Peter's POV
"Peter, I love you, good night" sabi ni Jane bago ako tuluyang lumabas ng kwarto niya
Simula nung araw na iyon, nag iba na ang pakikitungo ni Jane sa akin. Mas naging sweet siya, maaalahanin, chinecheck niya ako from time to time kung okay lang ba ako, kung gutom ba ako and such.
Baliktad diba? At hindi lilipas ang mga araw na hindi siya iiyak sa harap ko na nagmamakaawa na maniwalang mahal niya talaga ako. Bigla ko tuloy naalala nung isang araw, nahimatay siya dahil sa sobra sobrang lungkot na nararamdaman niya
Flashback
(A/N: Italized words, flashback, normal font, thoughts of Peter)
"Peter, I love you so much. Please, believe me when I say this"
Araw araw na lang na sinasabi ni Jane na mahal niya ako at maniwala naman daw ako. At sa pagdaan ng mga araw...
"Hindi pa ba sapat ang lahat ng pinapakita ko saiyo araw araw?"
Unti unti nakikita ko...
"I only have six months to go para maparamdam ko saiyong mahal kita. Kahit hindi mo na ako mahalin pabalik, maniwala ka lang"
Unti unti nararamdaman ko...
"Peter, I'll do everything for you to believe me. Sounds desperate but I don't give a freaking damn! I just want you to believe me when I say to you thay I love you. I love you and I really mean it Peter"
Unti unti napatunayan kong...mahal niya nga talaga ako...
End of Flashback
Naalala ko rin no'ng bibisitahin ko sana si Jane kaya lang pinigilan at nagalit lang sa akin si Tita
Flashback
"Ano na naman bang ginagawa mo dito?! Wag mong masubukang pumasok sa kwarto ng anak ko kung puros pasakit lang din ang idudulot mo sakanya! Ikaw! Ikaw at hindi ang sakit niya ang papatay sakanya!"
End of Flashback
Matapos sabihin sa akin ni Tita yun eh inatake siya ng high blood niya. Buti na lang nasa ospital kaagad kami no'n.
Hindi ko naman intensyon na magkaganito ang lahat. Gusto ko lang namang mabuhay si Jane eh. Hindi ko naman inaasahan na ganito mangangyayari...
Ako? Ako ang papatay kay Jane? Nagkakamali kayo. Ako ang bubuhay sakanya.