဘူး! ဖယ်!! ဖယ်စမ်း”
အော်...အသိစိတ်လွတ်နေတာတောင် ဝေရင်း
ဟုတ်မဟုတ်ခွဲခြားနိုင်တယ်တဲ့လား။ ဟင့်အင်းမရ
ဘူး ရှင့်ကိုကျမပိုင်ဆိုင်စေရမယ် လန်ကျန်။
ဒါပေမဲ့ငူတို့မတို့ အခန်းတံခါးကပွင့်လာပြီး လူနှစ်
ယောက်ဝင်လာခဲ့တယ်။ ထိုလူနှစ်ယောက်ကလည်း
လန်ကျန်နဲ့သူမနဲ့ကို အတင်းဆွဲခွာနေတော့တယ်။
သူမရုန်းကန်းရင်း ပြောဆိုနေမိတော့ တယ်။
“နင်တို့ဘာလုပ်တာလည်း ဒါငါ့ချစ်သူဖယ်စမ်း!!”
“ဘာ!! မင်းမှာအရှက်မှရှိသေးရဲ့လား”
သူမသေချာကြည့်မိတော့ သူမကိုဝါးစားမထက်
ကြည့်နေတဲ့ ဝေရင်းနဲ့စုန်လန်။ သူတို့ဘယ်လိုလုပ်
ဒီရောက်လာကြတာလဲ။ မဟုတ်ဘူး! လန်ကျန်ကို
ငါပိုင်ရမယ်။ သူ့ကိုငါပိုင်ဆိုင်ရမယ်။!!
“ဟန့်! လန်ကျန်သူ့ကငါ့အပိုင်း ဝေရင်းနင်အရှက်
မရှိတဲ့သူ လန်ကျန်ကိုငါ့ဆီက လုသွားတဲ့သူ”
“ငါကလုတာလား မင်းကလုတာလား မင်းသိ
မယ်ထင်တယ် မင်းလိုမိန်းကလေးက မျက်နှာ
လေးနဲ့တောင် မလိုက်ဖက်လိုက်တာ”
“ဟန့် ဒါနင်ပြောစရာမလိုဘူး နင်နဲ့ငါကအဆင့်တူ
လို့လား ဖယ်စမ်း! နင့်လက်တွေ လန်ကျန်က ငါ့အ
ပိုင်”
ဝေရင်းတွဲထားတဲ့ လန်ကျန်ကိုအတင်းလာဆွဲတာ
ကြောင့် ဝေရင်းဒေါသထွက်လာမိတယ်။ သူမက
လွန်လာပြီ။ မိန်းကလေးမို့သူအလျော့ပေးနေတာ
ဒီတစ်ခါကတော့ သူအလျော့မပေးနိုင်တော့။
ဝေရင်း လန်ကျန်ကိုလှမ်းဆွဲနေတဲ့ ထိုမိန်းမကိုတွန်း
ပစ်လိုက်တယ်။ အားပါတာကြေစားပွဲခုံစောင်းနဲ့
သူမအနည်းငယ်ထိမိပြီးလဲကျသွားတယ်။ ဒါမဲ့ ဝေရင်းကို ဒေါသတကြီးမော့ကြည့်နေတုန်းပါ။
“မင်းငါ့ချစ်သူကိုထိတာ ဒီတစ်ခါနောက်ဆုံ့းဖစ်ပါစေ နောက်တစ်ခါဆို ငါမင်းကိုညှာတာနေမှာ မဟုတ်ဘူး ငါ့ဆိုတဲ့ဝေရင်းကလည်း ငါ့ပိုင်ဆိုင်သူ
ကိုထိရင် ပြန်လက်စားချေတတ်တယ်”
ပြောပြီး လန်ကျန်ကိုတွဲပြီးထွက်သွားတဲ့ ဝေရင်း
နောက် စုန်လန်လည်းအမှီလိုက်သွားခဲ့တယ်။ လင်း
ကျောင်ကတော့ ထိုနေရာတွင်ငူငူကြီးကျန်ခဲ့လေ
တော့တယ်။
ဝေရင်းစုန့်လန်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြောပြီး
တာနဲ့ လန်ကျနိကိုသူ့အခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာ
ခဲ့တယ်။ ချီရန်နှင့်ရှိချန်းကိုတော့ စုန်လန်ကရှင်းပြ
ဖို့ အောက်ထပ်မှာကျန်ခဲ့လေတော့သည်။
လန်ကျနိအခန်းထဲရောက်တာနဲ့ ကုတင်ပေါ်လန်
ကျနိကိုနေရာချပေးပြီးသအကျႌတွေလဲပေးလိုက်တယ်။ လန်ကျန်တို့က
မူးသာမူးနေတာ ပါးစပ်ကနေတော့ တခါတခါသူ
နာမည်လေးခေါ်နေဆဲပင်။
နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေတဲ့လန်ကျန်ကို ဝေရင်းမေး
ထောက်လို့စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ အရက်အရှိန်
ကြောင့်ပါးနှစ်ဖက်က ရဲတဲတဲဖြစ်နေတဲ့ လန်ကျန်
က အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။
