Παρέσα POV
Οι επόμενες δύο βδομάδες πέρασαν με τον ίδιο τρόπο . Ο Έκτορας ξαφνικά είχε γίνει απόμακρος και κάθε φορά που έβγαινα έξω βόλτα με φίλους ,γινόταν όλο και πιο έξαλλος . Τώρα πλέον ημουν σίγουρη ότι κάτι έχω κάνει . Τον πλησίασα πολλές φορές στο σχολείο αλλά και στο σπίτι για να συζητήσουμε αλλά πάντα καταλήγουμε να φωνάζουμε . Μετά άρχισα να ρωτάω τους φίλους του . Μέχρι και τον Μίλτο ρώτησα . Αλλά όλοι τους κάπως μου τα μασουσανε μετά απλά άρχισαν να με αποφεύγουν .
Είμαι πιο μπερδεμένη από ποτέ . Νόμιζα ότι ήμασταν φίλοι ή κάτι τέτοιο . Επίσης νομίζω ότι έχω συναισθήματα . Κάθε φορά που τον βλέπω να χαμουρευεται με κοπέλες και ιδιαίτερα την Ναταλία μου γυρίζουν τα έντερα . Νομίζω πως ζηλεύω και αρχίζω να ανησυχώ . Ειλικρινά .
Και σαν να μην έφτανε αυτό , έχω και τον Ματθαίο πάνω από το κεφάλι μου . Έχει αρχίσει να γίνεται κριπι . Έχει αφήσει και σημείωμα πάνω στο θρανίο μου
Θα τελειώσουμε αυτό που αρχίσαμε
Ο Έκτορας δεν το ξέρει γιατί κάθε φορά που πάω να του μιλήσω γίνεται χαμός οπότε σταμάτησα .
Ήταν έκτη ώρα και είχαμε πολιτική παιδεία αλλά δεν μπήκα . Δεν έχω όρεξη να την ακούσω να γκαριζει . Γι'αυτό κάθομαι στις κερκίδες και βλέπω μια τρίτη λυκείου από ένα άλλο σχολείο να κάνει γυμναστική. Βασικά βλέπω ανρθωπάκια να τρέχουν πάνω κάτω . Χάνομαι στις σκέψεις μου .
" Παρέσα , σωστά; " με διακόπτει μια φωνή
" Ωχ τι σκατα " είπα καθώς μπροστά μου έβλεπα έναν Διονύση και γέλασε
" Και εγώ χαίρομαι που σε βλέπω " είπε
" Τι κάνεις εδώ ; Είναι λύκειο " είπα μπερδεμένη
" Μα λύκειο πάω . Είχα μείνει μια χρονιά λόγο απουσιών " είπε χαμογελώντας
" Εντάξει αυτό δεν το περίμενα " παραδεχτικα και γέλασα .
" Και άλλο γκόμενο Παρίσι ;" Ρώτησε ειρωνικά μια φωνή . Η γνωστή φωνή του Ματθαίου . Σηκώθηκα όρθια και τον κοίταξα νευριασμένη
" Πότε θα το ξεπεράσεις αγόρι μου . Δύο χρόνια έχουν περάσει από τότε που σε παράτησα ." Φώναξα την μισή αλήθεια
" Ε όχι και με παρατησες . Αν θυμάσαι εγώ ..."
"ΣΚΑΣΕ " φώναξα " Ξεπέρασε το . Το καταλαβαμε θίχτηκε ο εγωισμός σου " είπα ειρωνικά και κάθησα κάτω
" Νομίζω πρέπει να φύγεις " είπε ο Διονύσης και κάθησε δίπλα μου
" Συγνώμη για αυτό αλλά πραγματικά αυτός ο άνθρωπος με βγάζει από τα όριο μου " είπα ήρεμα
" Δεν πειράζει . Κατανοητο . Ήθελα να σε ρωτήσω , αν δεν έχεις πρόβλημα , να πηγαίναμε για κανέναν καφέ ."
