Canada 2017
KC POV
"Mam someone waiting for You Outside" Sabi ng isang staff Ko.
I'm leaving here in Canada for 10 years, never akong umuwi ng pilipinas for my past 10 years of my life. maybe I don't want to face my fear na makita ko ulit sya. I don't know! sila mama at Myca yung dumadalaw sa akin dito. I told them na dito na tumira but my mama insist na Hindi nya kaya masyado ang lamig ng Canada so they came here for vacation. I run a business here in Canada! konting sipag at tiyaga nakuha ko yung gusto ko. I remember when the first time ako makarating dito sa canada Sobrang natakot ako Dahil Wala Akong Kilala o kamag anak man lang, nilakasan ko Lang ang loob ko at yun lahat naman nag bunga! I own one of the best pizza parlor here in Canada. "Bitanem pizza and pasta Restaurant" Name of my restaurant bitanem word means my precious or my love one in Turkish language. I had already 3 branches here in Canada One in Ontario, one in Toronto and Ottawa. We're planning to expand in turkey or in Philippines.
"Just give me a minute!" sagot ko sa staff ko.
"Ok mam I will send him in vip room" Hindi na ako nag taas ng ulo. Alam na kase ng staff ko kung Saan dadalin ang bisita kung Hindi ko Kilala or walang appointments.
Ng matapos kong pirmahan ang Ilang papeles, Lumabas na ako sa Office at dumiretso sa Isang vip section ng restaurant ko. Doon ako nakipag usap sa client ko na walang appointments! Usually kapag Kilala ko na ang ka meeting ko ay sa Office ko pinatutuloy. But this time I don't have any idea who is and what he want from me. According sa Isang staff na tumawag sa akin earlier she called "him" so it means lalaki. Sino un? Tanong ko sa sarili ko. Binuksan ko ang sliding door at nakita ko ang Isang malaking lalaki na naka upo sa Isang lamesa. Dumiretso ako at inabot ang aking kamay.
"Hi sir! Kristina Cassandra one of the owner of bitanem pizza parlor how can I help you?" Hindi ko inaalis ang aking mga mata sa kanyang mata. Para kase sa akin ito ung way ko Para makilala ko ung taong kausap ko kung nagsasabi ba ng totoo or Hindi. Inabot nya ang aking mga kamay at nakipag kamay sa akin. "It's my pleasure to meet you Kristina Cassandra" nakangiting abot sa aking kamay."Ms. Kristina Cassandra???" Paguulit nya at Patanong. mukha na ba Akong May asawa! Arrogante! Medyo tumaas ang kilay ko.
"Ms" sagot ko na medyo pag ka sungit!
Kaya bumawi bigla "just kidding! I don't expect na ganyan ka kaganda at single" uy pinoy pala toh! Walang hiya!
"Oh your a Filipino"
"Yeah! Half Filipino I know how to speak and I understand tagalog language." Medyo pag ka mayabang na sagot nya Na nakapag pa ngiti naman sa akin.
"Oh really, have a seat sir?" Turo ko sa inupuan nya kanina.
"How arrogant I am.. by the way Brian McKinley" Sabi nya Habang umuupo. Umupo na rin ako at tinignan ang kabuuan ni Brian. He seems not ordinary person. He looks like a business man. Gwapo rin, Hindi naman siguro makipag chikahan lang sa akin ito. Kaya ako na ang unang nagsalita.
"Yes Mr. McKinley whats bring your here? I presume you don't have any complain to my staff or the food we serve." Medyo intimidating ang pag deliver ko ng salita. So I can be look more professional.
"No! Not at all!" Naka taas pa ang dalawang kamay nito. "Actually I like your food here pizza and pasta. If I'm not mistaken pizza and pasta is your specialty You bring the taste Of Turkey dish with Arabic and filipino blend taste" confident na paliwanag nya sa akin at Nagulat ako sa compliments na narinig ko sa kanya. Although I know his not the first na pumuri sa food na sineserve namen. But He is the first guy who give that kind of thoughts who know were our food coming from. Mukhang Hindi Basta Basta ang Isang ito. He has great taste then.
"Thank You for the compliments sir" nakangiti kong sagot.
"Masyado ka naman formal call me Brian" my pagka slang na sagot nya sa akin.
"Brian then, so what's your business here In Canada?"
"Actually I don't have any business here; i had business in US but not same kind of this Restaurant of yours." Napakunot ang noo ko. Kung Wala syang business dito Anong pakay nito. Mukhang nabasa nya ang nasa isip ko kaya nag salita syang muli. "I want you to be my business partner" nagulat ako sa sinabi nya. Na nag paawang ng bibig ko.
"I'm sorry business partner??" Ulit ko sa sinabi nya na Hindi nawawala ang pag ka bigla.
"Yeah!"
"Here in Canada?"
"No! In Philippines" lalo Akong nagulat sa sagot nya sa akin na Para Akong binuhusan ng malamig na tubig sa kina uupuan ko at Hindi makagalaw.