ဝေရင်းအသည်းယားလာတာကြောင့် လန်ကျန်နဖူး
ထက်အနမ်းခြွေလိုက်တယ် ပြီးတော့မျက်နှာအနှံ့
အနမ်းတွေပေးနေမိတယ်။
မနက်လင်းသော်
လန်ကျန်ထိုးကိုက်နေတဲ့ခေါင်းကြောင့် နားထင်ကို
လက်နဲ့ဖိနေလိုက်တယ်။ ညကအကြောင်းတွေကို
သူပြန်စဉ်းစားမိတော့ အစီအရီပြန်ပေါ်လာတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ။
လန်ကျန်ဒေါသထွက်လာမိတယ်။ ဒီမိန်းမကတော့
သေသင့်နေပြီ။ လန်ကျန်တစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ဘေးနားမှာ ခွေခွေလေးအိပ်
နေတဲ့ဝေရင်း။ ယခုဏက ဒေါသထွက်နေသော
စိတ်အစဉ်က ဝေရင်းမျက်နှာတွေ့တာနဲ့ ဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိတော့။
ဝေရင်းပါးလေးကို သူညှင်သာစွာ ပွတ်ပေးနေ
မိတယ်။ ချစ်ရသူနိုးသွားမှဖြင့် ဒုက္ခ။ အပ်ရေးမဝမှာ ဆိုးလို့ပါ။ ဝေရင်းပါးပြင်လေးကို အနမ်းခြွေလို့
အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဝေရင်းကိုသူထိုင်ကြည့်နေလိုက်
သည်။ ချစ်မဝဘူး ဝေရင်းရယ်။
ဝေရင်းသူနိုးလာတော့ အပျင်းကျောဆန့်ရင်း
သူ့ဘေးဘက်ကိုကြည့်တော့ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေ
တဲ့ လန်ကျန်ကြောင့် အလန့်တကြားရွေ့လိုက်ရာ
ခုတင်အောက်ပြုတ်ကျမလိုဖြစ်သွားတော့သည်။
ကြမ့်းပြင်နဲ့တော့ အိတ်မဆက်လိုက်ရပါလန်ကျန်က သူ့ခါးကနေ ဖယ်တွယ်ထားတယ်လေ။ ဝေရင်းကို
သူရင်ခွင်ထဲဆွဲထည့်လို့ လန်ကျန်ဖက်ထားမိတယ်။
“ဝေရင်း ကိုညကကိစ္စအတွက်လေ တကယ်... တကယ် တောင်းပန်ပါတယ် ကိုလေ...”
“မပြောပါနဲ့တော့ ဝေရင်းအကုန်သိပြီးသားပါ ပြီး
တော့ အခုလို့မနက်ခင်းလေးကို စိတ်ရှုပ်စ
ရာတွေမတွေးပါနဲ့ လန်ကျန်”
“ဝေရင်း အဲ့မိန်းမကပိုဆိုးလာနိုင်တယ် ကိုမင်းနဲ့
မြန်မြန်လက်ထပ်ချင်တယ် ဝေရင်း”
“လန်ကျန်သဘောပါ ဝေရင်းလည်း လန်ကျန်
ကို စိတ်မချတော့ဘူကယ်နော် ဦးလေးကိုဖွင့်ပြောလိုက်တော့မယ်”
“သဘောပါ”
“မွ!”
မနက်ခင်းလေးက စိုပြေနေဆဲပါ။ လန်ကျန်တို့ မနက်စာဆင်းစာချိန်မှာတော့ ဝေရင်းနဲ့လက်ထပ်
လိုကြောင်းတခါတည်း ချီရန်ကိုပြောလိုက်တော့
သည်။ ချီရန်ကလည်း နဂိုတည်းကသဘောတူ
ထားတာကြောင့် အမြန်ဆုံးစီစဉ်ဖို့ပြင်လိုက်
တော့သည်။
မကြာခင်တွင်ပင် လန်ကျန်လက်ထပ်မည့် သတင်း
က ဟိုးလေးတကျော်ဖြစ်နေတော့သည်။ လင်းကျောင်ကတော့ ထိုသတင်းကြားကြားချင်း
တီဗီကိုရိုက်ခွဲပြစ်နေတော့သည်။
သူမမျက်နှာထက်မှာလည်း ကောက်ကျစ်တဲ့အပြုး
တစ်ခုခိုတွဲနေသေးတယ်။
“ဝေရင်းနင်တို့ လက်ထပ်ပွဲကို ငါကိူယ်တိုင်ချီးမြှောက် ပေးရတော့မှာပေါ့”
Sam
နောက်သုံးလေးပိုင်းဆို ဒါလေးပြီးတော့မယ်နော်။
အသစ်လေးနှစ်ခု ကျနော်ရေးနေတာ ရှိပါတယ်။
ဖတ်ပေးကြမှာလား။