De vrouw rent alsof haar leven ervan afhangt. Sterker nog, dat is ook het geval. Het is een wonder dat ze is ontsnapt. Als ze haar te pakken krijgen, vermoorden ze haar alsnog. Dat weet ze zeker. Ze weet te veel. Veel meer dan goed voor haar is. Toch heeft ze er geen spijt van dat ze het risico heeft genomen. Dat ze ermee heeft ingestemd om het geheim te bewaren totdat ze het met de juiste mensen kan delen. Haar opdrachtgeefster was zeer specifiek en ze is bereid er alles aan te doen om haar wensen in te willigen. Om haar taak te volbrengen, zal ze in leven moeten blijven en ze kan niet garanderen dat haar dat lukt. Het zal niet lang duren voordat ze ontdekken dat ze er vandoor is en achter haar aan komen. Ze klauwt zich een weg langs takken en door bosjes. Haar huid schrijnt van alle krassen die scherpe doorns en struikgewas erop hebben achtergelaten. Haar blote armen zitten vol met ragfijne druppeltjes bloed. Op haar polsen en enkels zitten schuurplekken van de handboeien waar ze zich uit heeft weten te wurmen. Ze negeert de pijn in haar blote, kapotte voeten. Elk steentje, elk oneffenheid snijdt als een mes in haar voetzolen. Haar snelle stappen maken een roffelend geluid op de ongelijke bosgrond en als ze haar tempo nog meer verlaagd, zwelt het geluid aan als een muziekstuk dat zijn climax bijna heeft bereikt. Als ze haar longen vol lucht pomp, gaan er felle steken door haar borstkas en ze moet moeite doen om het niet uit te schreeuwen.
Gejaagd kijkt ze achterom en dan ziet ze dat alles voor niets is geweest. Ze komen er al aan en ze weet dat ze dit nooit kan winnen. Toch geeft ze niet op. Dat zou ze nooit doen. Ze blijft rennen en prevelt ondertussen een gebed. Misschien dat God haar nog kan redden. Ze graait naar het kruisje dat woest aan een ketting om haar nek bungelt en pakt het tussen duim en wijsvinger vast. Drukt er een kus op. Ze voelt dat haar lichaam uitgeput raakt, dat haar krachten afnemen, maar de strijdlust in haar hoofd laait feller op dan ooit tevoren. Als ze maar bij de weg komt voordat ze haar te pakken krijgen. Dan heeft ze nog een kans. Een voorbijrijdende automobilist kan haar misschien helpen. Nog honderd meter. Vijftig meter, veertig. Steeds dichterbij, nog heel even volhouden. Tien meter, ze gaat het halen! Triomf zwelt op in haar borst. En net wanneer ze denkt dat haar gebeden zijn verhoord, voelt ze een scheurende pijn aan haar hoofd. Haar nek klapt naar achteren en ze valt met een smak op haar rug. Alle lucht wordt uit haar longen geslagen door de harde dreun waarmee haar lichaam de grond raakt. Ze wordt aan haar haren meegesleept. Haar huid scheurt en ze schreeuwt het uit als het vel van haar benen en rug wordt gestroopt door de harde ondergrond. Uiteindelijk belandt ze op haar zij. Ze krijgt een trap in haar rug en de pijn die daarop volgt is zo hevig dat ze bijna het bewustzijn verliest. Er loopt speeksel uit haar mond dat zich vermengt met zand en bloed. Sterke handen rollen haar op haar rug, omsluiten haar keel en trekken haar een stuk overeind. Haar billen zweven boven de grond, maar met haar voeten kan ze hem nog net aantikken. Ze kromt haar tenen in een poging ze als ankers in de grond te klauwen.
'Waar is het?' schreeuwt iemand. Ze wordt door elkaar gerammeld. De vlekken voor haar ogen gaan steeds harder dansen en krijgen steeds fellere kleuren.
'WAAR IS HET?!'
De handen die haar strot omklemt maakt het haar onmogelijk om antwoord te geven, maar zlef als haar aanvaller hem zou weghalen, zou ze niets zeggen. Als het moet, zwijgt ze tot in het graf. Ze voelt haar ogen wegdraaien en onmiddellijk wordt de greep op haar keel losser. Lucht! Ze zuigt de zuurstof met grote teugen naar binnen, terwijl ze door een waas van tranen naar de weg kijkt. Ze was zo dichtbij.