" Φυσικά " είπα αν και δεν ήθελα να πολυπαω . Θα γίνουν τα πράγματα ακόμα πιο περίπλοκα
" Τέλεια , το ινστα μου το έχεις . Θα σου στείλω " είπε και πετάχτηκε όρθιος
" Τα λέμε " φώναξα και ξεφυσιξα κοιτάζοντας τον ουρανό .
(.....)
Το σχολείο τελείωσε και εγώ με την Μιχαέλα κατευθύνομασταν προς τα έξω . Μόλις φτάσαμε έξω από το σχολείο σταματήσαμε καθώς εκείνη παει σε διαφορετική κατεύθυνση από εμένα .
" Και μου είπε να πάμε για καφέ " της εξιστορησα ότι είχε γίνει πριν
" Παρέσα " είπε μια φωνή και συγκεκριμενα της Ναταλίας
" Άκου να σου πω παλιό πουτανα μείνε μακριά από τον Έκτορα , δεν θα στο ξανά πω " είπε νευριασμένη
" Κοίτα δεν έχω την όρεξη σου κοπέλα μου .." είπα αλλά με διεκοψε
" Δεν με νοιάζει ! Τώρα τελευταία πολύ σε βλέπω να προσπαθείς να τον πλησιάσεις " είπε νευριασμένα
Αχ δεν μπορώ άλλο .
" Άκου να σου πω εγώ . Εμένα δεν θα μου πεις τι να κάνω . Εγώ με τον Έκτορα μένουμε στο ίδιο σπίτι έχουμε κάποια θέματα να συζητήσουμε .... " Άρχισα να της εξηγώ εγώ όσο πιο ήρεμα μπορούσα αλλά μάλλον δεν καταφερνα πολλά γιατί η Μιχαέλα με έπιασε από τον ώμο για να με συγκρατήσει .
Είδα το χέρι της να σηκώνεται , έτοιμο να με χαστουκισει . Αντανακλαστικά έκανα ένα βήμα πίσω και βρέθηκα στην άκρη του δρόμου. Όμως δεν έγινε τίποτα γιατί το χέρι της το έπιασε αυτό του Έκτορα ο οποίος μας κοιτούσε νευριασμένος .
" Άμα σε ξαναδώ να σηκώνεις χέρι πάνω της , θα γίνει της πουτανας " φώναξε στην Ναταλία . " Αυτό ήταν , μπορεις να πας να γαμηθεις με άλλους αν θέλεις . Εμένα με αηδιάζεις και δεν θέλω να σε ξαναδώ μπροστά μου " της είπε τόσο ήρεμα που μου σηκώθηκε η τρίχα
Μετά γύρισε προς εμένα και με κοίταξε " Εσύ δεν μπορείς να σταματήσεις να συμμετέχεις σε καυγάδες ;" Φώναξε και έκανα ακόμα ένα βήμα προς τα πίσω . Εκείνη τη στιγμή περνούσε ένα αμάξι και έκλεισα τα μάτια περιμένοντας τον πόνο .
Αλλά δεν ήρθε γιατί ο οδηγός σταμάτησε το αμάξι μισό μέτρο πριν το σώμα μου . Όλοι με κοίταζαν σοκαρισμένοι και φοβησμενοι .
" ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΜΟΥ " φώναξε ο Έκτορας ανακουφισμένος και με πλησίασε . Με αγκαλιασε ενώ εγώ δεν είχα καταλάβει τι γίνεται. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και δεν άκουγα τίποτα παρά μόνο τον παλμό μου .
" Συγνώμη λεμονακι , συγνώμη για όλα " ψηθιρισε και με φίλησε στο μέτωπο . Με τράβηξε στο μαύρο αυτοκίνητο ενώ εγώ με το που κάθησα άρχισα να τρέμω από την αδρεναλίνη.
" Σκατα " ψηθιρισα ενώ εκείνος έβαλε μπρος τον κινητήρα .