"Philippines??" Ulit ko ulit. na alam ko na mukha na Akong tanga na parang inuulit ko Lang ang lahat ng sinasabi nya."But I'm not living there" patuloy ko.
"But you can go there right" nakangiti pa rin nyang sagot sa akin confident na confident sya na mapa Oo nya ako sa business proposal nya.
"Yeah! But I don't have plan to go back there and leave what I have here." Tumingin ako ng diretso sa mga mata nya. Pero alam ko sa sarili ko na Kulang ung convincing power ko na nakikita nya sa mga mata ko na Hindi na ako uuwi pa ng pilipinas.
"I'm not saying you will give up what you had here, I just want you to be my business partner" paliwanag pa rin nya sa akin. Tumigil muna ako Sandali at nag isip.
"So whats the deal?" Maya maya sagot ko sa kanya na nag palabas ng mga ngipin nya.
"I'm planning to put a business In Philippines like restau bar!" Kumunot na naman ang mga noo ko.
"A Restau bar???" Gulat ko na Medyo tumaas pa ang boses ko. "Don't you see I'm running a restaurant not a bar!" Sabay kumpas pa ng mga kamay ko.
"Exactly! You will manage May restaurant and I do manage the bar!" Ngiting ngiti pa rin na sagot nya sa akin na parang walang epekto ang pag taas ko ng boses.
"How exactly it is?" Naguguluhan na talaga ako sa proposal ni Brian.
"In morning we will open the restaurant as like this pizza parlor! And when the night come we have party and live band. They can still do dine in if they want but we serve with drinks already. I will handle everything just be my business partner" Nakita ko sa mga mata nya ang urge para mapa Oo ako sa business proposal nya.
"Can I have time to think?"
"Sure Ms. Cassandra here's my calling card and call me anytime" Sabay abot sa akin ng calling card ni Brian nakipag kamay at umalis na. Naiwan Akong nag iisip sa mga business proposal ni Brian. Pag tinanggap ko ang business i need to come back in Philippines. Biglang bumalik ang sakit ng aking nakaraan.
Manila 2007
"Bitawan mo ako! Wag mo ako hawakan"
"Please KC, sorry nasasaktan kita sa mga ginagawa ko kaya I decided na kausapin ka at tapusin na ito! Ayoko ng makita Kang nasasaktan!"
"walang tayo Ralph! Walang tatapusin sa atin. Hindi ka naging akin Kahit kailan!"
"Mahal na mahal kita! Hindi ko Lang sya maiwan dahil buntis sya!"
Nasa ganito Akong pag iisip ng datnan ako ng boyfriend ko. Si Yusuf Demir He is my business partner as well as my boyfriend his pure turkish Kaya sa kanya ako natuto ng mga Turkish dishes, his a chef and I graduated as BSBA-management; so we decided to put up a business. His the head chef; he manage all the kitchen stuff and ako Naman sa marketing and managing ng restaurant.
"Hi bitanem I thought you will come back tomorrow afternoon" I ask him and he kiss me in my lips.
"I catch the early flights so I can come back as early as I can I miss you bitanem." His still hugging me! Na miss nya nga ako. We live in one house, even though Hindi pumapayag si mama sa set up namen panget daw tignan. "And the seminars are finish already, why I should stay in turkey my bitanem is here" then he kiss me passionately in my lips buti na Lang nasa private office Kame.
Medyo tinulak ko ang dibdib ni yusuf Para maputol ang halik nya sa akin. Na kinagukat nya. "Bitanem we're still not in home" Pre occupied pa rin kase ako sa business proposal ni Brian. Medyo Wala ako sa mood.
"Hey! Are you ok?" Nakatingin sa mga mata ko si yusuf. Hindi ko kayang tumingin sa kanya dahil malalaman nya na nagsisinungaling ako. Nag iwas ako ng tingin."Yeah I'm sorry, I just check the kitchen then we go home." Pag iiba ko ng usapan at iniwan na sya sa Office. Hindi ko na narinig sumagot si yusuf pero alam ko Naka sunod sya ng tingin sa akin.
Pero hindi naman ako pumunta ng kitchen pumunta ako sa terace ng bitanem. Pinagawa ko ung side na un Para sa mga lovers na gusto ng peace of mind and cozy feelings para nararamdaman nila na sila Lang ang tao sa mundo.
At bumalik na naman ako sa nakaraan.
Manila 2007
"Panget ba ako? Hindi ba talaga ako kapili pili? Hindi ko ba talaga deserve sumaya?"
"Mahal na mahal kita tandaan mo yan!"
"Hangang sa muli nating pagkikita"
Ito na ba yung tamang panahon Para magkita kaming muli? Kaya ko na ba syang harapin? Ako na rin ang sumagot sa mga tanong ko. Baka Hindi na! malaki na siguro yung anak nila. Tahimik na sila tahimik na rin ako hindi ko na sya dapat Iniisip. May mga bagay na Hindi na pwedeng balikan, para Hindi na magulo ang kasalukuyan.